Trots op mijn paard

Afgelopen week was ik (Rudi) erg trots op onze Jorrit (Fries x KWPN). We hadden bezoek en we besloten gezellig samen een tochtje te maken met de koets.
In het begin even instappen, de weg over en dan door een rustig straatje de bossen opzoeken. Lekker genieten!
Alleen …

…had ik niet in de gaten dat er op dat moment een af ander evenement op touw was gezet. Ineens rijd ik met de koets tussen een menigte mensen die uit hun geparkeerde auto’s stapten, die links en rechts van ons geparkeerd stonden, waardoor er een smalle doorgang overbleef. Helemaal om ons heen liepen mensen met kinderen die enthousiast het paard wilden begroeten. Bij de grote weg die we moesten oversteken stond het vol auto’s, even niet wetend welke kant ze uitmoeten door al de drukte. In het midden stonden een paar agenten met fel oranje jassen druk heen en weer te zwaaien met hun armen. Ze zagen me aankomen, stopten het verkeer en deden teken dat ik mocht oversteken. Ik dankte de agenten bij het passeren, maar merkte dat er ergens iets toch niet helemaal goed was gegaan. De menigte om ons heen liep nog dichter tegen ons aan, we kwamen langs een podium waar een optreden werd gehouden, er stonden kraampjes met luide muziek, vlaggen wapperden in het rond en voor ons stopte een leverancier zijn wagen om te vragen waar hij zijn spullen moest afleveren. Jorrit moest nu rustig blijven staan tussen dranghekken links en rechts van ons. De man van de ordedienst wist blijkbaar ook niet waar de spullen naar toe moesten en nam rustig de tijd om via de walkie talkie hulp te vragen. Ondertussen wrongen mensen met kinderwagens met lintjes waar ballonnen aanhingen zich tussen de wagen en Jorrit door…
Eindelijk was er weer beweging. Jorrit stapte, vertrouwend op mijn aanwijzingen, door de menigte langs alle drukte heen. Wat was ik trots op hem! Toen we Jorrit jaren geleden voor het eerst thuis kregen, ging hij al op zijn achterbenen staan als hij nog maar een zebrapad zag of als er een blaadje over straat waaide!

Wat later stappen we rond in een oase van rust, fluitende vogeltjes, prachtig groen, frisse lucht! ‘Jorrit is wel een rustig paard hè?’ zegt mijn bezoek. Ik vraag hem om achter op het trapje van de koets te gaan staan en zich goed vast te houden. Mijn bezoek begrijpt het niet, maar doet het toch maar. Jorrit begrijpt het wel. Ik geef via de leidsels aan dat we van gang gaan veranderen en hoef alleen maar JA! te zeggen. Even is alle stilte voorbij, beheerst maar duidelijk met veel zin laat Jorrit zien dat hij het ook anders kan. De tranen beginnen in mijn ogen te komen van de wind die ontstaat door de snelheid. Ik kijk naar mijn bezoek, ik was vergeten te zeggen dat hij zijn lippen op elkaar moest houden. Modder in zijn gezicht en tussen zijn tanden. We lachen elkaar uit vanwege de modder waarmee we bedekt zijn.

Ik laat Jorrit weer rustig stappen. Regelmatig vraagt hij om weer te mogen vertrekken. Ik laat de keuze niet aan hem en laat het hem merken door halt te houden. Jorrit heeft er even moeite mee, maar blijft uiteindelijk weer rustig staan. We nemen nog wat heuveltjes en bochten tussen de bomen door, Jorrit heeft er duidelijk zin in. Daarna gaan we op ons gemak naar huis. Thuis gekomen mogen mijn dochtertjes Lise en Febe nog even mee op de koets. We rijden nog een rondje door de straten. De meiden genieten duidelijk en papa des te meer.

Eenmaal in de weide begroeten de andere paarden Jorrit en samen rennen ze wild bokkend en spelend in het rond. Als het aan Jorrit had gelegen had hij nog wel een rondje willen doen.

Dit is een blog ‘uit de oude doos’ van Paardentips Magazine.

maart 25, 2017
Rudi & Nanny
Blog, aangespannen, blog, Jorrit, koets