De Shetlandpony

Land van herkomst: De Shetlandpony komt van oorsprong van de Shetland-eilanden, ten noorden van Schotland. Geschiedenis: Op de Shetland-eilanden heerst een klimaat van koude, wind en regen. Het voedselaanbod is klein en kent weinig variatie. De Shetlandpony heeft zich aan dit strenge klimaat weten aan te passen door een weelderige staart en manenpartij en een bijzonder dikke vacht in de winter te krijgen. De pony’s bleven door het beperkte voedselaanbod klein van stuk en zijn taai, sober en sterk. Op de Shetland-eilanden werkte de pony voornamelijk als lastdier (o.a. hooi- en turftransport). Later werd deze kleine pony veel ingezet in de kolenmijnen maar gelukkig komt dat nu niet meer voor. De Shetlandpony kwam in de dertiger jaren naar Nederland en België en vervulde voornamelijk een rol als trekdier. De pony nam destijds ook de taken van de, toen nog bestaande, trekhonden over. Op kleine landbouw- en fruitteeltbedrijven verrichte hij veel werkzaamheden. Het is bekend dat een Shetlandpony, in verhouding tot zijn maat en gewicht, sterker is dan een groot trekpaard. De Shetlander is zelfs, toen de grotere rijpony’s nog niet zo bekend waren, vrij veel ingezet als kinderrijpony. Exterieur: – Het hoofd moet sprekend zijn, mooi gevormd en uitdrukkingsvol. – De hals moet goed aangezet zijn, met een goede lengte en mooi van belijning. – De schoft en de schouder moeten goed aangesloten en schuin geplaatst zijn. – De middenhand moet sterk, voldoende vlak en voldoende van diepte en breedte zijn. – De achterhand moet voldoende lang en breed zijn. Hij moet tevens aflopend en bespierd zijn. – Het beenwerk is ontwikkeld, hard en droog, met een lange gespierde onderarm. Goede gewrichten en voeten. – Het gangwerk is krachtig, correct, vlot en vierkant. Stokmaat: De Shetlandpony wordt verdeeld in vier verschillende maten zoals onderstaand wordt aangegeven: (vanaf 3 jaar en ouder) t/m 86 cm. = mini maat 87 t/m 92 cm. = kleine maat 93 t/m 98 cm. = midden maat 99 t/m 107 cm. = grote maat Kleur: Alle kleuren zijn toegestaan, behalve de appaloosa kleur (gestippeld). De Shetlander komt o.a. voor in de volgende kleuren: zwart, vos (met witte of voskleurige manen en staart), schimmel (in diverse varianten), bont (zwart, vos en driekleur), palomino en dun – varianten. Tatoeage: Stamboek Shetlandpony’s werden als veulen voorzien van een tatoeage nummer in de onderlip. Het Shetlandpony stamboek is ondertussen overgegaan op het chippen van de dieren.
Het gebruik: Het gebruik van de kleine Shetlanders is bijzonder veelzijdig te noemen! Behalve als ‘speelpony’ voor de kinderen (laat kinderen nooit zonder toezicht met het dier sollen!), wordt de Shet gebruikt als rijpony, in 1-, 2- en 4 span bij het aangespannen rijden, zowel recreatief als in wedstrijdverband en vaak in de vrijheidsdressuur! Er worden soms demonstraties gegeven die er niet om liegen en die de Shetlandpony toch een heel ander aanzicht geven! De Shetlandpony is erg populair in de fokkerij. Jaarlijks worden de premiekeuringen gehouden waar de dieren op hun exterieur beoordeeld worden. Vanaf veulen tot en met 2 jaar kan slechts ‘wel’ of ‘geen’ premie behaald worden. Vanaf het 3e jaar kent men 1e, 2e, en 3e premies. Een 1e premie wordt overigens niet makkelijk gegeven. Verder kent het Stamboek de volgende Certificaten: Kroon, Preferent en Elite. Om Elite te worden moet de merrie Kroon/Preferent zijn en een A of AA voor de IBOP-proef hebben behaald. Voor de hengst is dit het Keur-certificaat. De eisen voor het Preferent- en Keurschap voor de hengst zijn zwaarder dan die voor de merrie.
Verhalen en foto’s van lezers van het Paardentips Magazine Hallo, Ik zou heel graag een verhaal aan de mensen kwijt willen over mijn paardjes en het geweldige ras. Ik heb een minipaardje en een shetlander. Helaas zie je dit ras alleen als grasmaaier terwijl ze echt zo veel meer kunnen. Plus dat er altijd gedacht wordt dat het een kinderpony is terwijl dat vaak helemaal niet het geval is. Mijn verhaal: Door een ongeluk kon ik niet goed meer paardrijden. Ik kreeg toen van mijn ouders een pony. Wat was ik daar blij mee, dat gebeurt vaak bij anderen maar niet bij jou. Al gauw kwam ik voor verassingen te staan. Het was een hengstje van 1,5 jaar oud en 84 cm, nog niet opgevoed en vol kattekwaad. We hebben hem Jimmy el Caliento genoemd. Wat een ellende hebben we meegemaakt, het duurde alleen al een maand voordat ik hem gewoon kon aanraken. Hij was geen mensen gewend maar had al wel zijn hormonen. Die kleintjes zijn slim, ondeugend en ja als hengst willen ze maar wat graag de baas zijn. De vertrouwensband groeide heel langzaam. Maar van vertrouwen groeide die verder naar agressie. Hij was hengst en wilde de leider zijn. Op een gegeven moment, had hij onbewust zo veel ruimte gekregen dat hij echt gevaarlijk begon te worden. Als je met je rug naar hem toe stond en hij liep los dan viel hij je aan. Echt gemeend en niet om te spelen. Dit kon natuurlijk niet. We zijn toen heel hard gaan werken om de rangorde opnieuw vast te stellen zodat ik weer de leider zou worden. Het heeft een hoop bloed, zweet en tranen gekost maar dat is uiteindelijk redelijk gelukt. We waren begonnen met vrijheidsdressuur in combinatie met clicker-training. Hij was eenkennig geworden en we konden met de vrijheidsdressuur les niet eens in de bak met hem staan omdat hij de instructrice probeerde te trappen. Echt niet uit valsigheid maar gewoon omdat hij wilde duidelijk maken dat hij de leider was en niet dat nieuwe persoon dat bij ons was. Na jaren hard trainen, hebben we heel wat bereikt. Hij is in 2005 goedgekeurd als dekhengst, we mennen wat echt heel goed gaat, we doen aan vrijheidsdresuur en doen dressuur aan de lange lijnen. Voordeel van een hengst, hij is super verkeersmak, ze zijn nergens bang voor. Het allermooiste vind ik nog wel dat we eind 2005 zijn begonnen met inrijden, een moedig meisje van 7 jaar durfde dat aan. Inmiddels is ze 8 jaar en rijdt nog steeds met veel plezier op Jimmy. Met goede begeleiding zijn ze al een heel eind op weg en kunnen zelfs al aardig wat dressuur waaronder wijken. Deze paardjes zijn zo werkwillig, ze gaan echt voor je door het vuur. Maar ze zijn ook erg ondeugend en weten precies wat ze willen. Naar vreemden is Jimmy nog steeds niet altijd netjes, hij luistert alleen naar ze als ik erbij ben. Maar voor mij is hij geweldig, hij luistert perfect, we zijn twee handen op een buik.

Een Shetlander of minipaardje kan dus gewoon hetzelfde als een groot paard. Ze kunnen ook presteren en zijn zelfs leergieriger. Ze kunnen zoveel meer dan grasmaaien. Maar ze hebben zeker een gebruiksaanwijzing en als ze niet op tijd worden opgevoed of niet consequent dan wil het wel eens heel fout kunnen gaan. Het zijn leuke pony’s voor kinderen maar wel als ze al helemaal opgevoed en volwassen zijn. Kinderen groeien er al snel uit en vaak krijgt de pony dan de nieuwe functie van grasmaaier. Daarnaast is het ook een pony die je juist heel vaak bij volwassenen ziet, die vaak zijn gevallen voor het karakter. Maar voor die mensen heb ik een tip: Rij niet te lang door op je shetlander of mini, ga eens op onderzoek uit op het net bijvoorbeeld naar alle andere leuke dingen die er zijn zoals bijvoorbeeld mennen, of keuringen. Ik ben zelf 22 jaar en de tweede jonge pony staat bij ons al in het land ondeugend te zijn en te wachten totdat hij aan het werk kan. Groetjes Lian Peters el Caliento Stables
Roméo de klein mini-shetland die de groten het nakijken geeft!!! Een paar jaar geleden ontmoette ik per toeval Roméo… Het was liefde op het eerste gezicht!! Klein, lief, schattig, fier, maar tevens met een rot karakter!! Toen ik hem adopteerde deed hij enkel waar hij zin in had (zoals van een hengst verwacht wordt)! Gelukkig zijn we na een beetje tijd, maar vooral na veel geduld, beste vrienden geworden. Vandaag galopperen we het land af, en soms verder, om u onze kunstjes die we samen geleerd hebben voor te stellen: Spaanse pas, zitten, liggen, cabriole, rechtstaand stappen, groeten en veel meer… (zelfs de groten voelen zich nu klein!!!). We zijn ook bezig met de voorbereiding van een nieuw nummer waar Roméo al zijn kunstjes toont in volledige vrijheid…

 
 

                  

Boonkens Delphine
Joey Hallo Rudi en Nanny, Ik ben Eugenie en heb 2,5 jaar een geweldige shetlander mogen verzorgen. Hij heet Joey en wordt komende mei alweer 6 jaartjes oud. Ik was 13 jaar oud toen ik bij Sylvia kwam. Ik mocht een welsh verzorgen. Deze kon helaas niet meer bereden worden. Omdat ik zo’n goede hulp was zei ze ‘je kan Joey ook wel inrijden, hij wordt over 3 maanden toch 3’. Ik was toendertijd erg klein, 1.45m. en ik woog maar 34 kg. Dit kon dus makkelijk. Hij was gered door Sylvia van een boer waar hij altijd in een donker stalletje stond. Toen ik ben begonnen hem te verzorgen kon hij nog niet echt wat. We hebben hem moeten leren stilstaan bij het poetsen en bij hoefjes geven viel hij steeds om of steigerde. Ook was hij een favoriet in bijten. Hij was een hengst dus alles waar hij zijn tanden in kon zetten moest in gebeten worden. Het heeft een jaar geduurd, maar hij beet mij niet meer en ook kon hij fatsoenlijk gepoetst worden. Ik vond het heel speciaal want als Sylvia of iemand anders kwam beet hij ze altijd, maar bij mij wist hij dat hij zich moest gedragen. De zomer kwam aan en Joey was een aantal maanden alweer 3. We hadden geen hoofdstel, bit of zadeltje dus dat werd wat. We hebben een halster gepakt en een touw en kregen van mijn instructrice een oud pannekoekzadeltje zonder zadels. Na een maand gelongeerd te hebben ben ik er een paar keer op gaan zitten. Met veel bokkensprongen ben ik er een aantal keer vanaf moeten springen. Toen ik eindelijk beugels kreeg bleef ik al veel beter zitten. Zo zijn we een maand doorgegaan. Hij leerde snel, echt snel, hij snapte alle hulpen al en deed wat ik wou. Ik dacht dat ik niet kon galopperen omdat ik al groot was. Toch ben ik er achter gekomen dat dit geen enkel probleem voor hem was. Met de maanden werd hij steeds beter en aan het eind van de zomer kocht ik een hoofdstelletje met bit. Hier was hij ook snel aan gewend. Zijn opvoeding en ervoor zorgen dat hij alles perfect wist heeft nog een jaar geduurd. Het was een super leuke pony, maar hij bleef zijn streken houden. Soms ontsnapte hij en ging hij gras eten, en denk maar niet dat hij gevangen wou worden. Toen hij eenmaal 4 was begon hij last van zijn hormonen te krijgen. Hij kon niet meer bij de tinkerhengst waar hij eerst bij stond want die begon ook last van hormonen te krijgen. We hebben hem maar bij de Welsh gezet. In het begin vond hij haar helemaal geweldig. We zijn begonnen met buitenritjes. Omdat hij zo klein was konden we op ieder klein stukje gras galopperen. Hij vond het super. Joey begon levendig te worden en showde vaak. We hebben de laatste zomer nog een shetlander gevonden om mee te gaan rijden. Ze werden echte vriendjes ook al was het een merrie. We gingen samen naar buiten en trokken ons niks ervan aan wat de mensen over ons zeiden, dat we te groot waren en zo. We hebben hele stukken gereden en dat waren geen rustige ritjes; toch stond hij daarna nog te bokken en te rennen in zijn wei, haha. Helaas hoorde ik afgelopen lente dat hij weg moest. We kregen een veulen erbij en er was geen plaats meer voor Joey. Ik heb toen een goed tehuis voor Joey proberen te vinden en ik heb er een gevonden. Hij staat nu in Drente (wij woonden in Zuid-Limburg), hij heeft het daar nu supergoed en ik hoop dat ik hem een beetje in het zonnetje kan zetten op deze manier. Hij is inmiddels gecastreerd en draagt nu meisjes van 8 jaar. Ze vallen er wel geregeld af hoor ik maar het is dan ook een echte leerpony (hihi).

Joey is gewoon de geweldigste pony aller tijden. Het heeft ons veel verdriet gedaan dat hij weg moest maar hij heeft het goed, dat weet ik zeker. Groetjes Eugenie en hapjes van Joey
maart 15, 2010
Rudi & Nanny
Rassen