Pony Boris

In 2003 mocht ik wekelijks meewerken als vrijwilliger in de Kinderboerderij van Wilrijk. Ik ben 30 jaar en opvoeder van beroep. Voor mij was dat de ideale ontspanning om buiten te werken en beter vertrouwd te raken met het boerderijwerk. Door verandering in mijn werksituatie moest ik daar plots mee stoppen. Toch probeerde ik vaak nog een bezoek te brengen aan de boerderij en plots wilde Karl, de boer, me voorstellen aan zijn nieuwe stagaire Sofie. Grappig, want het was mijn nicht die ik al een tiental jaren niet meer had gezien. Er kwam een gesprek op gang en ze vertelde dat ze samen met haar vader paarden had. Ik had paarden altijd al leuk gevonden en vroeg haar of ik niet eens mee mocht om hen te zien. Al snel werd duidelijk dat samen de paarden verzorgen een pak leuker was dan elke dag alleen naar de wei te tenen. Sofie heeft een Belgische Warmbloed en haar vader een Haflinger. Voor mij was en is het de ideale ontspanning die ik dringend nodig had. Regelmatig kreeg ik van Sofie ook les in paardrijden, want het was ook weer meer dan 10 jaar geleden dat ik nog op een paard gereden had. Ondertussen is het met de paarden bezig zijn tot een heuse passie uitgegroeid. Voor mij hoefde er niets te veranderen, maar plots kreeg ik toch een ongelooflijke telefoon. Sofie belde me en vroeg me of ik interesse had om Boris, de halfinger van haar vader, te hebben. Haar vader had namelijk niet meer de tijd om voor Boris te zorgen en wilde hem weg doen. Ofwel werd hij verkocht, wat ik heel jammer zou hebben gevonden, ofwel, als ik interesse had, kreeg ik hem. Ik kon mijn oren niet geloven, en het heeft een tijdje geduurd voor het echt tot me doordrong.

Ik had Boris helemaal niet kunnen kopen, want daar had ik financieel niet de middelen voor en nu werd het me helemaal in mijn schoot geworpen. Ik kende het gevoel niet van een eigen paard te hebben. Maar als ik nu, samen met Sofie, een ritje maak, voel ik me super trots met Boris, die helemaal mijn hart gestolen heeft. Ignace L.
januari 19, 2010
Rudi & Nanny
Fun