Paard Salomé

Beste Rudi en Nanny, Ik ben nu sinds een tijdje lid van jullie “Paardentips Magazine” en ik maak er steeds dankbaar gebruik van. Via jullie heb ik het ebook “Toiletteren” gekocht en ik ben er zeer tevreden over. Ik wil jullie graag wat vertellen over mijn paard..
Ik heb mijn paard 3 jaar terug via een handelaar gekocht. Misschien toen niet zo’n slimme zet maar ja, je kent dat wel, je ziet zo’n paardje en ik was gelijk verliefd. Over de prijs waren we het snel eens en ik was de trotse bezitster van een prachtige vos-merrie. Ze was wat nerveus die eerste week maar ik dacht dat dat door de nieuwe omgeving kwam. Al gauw bleek dat er meer aan de hand moest zijn. Ze bleef erg nerveus en was bij het rijden erg snel en springerig. Nu ben ik een amazone met al ruim 30 jaar rij-ervaring dus schrik ik niet zo snel ergens van. Mijn paard echter wel! Bij alles wat bewoog of verdacht overkwam, sprong ze weg en ging er daarna niet meer langs. Tijdens het borstelen kwam ik erachter dat zij op beide achterbenen op de hak een oud litteken had zitten. Ook bleek ze een stukje van haar onderste ooglid te missen. Dit paard had blijkbaar een ongeluk gehad (vastgelegen of omgeslagen met de kar, het was een tuigpaard geweest) en was daardoor zo getraumatiseerd dat zij alle vertrouwen kwijt was geraakt! Nu ben ik wat dat aangaat een vreselijke softie en ik kon het niet over mijn hart krijgen dit paard weg te doen. Ze kwam al uit het handelscircuit en gezien haar achtergrond zou ze daar zeker weer in terecht komen met alle gevolgen van dien. Bovendien was ik van mening dat haar echte karakter veel mooier was en dat het alleen tijd zou gaan kosten voordat ze weer haar “oude” zelf zou zijn. Iedereen verklaarde mij voor gek en soms moest ik ze daarin gelijk geven. Het heeft mij wat hoofdbrekers en huilbuien gekost over hoe nu verder te gaan met mijn paardje. Na een poosje ben ik van manege veranderd. Ik kwam op een grotere manege terecht met veel aandacht en een goede verzorging voor het paard maar vooral, mensen die begrip hadden voor mijn “problemen”. En nu, inmiddels rijd ik dressuurwedstrijden met haar, heb springles, ga naar buiten en heb het liefste paard van de wereld. Ze blijft schrikkerig, vooral in nieuwe situaties maar vertrouwt inmiddels voldoende op mij om naar mij te blijven luisteren. Ze is nooit gemeen geweest, is er nooit vandoor gegaan en heeft nooit gebokt of gesteigerd. Op de open dag van de manege heeft ze zelfs in de groep over een stuk oranje zeil gelopen en is ze langs een zwaaiende paraplu gelopen. Ik was zo ontzettend trots op haar! En ook op mijzelf, dat ik toch het doorzettingsvermogen heb gehad om dit paard een toekomst te geven. Als laatste wil ik jullie haar naam vertellen, daar zit namelijk een verhaal achter. Toen ik onderweg was naar de manege om haar voor het eerst te zien dacht ik, mijn paard gaat Salomé heten. Zomaar een losse gedachte. Een paar jaar daarvoor had ik meegewerkt aan een toneelstuk waarin werd verteld over Salomé uit de Bijbel en waar ook een sluierdans in voorkwam. Het was een leuk toneelstuk maar dat was allang weer uit mijn gedachten verdwenen. Ik noemde mijn paard Salomé en schonk er verder geen aandacht meer aan. Maar het was de sluierdans die op mijn paard van toepassing was. Salomé heeft in de afgelopen 3 jaar verschillende sluiers laten vallen en mij steeds weer verrast over hoeveel vertrouwen zij in mij stelde. Dat gaf mij weer vertrouwen in mijzelf dat wij de juiste weg ingeslagen waren. We hebben nog een paar sluiertjes te gaan maar ook die overwinnen wij wel. Hiernaast nog een foto van mijn mooie, lieve, geweldige paardje. Ga zo door met jullie “Paardentips Magazine”, ik hoop er nog lang van te mogen genieten. Groeten, Danielle Tamerius
januari 21, 2010
Rudi & Nanny
Fun