Paardendroom geen bedrog

Dit is mijn droomverhaal, wat zich nog geen twee weken geleden (ondertussen al wat langer) afspeelde in een dorpje in Friesland. Is het niet ieders droom als je paardloos bent, dat er ooit zomaar een verrassing in stal staat voor jou, helemaal voor jou alleen? Ik ben 22 jaar en de moeder van Jesse (1½ jaar oud). Ik heb een opleiding gevolgd voor dierenverzorging in Barneveld en wou altijd al graag wat met dieren doen. Ik rijd paard vanaf mijn 9e en het is een droom van elke ruiter/amazone om ooit je eigen paard te hebben. Ik woonde in Amsterdam en ging elke dag op de fiets naar Zunderdorp(zo’n 30 minuten fietsen) naar de manege om met de paarden bezig te zijn. Op mijn 13e kreeg ik buiten de manege een verzorgpony (Aladdin). Hem heb ik verzorgd tot mijn 16e en toen ben ik op kamers gegaan in Barneveld. In mijn 2e leerjaar heb ik stage gelopen in de manege in Joure (bestaat nu niet meer). Daar heb ik mijn man leren kennen (die gek genoeg een hekel heeft aan paarden, en nog steeds). Ik ben toen een beetje blijven plakken in Friesland, we zijn samen gaan wonen in Balk, waar we eigenlijk niemand kenden. Ook had ik het druk en had niet veel tijd voor de paarden. Tot we op een avond op het terras zaten en ik een gesprek had met een vrouw die een paard had en een berijdster zocht. Het was niet veel, gewoon af en toe borstelen en rijden. Toen begon het bij mij weer te kriebelen, net als elke keer als ik de geur van paarden rook. Ik zou een keer langskomen en gaan rijden. Ik heb 1 jaar op dat paard gereden en toen werd ik zwanger en kon niet meer rijden vanwege instabiliteit in mijn bekken. Een jaar later had ik er nog steeds last van en kon nog steeds niet rijden. Ook was dat vanwege het scheve huis waar wij woonden. Dus verhuizen, maar we wilden wel in Balk blijven. Op 31 december 2004 hebben wij intrek genomen in onze spiksplinternieuwe nieuwbouwwoning in Balk. Op zaterdag 15 januari 2005 waren wij druk bezig in huis (mijn ouders, mijn man, mijn schoonvader en ik) toen mijn vader een telefoontje kreeg en zei dat hij weg moest (ik dacht dat gebeurt wel eens vaker). Toen zei hij dat mijn moeder ook mee moest en (mijn man was al weg) ik moest ook mee…… Toen snapte ik het niet meer. ‘Je wordt ontvoerd,’ zei mijn moeder. ‘Ja grappig,’ dacht ik. Jas aan, schoenen aan en een blinddoek voor in de auto!!! Dat zou mij nooit overkomen dacht ik. Mijn vader reed en als je eens wist hoe mijn vader reed, snapte je wel dat ik misselijk was. Maar geblinddoekt en wel wist ik precies waar we reden. De auto stopte en ik riep: ‘we zijn op de boerderij (de boerderij van een neefje en nichtjes van mijn man).’ Toen ik uitstapte wist ik het zeker, ik rook koeien en de hond Kelly kwam me begroeten. ‘O.k.,’ zei mijn moeder, ‘je weet waar we zijn maar je raad nooit wie hier is met een verrassing voor jou.’ Nee, dat niet. ‘Loop maar mee,’ zei mijn moeder en ze liepen allemaal weg. Maar ik was geblinddoekt, ik zag niets dus bleef staan!!! Nadat ze me toch maar hadden meegnomen, kwam ik in een stal en voelde een warme, zacht fluwelen neus tegen mijn hand aan. Ik dacht: ‘dit is geen koe, dit is een paard, maar dat kan niet er staan hier geen paarden op de boerderij.’ Ineens begon er een man tegen me te praten, eerst herkende ik zijn stem niet. Toen hij een 2e keer hallo zei, herkende ik zijn stem. Het was Hans Verbaas uit Delft. Een vriend van vrienden van vrienden van mijn ouders. Maar wij hebben elkaar leren kennen doordat we elkaar op verjaardagen zagen en het dan met elkaar over paarden hadden. Hans had er een 2e paard bijgekocht vertelde hij en had minder tijd voor zijn oude IJslander. Nu zocht hij een plekje voor zijn oude paard en dacht toen aan mij. Ik begon te huilen en riep: ‘dit is een droom!!’ Maar dat was het, dat is het niet meer. Want ik ga nu elke dag naar MIJN PAARD. Het is heel vreemd om te kunnen zeggen na al die jaren. Ik heb een paard. Mijn paard heet Siggalin en is een IJslander van 13 jaar oud. Maar dat is nog jong voor een IJslander. Ze is heel lief, heel mak en we rijden altijd buiten in het bos. Mooier kan je je niet bedenken. En weet je wat het ergste is? Iedereen wist het al 5 weken. Zelfs onze nieuwe buren (nog geen 2 weken) wisten het al…… Ik hoop dat er nog voor meer mensen ‘prinsen’ rondrijden die hun paard weg geven aan iemand die het heel erg graag en heel goed kan verzorgen als hij/zij het zelf niet meer kan. Ik ben in elk geval heel blij met mijn Siggalin en met mijn man die, ondanks dat hij zo’n hekel aan paarden heeft, zo erachter staat dat hij heeft geholpen deze verrassing voor mij op touw te zetten. Bedankt allemaal! Groetjes Annemarie
januari 19, 2010
Rudi & Nanny
Fun