Paard Sari

Dit droevige verhaal kregen we toegezonden door een van onze lezers. Als kind was ik altijd bezig met paarden. Ik had er zelf geen maar we stonden op de camping in Bakkum. Mijn vader, die ook een paardengek was, bracht me elke zaterdagochtend naar Egmond aan de hoef daar was een manege. Daar was ik dan zo’n beetje de hele dag met de paarden bezig. Ik had les en maakte prachtige buitenritten. Maar na verloop van jaren (ik was 16) wilde ik niet meer mee naar de camping, dus ook geen paarden meer. Het bleef wel kriebelen. Ik kreeg een dochter, nu inmiddels bijna 13. Toen ze 6 werd, kreeg ze voor haar verjaardag een pony. Een mooie appelschimmel, kruising welsh x arabier. We noemden haar Sari. Na een jaar raakte ze voor het eerst hoefbevangen. Ze moest op een dieet van oud stro, wortels en pijnstillers. Later kreeg ze zelfs speciaal beslag van ronde ijzers met kit ertussen. Ik noemde het haar Nike airs. Na verloop van tijd werd ze weer een keer hoefbevangen. We hebben toen in overleg met de dierenarts foto’s laten maken van haar voetjes. De uitslag was aan beide voorvoetjes een lichte kanteling van het hoefbeen, maar met dat speciale beslag, haar wortels en oud hooi zou het allemaal wel lukken. We hebben haar in totaal zes en een half jaar gehad. Bijna elk jaar was het raak. De ene keer erger dan de andere keer. Elke keer krabbelde ze er weer bovenop. Het maakte mijn dochter en mij niet uit dat we bijna nooit meer op haar konden rijden. We hielden van haar. Afgelopen januari was ze weer hoefbevangen, maar zo erg dat ze niet eens meer kon staan. De veearts kwam elke dag. Ze moest binnen een aantal dagen opknappen anders was er geen hoop meer voor haar. Het ging langzaam maar zeker beter. Ze was weer tierig, had er weer zin in. Na een aantal weken kreeg ze een terugslag. Ik had zoiets van nu is het over, dit kan niet meer. De inzinking duurde een dag of twee en toen was ze er weer boven op. Je gaat dan denken: doe ik het zo wel goed? Als ik dan naar Sari keek, zag ik ze stralen. Tot 5 juni dit jaar. Ik kwam op stal en zag dat ze weer hoefbevangen was. Ik heb de veearts erbij gehaald en tegen hem gezegd dat dit zo niet verder kon. Hij was het met me eens. We hebben toen besloten om haar de volgende dag in te laten slapen. Die avond ben ik samen met mijn oudste dochter naar haar toe gegaan. We hebben haar alles laten eten wat ze al die jaren niet had gehad. We hebben haar lekker laten grazen, een emmer biks gegeven en nog veel meer. De volgende ochtend om zeven uur waren mijn dochter en ik alweer op stal. Om 8 uur zou de veearts komen. We hebben weer het zelfde gedaan als de avond ervoor. Ze vond het zalig. We hadden een plaatsje in de loods gemaakt van zeil met stro erover en mijn dochter liep de longeerbak in met Sari. De veearts kwam en gaf haar een prikje om rustig te worden. Ik nam Sari over van mijn dochter en ben de loods ingegaan met de veearts. Mijn dochter was er niet bij. Ze was naar stal gelopen waar de eigenaresse haar opving. Saar werd erg sloom. Ik stond alleen maar te huilen en te praten tegen haar, maar haar strijd was gestreden. Ze had geen zin meer, ze had het allemaal al opgegeven. Toen de veearts vroeg of ik er klaar voor was, zei ik ja. Eigenlijk ben je er nooit klaar voor maar uitstellen had geen enkele zin meer. Een prikje in haar hals, ze viel om en het was over. Ze had eindelijk rust en geen zere voetjes meer. Ik heb mijn dochter erbij geroepen en samen hebben we afscheid van haar genomen. Lieve Saar, vergeten doen we je nooit. Ren maar lekker over de groene heuvels zonder zere voetjes.
april 30, 2009
Rudi & Nanny
Fun