Uit een droom gegrepen

We gaan ‘op reis’ met Hanne. Hanne is een jongedame die duidelijk van avontuur houdt en haar belevenissen graag met andere deelt. Zij brengt verslagen uit als uit een droom gegrepen. Laat je in gedachte meenemen op reis en geniet van de verslagen.
Eerst even voorstellen (reisverhaal uit Paardentips magazine van 11 juni 2003)
Hoi, ik ben Hanne, 22 jaar en ik rij al 15 jaar paard. Reizen is ook iets waar ik me maar al te graag mee bezig houd. Als je die twee dan kan combineren, laat je zo’n kans zeker niet liggen. Mijn verhaal dat ik voor jullie neergeschreven heb, gaat over mijn werk met paarden in Bolivia. Ik ben na een lange reis door Peru en Bolivia in het zuiden van Bolivia terechtgekomen. Namelijk in Tupiza, een klein en mooi stadje omgeven door canyons en bergen in alle kleuren van de regenboog (echt waar!). Een streek vol cactussen, paarden en paardenmensen. Met de hoge temperaturen waan je je direct in een cowboyfilm. En dan moet je weten dat 90% van de bevolking indiaans is. Met andere woorden een fantastisch gebied om met paarden te werken. Na mijn werk met straatkinderen ben ik aangekomen in Tupiza. Ik ben tot hier geraakt met een nachttrein. Tegen de ochtend werd ik wakker, het was al licht en het uitzicht was adembenemend. Veel groen, canyons, riviertjes, … Ik neem mijn reisboek erbij om nog wat te achterhalen over het stadje waar ik nu naar toe zou gaan. Lees ik toch wel dat dit de paardenstad van Bolivia is en dat je hier rondleidingen te paard kan doen. Ik was meteen vastbesloten om dit stukje land te verkennen op de rug van een paard, al zou het mijn laatste cent kosten. In het station aangekomen word ik meteen aangesproken door arme kinderen die me voor wat geld naar een hotel willen brengen. Ik kies voor hotel Valle Hermoso en krijg een kinderhand in mijn hand die me op weg leidt naar Valle Hermoso. De mensen in dit hotel zijn enorm vriendelijk en ik krijg direct een gezellig kamertje. Na wat uitrusten ga ik naar de balie en vraag of het mogelijk is om een paardentour te regelen voor twee dagen. Geen probleem, de volgende dag zou ik om 10u vertrekken. Ik zou ’s avonds in een boerendorpje slapen bij een lokale familie samen met mijn gids. Na wat gezien te hebben van Tupiza speelde het in mijn hoofd om te vragen of ik niet met de paarden zou kunnen werken. Vermits ik niet veel geld meer had, zou dit ideaal voor me zijn. Toen ik ze in het hotel er over aansprak, kon het niet snel genoeg gaan. Het was direct een JA en er werd meteen van alles geregeld. Een babbeltje met de eigenaar van de paarden, een kamer bij een familie waar ik dan zou wonen, waar ik zou eten, … De volgende dag zou ik gewoon de tour van twee dagen doen en daarna zouden ze me uitleggen wat mijn job juist zou worden. Heel nieuwsgierig en een beetje zenuwachtig kruip ik in mijn bed. En nu hopen dat het vlug ochtend is.
mei 5, 2009
Rudi & Nanny
Fun