Vrijheidsdressuur: Creatief met het paard (deel 3)

En hoe zit het dan met het probleem dat je paard niet meer voor jou werkt, maar voor het voer? Dat probleem bestaat niet. Een paard werkt altijd voor iets, maar dat iets is nooit zijn baas zelf. Het is de tevredenheid van de baas, die geuit wordt door eventjes een lange teugel. Of de irritatie van de baas, die geuit wordt door nog een keer die volte over te moeten doen. Blacky en Sjors werken voor mijn goedkeuring die ik door middel van voer laat zien. Maar ze werken niet alleen voor het voer, maar vooral voor het plezier dat het werken met voer oplevert. Sjors is een enorme vreetzak. Toen ik met hem eens de Spaanse pas trainde en hij voor het eerst een hele serie passen met hoog opgegooide voorbenen liet zien, was ik zo in de wolken dat ik mijn hele voerbuideltje voor hem op de grond leegde, hem drie stevige knuffels gaf en besloot hem vrij te geven. Dat had hij echt verdiend. Toen ik bijna bij het poortje van de bak aangekomen was, voelde ik echter iets in mijn rug. Ik draaide me om, en daar stond Sjors me een beetje schaapachtig aan te kijken. Ik keek naar de andere kant van de bak, en daar lag nog steeds het stapeltje appelschijfjes. Ik liep met het zwarte monster aan mijn zij terug naar de appels en keek of ze misschien bedorven waren. Ze waren in perfecte staat, maar Sjors wilde ze gewoon niet eten. Voor de grap vroeg ik nog een keer de Spaanse pas. Sjors maakte er weer een schitterend schouwspel van en dus gaf ik hem zijn beloning. Een appelschijfje van diezelfde stapel. Sjors schrokte het naar binnen en heeft nog tien minuten enthousiast voor de appels gewerkt voor de stapel op was. Wie werkt nu voor wat? Door met voer te werken, zorg je ervoor dat je paard met voer leert te werken. Zodat hij het niet ziet als recht, maar als gunst. Een van de meest indrukwekkende vrijheidsdressuur oefeningen vind ik nog altijd het niet-eten op commando. Blacky is daar een absolute meester in. De oefening is heel simpel. Ik hou een appel in mijn hand, Blacky duwt zijn neus ertegenaan en wacht tot ik met het beloningssignaal zeg dat hij er een hap uit mag nemen. Eigenlijk is het niet eens een kunstje. Het is gewoon de werking van het natuurlijke beloningssignaal: ‘Die appelboom loopt niet weg, wacht jij maar rustig op je beurt.’ Is dit paardje pesten? Ik weet het niet. Wel weet ik dat het Blacky’s favoriete oefening is. Zijn huidige record staat op 35 seconden.
januari 19, 2010
Rudi & Nanny
Africhten