Te wilde paardenavonturen

Na verloop van tijd maken we allemaal wel eens iets mee waarvan je achteraf zegt dat het te gek is om waar te zijn. Zo moest ik net weer denken aan een avontuur dat zich al heel wat jaartjes geleden afspeelde. Om niemand te benadelen ga ik geen namen noemen in dit verhaal, na het lezen zal je wel begrijpen waarom.

Vrienden van ons wilden graag eens gaan paardrijden aan het strand. Ze hadden geen enkele ervaring en vroegen of wij hen wilden helpen. We gaven ze het advies een jaartje les te gaan volgen op een manege. Dit deden ze en hun enthousiasme nam elke les toe.

Na een jaar vroegen ze ons of we zin hadden in een dagje paardrijden aan de kust. Dit leek ons wel wat en we besloten mee te gaan. Na een flinke rit met de auto kwamen we aan. De manege waar we de rit hadden besproken zou een groepswandeling te paard regelen onder begeleiding van een ervaren gids. Amper uitgestapt werd er ons zonder enige vraag naar ervaring een paard in handen geduwd waarvoor we maar een zadel moesten zoeken dat min of meer paste. Ik had meteen al geen zin meer maar wilde de dag niet verpesten. Er waren zoveel ruiters dat zelfs de paarden die ze eigenlijk wilden laten staan, om welke reden dan ook, werden opgezadeld.

Zonder enige vorm van kennismaking en uitleg besloot de begeleidster met de karavaan op pad te gaan. Het was duidelijk te zien dat niet iedereen vol vertrouwen op het paard zat. Na wat stappen en draven werd er zonder waarschuwing een galop ingezet. We konden onze ogen niet geloven. Ruiters hadden hun paard niet onder controle en raasden hangend aan de hals elkaar krijsend voorbij. Niet normaal wat we daar zagen.

Het onvermijdelijke gebeurde. Een vrouw viel van het paard en bleef bewegingloos liggen terwijl ik weet niet hoeveel paarden panisch over haar heen sprongen om haar niet te vertrappen. De begeleiding stapte van hun paarden af en begonnen de vrouw, die bewusteloos was, recht te zetten en op en neer te bewegen. Ons advies om de vrouw niet te bewegen werd niet eens gehoord.

Na wat wachten verwachtten we natuurlijk een ziekenwagen, maar tot onze stomme verbazing kwam er een wagen met trailer aan. De dame werd in de wagen gelegd en er werd rustig de tijd genomen om het paard op de trailer te zetten.

Eigenlijk wilden we al lang naar huis maar de rit ging gewoon verder, we moesten bij de groep blijven! Het was ondertussen vloed en we gingen daarom maar door de duinen. Op een gegeven ogenblik gingen wij stappend door een soort tunnel van heel dicht stuikgewas, terwijl het voorste deel van de groep bewust of onbewust besloot weer eens een onverantwoord stukje galop te proberen.

De tunnel bleek door een hele reeks struiken te gaan waar we ons bukkend doorheen wurmde. We knepen onze tenen al samen als we dachten aan onze voorgangers die al een stuk voorop liepen. In galop! Blijkbaar was er een andere groep ruiters op het idee gekomen dit stuk als racebaan te gebruiken maar dan de andere richting uit… Gekraak en gekrijs maakte ons duidelijk dat ze elkaar waren tegen gekomen.

Geschrokken paarden hadden zich vastgereden in doornige takken met ruiters op de rug die geen kant meer uit konden. Wat een tafereel. Ongelooflijk maar waar, de verwondingen beperkten zich tot enkel een paar flinke schrammen. Maar nu komt het!

Tot overmaat van ramp begon het te regenen en te bliksemen en werd er besloten zo snel mogelijk via een kortere route terug naar de manege te gaan. De route liep gewoon over de openbare weg tussen het auto- en tramverkeer door terwijl de bliksem om onze oren sloeg.

Een van de jongens, die er zeer bleek uitzag, was trouwens tijdens de wilde rit uit het zadel gewipt en met zijn edele delen verkeerd op het westernzadel neergekomen. Na aankomst konden we niet geloven dat dit allemaal echt was gebeurd. Om bij te komen zijn we even gaan zitten. Ondertussen kwam er een woeste man binnen die vroeg naar diegene die zijn vrouw met een hersenschudding en twee gebroken ribben in de auto had gezet en haar zelf naar huis had laten rijden. Ze lag nu in het ziekenhuis. We zijn maar vlug naar de auto gegaan voor we nog meer Wild West taferelen te zien kregen. Tijdens de terugweg was het heel stil in de auto, onze vrienden hebben nooit meer paardgereden …
januari 19, 2010
Rudi & Nanny
Fun