Paard Valentino, een trouwe vriend

Hoi Rudi en Nanny 21 jaar geleden, op kerstdag 1984 kwam ik op de rijschool en zag daar voor het eerst Valentino, een pony, maar gebouwd als een klein paardje. Hij was het kerstcadeau van mijn vader aan mij en dit was het dierbaarste cadeau dat ik ooit heb gehad. Ik heb met hem vele avonturen beleefd en hij is jarenlang mijn beste vriend geweest. Wij waren samen geselecteerd voor de Europese kampioenschappen dressuur van 1987 maar toen moest ik naar Californië verhuizen, wat een drama, en ik zei tegen mijn vader dat ik niet wou gaan zonder Valentino.

Dus ging Valentino mee in het vliegtuig. Daar zaten we dan, mijn moeder en ik, de Yorkshire Mini Mouse en de poes Cayenne en Valentino achteraan in het cargo gedeelte van het vliegtuig. Want het was een half cargo-, half lijnvlucht. Het vliegtuig was doormidden gedeeld: in de voorste ruimte zaten de passagiers en in het achterste deel zaten er onder andere paarden. In Californië hebben we heel veel pret gehad. Het was moeilijk voor mij omdat ik daar geen vrienden had maar God zij dank had ik een hele trouwe vriend die altijd voor mij klaar stond, klaar om zich in het een of andere avontuur te storten, op dressuurwedstrijd, jumping, wandelen en ja ik heb mij zelf een beetje gewaagd aan het western rijden er is echt niets wat ik niet met hem gedaan heb. 5 jaar later verhuisde ik terug naar België en jawel hoor, ik verkocht daar mijn wagen en bracht hem terug mee. Er waren thans mensen geïnteresseerd in hem te kopen maar ik was vastberaden om mijn trouwe vriend terug mee te brengen. Ik zou hem nooit in de steek laten want hij heeft mij ook nooit in de steek gelaten. Mijn moeder en mijn stiefvader hadden in die periode een rijschool overgenomen, daarom waren we ook terugverhuisd naar België. Ik was ondertussen 19 jaar en Valentino was 22 en begon een paar symptomen van zijn ouderdom te tonen, hij kon competitief niet meer mee en ik was al lang veel te groot voor hem. Dus heb ik hem aan de manége geschonken, want ik wist dat mijn stiefvader goed over hem zou waken. Valentino zou op deze manier veel aandacht krijgen en kinderen leren paardrijden net zoals hij dat voor mij had gedaan. 13 jaar later, we hebben de rijschool nog steeds en ik geef daar ook nog les en Valentino heeft ons 13 jaar trouw in dienst gestaan, hij is nooit ziek geweest. Elk jaar dacht ik: nu wordt het zijn laatste jaar, vooral de laatste twee jaar werd hij erg moe in de zomer, dus ging hij op de wei om wat uit te rusten. Vorige week zondag was hij weer erg moe en was hij wat aan ’t puffen in zijn stal dus hebben we de veearts erbij geroepen. Zij wist ons te vertellen dat het hartje van Valentino het binnenkort zou begeven. Ik heb toen besloten dat ik mijn dierbare Valentino niet zou laten afzien en we hebben hem laten inslapen. Dus heb ik het boek gesloten van een 21 jaar lang verhaal, dat ik vaak in mijn gedachten nog opensla en er onvergetelijke avonturen en verhalen van vriendschap uit put. Ik heb nu een dochtertje van 10 maanden en hoop dat wij haar ooit ook zo’n trouwe vriend kunnen schenken. Valentino werd 35 jaar oud. Valerie Viverette Manége “Het Gulden Spoor”
januari 21, 2010
Rudi & Nanny
Fun