Personificatie van paarden

Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die niet met hun paard praten. De ene zal het bij een groet houden terwijl de andere zijn paard als echte vertrouwens’persoon’ ziet met wie alle geheimen gedeeld worden. Voor de ene is het paard een statussymbool, voor de andere gewoon leuk om te hebben en voor sommigen zelfs een gelijkwaardig persoon. Er zijn mensen die enkel het minimaal noodzakelijke doen aan onderhoud en er zijn er die geen grenzen kennen. Zelf hebben we in ons leven al heel wat stallen mogen bekijken. Dat kon gaan van de gewone alledaagse stallen tot stallen waar paarden zelfs centrale verwarming hadden met elk een eigen persoonlijke verzorger en noem maar op. Ik ga niet teveel in detail treden om niemand te kwetsen. Het is allemaal met goede bedoelingen en liefde voor het paard. Maar of het altijd goed is? In het boek van Fik Meijer ‘Wagenrennen’ las ik over Keizer Caligula die voor zijn lievelingspaard Incitatus wel heel ver ging. Het paard werd bewaakt door soldaten. Het paard kreeg een marmeren stal, een ivoren drinkbak, purperen dekkleden, parelkettingen en zelfs een eigen huis met bedienden. Er werden namens het paard gasten ontvangen. Het paard kreeg dan te eten uit een gouden voederbak en dronk uit gouden bekers. Keizer Caligula overwoog zelfs het paard tot Consul te benoemen. Lucius Versus, de medekeizer van Marcus Aurelius had ook zo’n troetelpaard. Volucer (Vlieger) werd door hem vereerd. Hij zorgde persoonlijk voor het dagelijks menu van het paard en liet de stalknechten soms zelfs wijndruiven en noten op het menu van het paard zetten. In zijn paleis had Lucius een kristallen bokaal naar het paard genoemd en als hij op reis ging nam hij steeds een beeldje mee van het paard. Na zijn dood kreeg het paard een praalgraf boven op de Vaticaanse heuvel. Er zijn verschillende verhalen van Egyptenaren, Grieken en Romeinen die hun lievelingspaarden mee in hun graf lieten leggen. Alexander de Grote gaf na de dood van zijn paard een stad de naam van zijn paard en verklaarde dat hij meer dan een beste vriend had verloren. Het vermenselijken van paarden heeft ook een andere kant. In de middeleeuwen was er namelijk zelfs een strafrecht voor dieren. Een dier dat een mens gedood had kreeg daarvoor dezelfde straf als een moordenaar en werd opgehangen. Andere straffen waren stenigen, onthoofden, verbranding, levend begraven, verminkingen en verbanning. Het dier werd op dezelfde manier als een mens berecht. De beul die het vonnis uitvoerde kreeg zelfs dezelfde vergoeding als bij het vonnis van een mens. Gelukkig nam na de middeleeuwen het aantal ‘veroordeelde’ paarden af. En kwam de meer ‘onschuldige’ personificatie van het paard meer naar voren. Zo verklaarde in 1782 het parlement van Toulouse het testament van een boer rechtsgeldig. De boer benoemde hierin zijn lievelingspaard tot enige erfgenaam. De toevoeging, volgens mij niet echt ideaal voor het paard, was dat na de dood van het paard de erfenis naar zijn neven zou gaan. Toch kwamen de middeleeuwse gruwelpraktijken nog steeds voor en liet bijvoorbeeld Markies de Bacville van Frankrijk zijn paard, dat schopte en steigerde, ophangen en liet daarna zijn andere paarden langs het kadaver leiden. Hij sprak hun toe met vermanende woorden, in de hoop dat ze hierdoor beter zouden gehoorzamen. De schrijver Lavengo bezoekt op een zekere dag een paardenmarkt. Plots ziet hij dat er een oud paard langskomt waarvoor de mensen groeten door hun hoofddekksel op te heffen. Als hij vraagt waarom dit gebeurt krijgt hij als antwoord: “Dit is Marshland Shales!” (één van de meest gevierde renpaarden in Engeland destijds). Toen het Amerikaanse renpaard Man O’War stierf werd het gebalsemd en begraven. Meer dan 2000 personen woonden de plechtigheid bij en die dag werd er speciaal voor het paard een minuut stilte in acht genomen. De schrijver Mr. Dr. Benno Stokvis schrijft in zijn boek (bron voorgaande tekst) ‘van paarden en mensen’ Diep geworteld leeft in de mens, voor wie de mens het meest volmaakte eindproduct van de schepping is, de neiging de dieren, die hij liefheeft met menselijke hoedanigheden op te sieren. Tot slot van dit verhaal een leuk mopje over de soldaat die bij zijn wachtmeester het volgende komt melden: “Wachtmeester, ik wou even melden dat mijn paard, Colenbrander no. 90, een wond aan zijn linkerachterpoot heeft!” Waarop het antwoord is. “Een paard heeft benen, poten heb jij, idioot! Ga die wond verzorgen!” Even later komt de soldaat hinkend terug en zegt. “Wachtmeester! Bij het verzorgen van de wond heeft het paard met zijn linkerachterbeen tegen mijn rechterpoot geschopt.”
april 27, 2010
Rudi & Nanny
Fun