Tennessee Walking Horse

Tennessee Walking Horse
Land van herkomst: Zuidelijke staten van Amerika Meer dan honderd jaar geleden is in midden-Tennessee dit unieke ras ontstaan. De vroegere bewoners in deze regio die oorspronkelijk uit Virginia, Carolina en andere omliggende staten kwamen, brachten Standardbreds, Morgans, Thoroughbreds, Canadian- en Narrangansett Pacers met zich mee. Door de voordelen van deze rassen te combineren ontstond de basis voor de Tennessee Walker, die zijn eigen specifieke eigenschappen ontwikkelde. Exterieur: De Walker heeft een sierlijke hals, een redelijk korte rug, een schuine schouder, slanke maar sterke benen en harde hoeven. Het hoofd van de Walker is knap met heldere ogen, prominente neusgaten en goed gevormde oren. De manen en staart worden doorgaans lang gelaten. Zoals bij vele rassen heeft er ook bij de Walker een verandering in voorkomen plaatsgevonden. Hoewel het moderne, elegante showtype geliefd is bij vele mensen, is er een aantal liefhebbers dat het zwaardere en oorspronkelijke type Walking Horse koestert. Dankzij een aantal halsstarrige fokkers zijn deze oude bloedlijnen bewaard gebleven en streeft men naar het behoud van dit oorspronkelijke type met zijn intelligente, mensgerichte karakter en veelzijdigheid. Dit type Walker wordt ook wel Heritage Tennessee Walker genoemd  

  Gebruik: De Walker is oorspronkelijk gefokt met als gebruiksdoel het berijden, betuigen en licht werk op de boerderij. Doordeweeks stonden de paarden voor de ploeg, op zaterdag gingen ze met de eigenaar een stuk rijden en op zondag liep het paard voor de koets om het gezin naar de kerk te brengen. Tennessee Walking Horses werden ook zeer populair bij de Zuidelijke katoenplantage-eigenaren die ze Plantation Walkers noemden. De eigenaren hadden comfortabele paarden nodig waarmee ze de kilometerslange katoenplantagevelden konden inspecteren. De gangen van de Tennessee Walker werden favoriet bij plattelandsdokters die vele uren op een paardenrug doorbrachten. Ook de reizende priesters, die van kerk tot kerk trokken, gaven de voorkeur aan deze snelle en comfortabele paarden. De komst van de auto en tractor maakte rigoureus een einde aan het oorspronkelijke gebruiksdoel van de Walker. Tegenwoordig is de Tennessee Walker een populair recreatie-, endurance- en wedstrijdpaard in de Verenigde Staten. Zijn zeer mensgerichte karakter, bijzonder comfortabele gangen, uithoudingsvermogen en veelzijdigheid maken hem een ideale partner voor een grote groep ruiters. Ook in Europa neemt de populariteit van dit ras toe, mede dankzij de opkomst van wedstrijden specifiek voor gangenpaarden. Daarnaast kunnen Tennessee Walking Horses ook succesvol in de Endurance, Mensport of bv Westernsport uitgebracht worden. Stokmaat: Variërend van ± 1.50m tot ± 1.70m

Karakter: Walkers zijn vriendelijke, mensgerichte en intelligente dieren. Het unieke aan het karakter is wel dat de Walker graag wil werken en presteren, hierdoor zijn ze vrij gemakkelijk in de omgang. Een Tennessee Walking Horse heeft een prettig en zacht karakter maar is voorwaarts en werklustig. Kleur: Het ras komt in alle kleuren voor waaronder bont maar ook Champagne, een kleur die slechts bij enkele rassen is erkend. Bijzonder De meest bijzondere eigenschap van de Tennessee Walker is toch wel zijn comfortabele gangwerk. Naast de stap, draf en galop kunnen zij nl. ook in een flat walk en running walk lopen. Deze gangen zijn erfelijk en kunnen niet geleerd worden aan een paard dat ze van nature niet bezit. De flat walk is een gelijkmatige 4-takt gang in een vloeiende beweging, het hoofdschudden gaat ritmisch bij elke stap, simpel gezegd is deze gang een versnelde stap waarbij de achterhand dieper ondertreedt dan bij een Warmbloed. Vergelijkbaar met snelwandelen. De running walk is een snellere variant van de flat walk. Sommige Walkers flapperen zelfs met hun oren of klikken met hun tanden in hetzelfde ritme mee. Tijdens de running walk hebben de paarden een overstap waarbij de achterhoef de afdruk van de voorhoef overtreft. Met snelheden van 9 tot 14 km per uur kan een Walker dit tempo een lange tijd volhouden, zonder zichzelf of de ruiter te vermoeien. Tennessee Walkers zijn ook bekend om hun canter, een galop met een langzame, hoog rollende beweging, die ook wel schommelstoelgalop genoemd wordt. Alle gangen van de Tennessee Walker zijn uitermate comfortabel zonder dat de ruiter licht hoeft te rijden. Toekomst Het in 1935 opgerichte stamboek, de Tennessee Walking Horse Breeders’ and Exhibitors’ Association® (TWHBEA), heeft anno 2005 zo’n 400.000 geregistreerde paarden in hun bestand. Hiermee is de Tennessee Walker het snelst groeiende paardenras in Amerika. Ook in Europa is het ras in aantal groeiende. Nederland telt ± 70 Tennessee Walkers, België momenteel 12 maar dit aantal zal volgend jaar stijgen naar minimaal 16. Duitsland heeft het grootste aantal Walkers, ca 500. Omringende landen zitten op enkele 10-tallen per land. Aangezien het stamboek TWHBEA geen officiële rassenstandaard heeft, noch keuringen erkend, is de toekomst van het ras aangewezen op de verantwoordelijkheid van de fokker. Elk veulen uit geregistreerde en bloedgetypeerde Tennessee Walking Horses zal in het stamboek ingeschreven worden na ouderverificatie en kan als fokdier ingezet worden. Ook in Europa wordt er op kleine schaal gefokt door enkele stoeterijen.  

Belangrijk: Wanneer je op internet op zoek gaat naar dit ras zul je ongetwijfeld op Amerikaanse websites stuiten waarbij de paarden met zware ijzers of pads en met extreme knie-actie gereden worden. Deze dieronvriendelijke vorm van showen is in de US bij een bepaalde groep mensen zeer populair. Deze manier van bekappen en beslaan is in Europa niet toegestaan. Indien je een Walker in Amerika wilt aanschaffen is het zeker aan te raden om de hulp een kenner in te schakelen om teleurstellingen te voorkomen.   Bijgeleverde foto’s © Snake Viking en Pleasure Gaits TWH
Rudi en Nanny van den Dijck, Paardentips Magazine Een tijdje terug kregen we een uitnodiging van Sandra om eens te komen kijken naar haar bijzondere paarden. Ik had al eerder van dit ras gehoord vanuit tijdschriften en bezoekjes aan Amerikaanse sites. Eerlijk gezegd had ik hierdoor niet zo’n goede indruk opgedaan van de Tennesee Walking Horse. Foto’s gaven me eerder het beeld van een ‘hells angel’ op een chopper dan een ruiter op een paard. De voorbenen verhoogd met speciale schoenen aan de voorhoeven en een ruiter die bijna op de grond zit. Maar dit beeld is nu heel anders na de ontmoeting met Sandra en haar Walkers.
Dat de Tennessee Walker zijn achterhand goed gebruikt werd al vlug duidelijk toen Nanny een proefritje mocht maken (in Amerika wordt daar dus bij sommigen overdreven de nadruk op gelegd). Doordat de achterhand zover naar voren komt, gebruik je bij deze paarden dan ook het best een wat korter zadel met een extra hoge kamer om wrijving te beperken. Opmerkelijk zijn ook de gangen van dit paard. Eigenlijk ideaal voor mensen die last hebben van hun rug maar toch nog paard willen rijden. Groetjes Rudi en Nanny
De eerste ontmoeting Wij vonden het heel fijn kennis te kunnen maken met dit bijzondere paard. Ik heb nooit geweten, dat je zo ontspannen kunt genieten van een ritje op een paard. Meestal kost het ontzettend veel energie. Hoewel ik in aanvang wat onzeker was, was dat heel gauw verdwenen op het moment dat ik wist hoe het paard reageerde en zijn gang. Wilma Van M. ——————————————————————————– Secret Het volgende stukje gaat over de uiteindelijke kennismaking met Tennessee Walking Horses. Om deze kennismaking en de reden duidelijk te maken, moet ik wel een stukje voorgeschiedenis vertellen. Zo’n 40 jaar geleden, verbleef ik op een camping, waar 1 van de eigenaren een volbloed hengst op stal had staan. Dit paard kreeg te weinig beweging in de zomer en men vroeg mij, of ik voor het paard wilde zorgen en het af en toe laten lopen in een buitenbak. Ik had niets met paarden, maar dat veranderde toen snel, omdat het poetsen en voeren, al gauw resulteerde in een bijzondere band met deze hengst. Nadat mij was voorgedaan, hoe je een paard kon zadelen en het hoofdstel om kon doen, duurde het ook niet lang, voordat ik zonder les of ervaring rustige ritjes met dit paard ging maken in de buitenbak en over de camping. Dat ging wonder boven wonder bijna altijd goed en ik begon het gevoel te krijgen, dat paardrijden en het omgaan met deze dieren, toch wel erg bijzonder en boeiend was. Op een keer nam ik het paard mee naar het huis van de eigenaar, om daar het zadel achter te laten en te voet, met het paard aan het hoofdstel terug te brengen naar de stal aan de andere kant van de camping. Het was een aardig stuk teruglopen, dus besloot ik rustig op de rug van het paard, zonder zadel, terug te gaan naar de stal. Ik nam plaats op het paard en we gingen rustig op weg, totdat het paard een beetje schrok van een stukje plastic. Hij sprong opzij en ik maakte in een reflex de fout, mijn benen tegen het paard te klemmen, om zo te blijven zitten. Achteraf kon ik (pas na 40 jaar) begrijpen, dat het paard begreep, dat gevraagd werd, om snel weg te rijden van dit stukje plastic. Dat had prompt tot gevolg, dat ik nog harder klemde, met uiteindelijk resultaat, dat ik op mijn rug van het paard viel. Omdat ik aan de teugel bleef hangen, werd ik zo’n 100 meter tussen stampende hoeven in volle galop meegesleurd. Doordat ik een goede verstandhouding met het paard had en hij het toch wel vermoeiend of eng begon te vinden, stopte het paard. Ik ben toen, na het paard gerust gesteld te hebben met het paard toch nog naar de stal gelopen, heb het verzorgd en gevoerd. Daarna ben ik teruggegaan naar mijn tent en heb toen pas gezien wat de schade aan mij en mijn kleren was. Dat was niet zo mooi, kan ik wel vertellen en ik heb me de volgende dag niet zo snel kunnen bewegen, om maar te zwijgen van de huidbeschadigingen en de fraaie landkaarten in blauw, zwart en geel in de maanden erna. Om onduidelijke redenen, ben ik met mijn ouders niet meer op de camping geweest en ben daarna met mijn ouders gaan kamperen. Ik heb ook 40 jaar geen paard meer gereden, omdat mijn ouders er geen geld voor hadden en bij mij de belangstelling, naar andere dingen ging. Op een vakantie met mijn vrouw in Amerika, in de Rocky Mountains was er een mogelijkheid, om ‘s-morgens vroeg te paard naar een cowboy ontbijt te gaan. Kort daarna zouden we teruggaan naar huis, dus was dit de enige gelegenheid om paard te rijden en mijn belangstelling was weer gewekt. We reden ‘s-morgens om 6 uur in Western stijl -rijden met 1 hand – met Western zadels op de paarden over de uitgestrekte sneeuwhellingen zonder sneeuw van de Rocky Mountains, op weg naar ons ontbijt. Je kreeg toen pas een grandioze indruk van de grootte van Amerika en welke afstanden op deze manier werden afgelegd, om je ergens midden in dit oneindig lijkende land te gaan vestigen, met op een maand rijden afstand een dorp met hopelijk wat etenswaren en/of gereedschap. Dat stelt wel andere eisen aan een paard, hoofdstel, zadel en ruiter. De manier van rijden beviel me zo goed, dat ik, thuisgekomen, op zoek ging naar een manege, waar men op deze manier paard reed of les er in gaf. Toevallig was er een manege bij ons in de buurt, die daar net mee begon, via de ruitervereniging. Na een korte kennismaking met de vereniging en de uitstekende begeleiding voor dit gebeuren binnen de vereniging, heb ik daar een paar jaren fijn les gehad, met nog 6 a 7 andere leden, die ook op deze manier wilden leren rijden. Ik mocht ook het Western zadel van de vereniging gebruiken en dus heb ik een paar jaar redelijk naar mijn zin gereden. Nadat ik een keer, deels door mijn eigen fout, met zadel en al van een vreselijk lief paard was gevallen, met ook weer een mooi landschap op mijn rug als resultaat, ben ik eens gaan nadenken over mijn houding op het paard. Daarbij kwam aan het licht, dat mijn rug tijdens het rijden langzaam ging blokkeren, zeg maar op slot springen.Hoeveel ik ook probeerde op mij zitknobbels te zitten, de ene keer was het sneller, dan de andere keer en dat verschilde ook per paard.In de manege, verwissel je vaak van paard en heb je zelden steeds hetzelfde paard. Het lekkerste reed ik op een afgekeurd racepaard, dat soms in een soort telgang liep, maar wel bloedsnel. We hadden eigenlijk niet genoeg aan de binnenbak en zeker niet in galop.Toen dit paard om onduidelijke redenen weg werd gedaan, kreeg ik ook een verschil van mening met de manege eigenaar en besloot ik toch maar te stoppen, omdat dit verschil niet te overbruggen was. Daarna heb ik op vakantie gepoogd, wanneer het mogelijk was, om paard te rijden. Ik heb in Mexico op ijzersterke paardjes gereden, over rotsen, langs riviertjes, langs afgronden en door diepe modder, zodat de modder tot in mijn kraag zat. Ik heb heilig ontzag gekregen voor deze rassen en de hun prestaties. Het ras zal wel een Paso Vino zijn geweest. In Costa Rica heb ik twee keer wel op Paso Vino’s gereden, gezien hun gangen en beenwerk. De laatste keer in Costa Rica, kreeg ik het weer te pakken, want dat was pas echt de ultieme rit, op een bloedsnel paard, over het strand met een rit van drie uur! Tja, dan ga je in Nederland op zoek naar soortgelijke rassen, om te vergelijken en de verschillen te kunnen zien. Nou dat valt niet mee, kan ik wel zeggen, want de rassen als Singlefooter, Mangalarga Marchardor, Paso Vino en Tennessee Walkers zijn niet zo ruim vertegenwoordigd en zeker haast niet te vinden in maneges. Je wilt een ras toch graag in het echt zien en voelen bewegen, dus maar eens rond gebeld en gezocht op Internet.We zijn naar open dagen van Sietske Nobel geweest, voor het bekijken van de Singlefooters, maar het is helaas bij zien gebleven. Ik had me opgegeven voor een proefrit via Bit op een Mangalarga Marchardor, maar helaas ging dat niet door.

Nou had ik al een paar jaar contact met Sandra van den Bos over Tennessee Walking Horses en ook zij had een open dag. Zij is naar België vertrokken, om daar de originele Tennessee Walking Horse te gaan fokken. We hadden elkaar nog nooit gezien en dus mijn vrouw en ik naar de open dag in België en hebben daar genoten van de demonstraties van dit bijzonderegangenpaard.Sandra heeft geen manege, maar kan wel paarden laten zien en de diverse gangen demonstreren in een round-pen, een kleine ronde buitenbak en in een stuk weiland.Ik heb zelfs naast Secret gelopen en gedraafd, om het verschil in gangen te kunnen zien.Sandra was verheugd, om mij de verschillende gangen te kunnen laten zien en we hebben gelijk een afspraak gemaakt, om later in hetzelfde jaar het zelf te komen proberen. We spraken af, dat ik in de round-pen en/of het weiland zou rijden en niet buiten, omdat ik eerst wilde weten, hoe mijn rug zou reageren. In November van het afgelopen jaar, zijn we weer naar België gegaan en ik heb nu heerlijk kunnen rijden, op de bijzonder lieve merrie Secret, waar ik op de open dag naast had gedraafd. Ik was benieuwd of mijn rug weer op slot zou springen en dankzij de rustige gangen, gebeurde dag slechts 1 keer, doordat ik een verkeerde beweging maakte. Secret reageerde direct met een tegenactie en we stopten, zodat ik mijn rug kon ontspannen en we weer verder konden rijden. Zalig ! Zo kan je dus ook paardrijden! Daar was ik naar op zoek! Eindeloos! Omdat Sandra ook een hengst met de naam Potter had staan, mocht ik hem in de round-pen proberen. Een zalig brok Tennessee Walking Horse met veel spieren, die graag wilde werken, maar mijn rug wilde bij zoveel kracht niet ontspannen jammer genoeg. Sandra zei, dat Potter op buitenritten beter uit de verf zou komen, evenals de toch al heerlijk rijdende Secret, omdat er gewoon meer ruimte is, waar je het paard kan uitproberen. We hebben dus weer een afspraak gemaakt, maar nu om buiten te rijden, zodat ik alle mogelijkheden kan uitproberen.
Zo zie je maar weer, het paarden virus heeft toch weer toegeslagen. Wie overweegt om een eigen paard aan te schaffen met een heerlijke gang, moet zeker contact op nemen met Sandra en haar om advies vragen. Helaas kunnen wij op dit moment er geen paard op nahouden, door ons werk en andere hobby’s, maar ik zou het wel weten…. Hartelijke groeten Fred Bakker
 

januari 21, 2010
Rudi & Nanny
Rassen