Paard op hol

Als je ooit op een paard komt te zitten dat op hol slaat, hebben we de volgende tips: – probeer zelf kalm te blijven, – hou je benen stil en ontspannen tegen je paard (niet knijpen dus), – trek niet aan de teugels maar neem ze geleidelijk aan, – stel het paard met je stem gerust (whow, rustig maar, braaf), – kijk uit naar een geschikte plaats waar je je paard cirkels kan laten rijden, – ga een cirkel rijden en verklein eventueel de radius. Elk paard schrikt wel eens, het is belangrijk dat het paard aan jouw reactie voelt dat het allemaal wel meevalt. Hier is vertrouwen opbouwen van groot belang. Aangespannen op hol Ook met de koets kan je het best op zoek naar een plaats waar je wat voltes kan rijden. Ga niet aan de leidsels trekken, maar durf zelfs af en toe wat los te laten zodat je de druk in de mond niet zo opbouwt dat de paarden extra gaan reageren omdat ze pijn hebben (trouwens een paard is toch sterker). Een voordeel van de koets is dat je remmen hebt, let wel op, je paarden zijn waarschijnlijk geschrokken van iets en het kan van kwaad naar erger gaan als ze de geblokkeerde wielen horen schuiven. Schat zelf in wat het beste is en denk rustig na, paniek is op dit moment je grootste vijand! Het kan zijn dat een paard reageert op iets waar hij slechte herinneringen aan heeft. Daarom is het aangeraden om juist aan dit punt te gaan werken als je weet dat je paard angst vertoont in een bepaalde situatie. Een voorbeeld uit de praktijk Ons paard Jorrit is ooit geschrokken van kinderen die een bal naar hem toe schopten. Telkens als er ergens gevoetbald werd, merkte ik aan hem dat hij zich helemaal begon op te spannen en nerveus werd. Dus hier moest aan gewerkt worden! Ik heb Jorrit in de paddock gezet, zodat hij zelf kon beslissen of hij naar me toe zou komen of niet. Toen ben ik bij hem in de paddock gaan staan met een voetbal achter mijn rug en een snoepje in de hand. De eerste maal dat ik hem riep kwam hij al meteen naar me toe gelopen en kreeg hij als beloning een snoepje. De tweede maal dat hij naar me toe liep, liet ik hem de bal zien, die ik achter mijn rug hield. Hier schrok hij van en deinsde terug. Jorrit kreeg nu de keuze: vluchten voor de bal in mijn ene hand of naar mijn andere hand toekomen waar hij een snoepje kon vinden. Het duurde de eerste maal echt een hele tijd voor hij over zijn angst heen was. Dit heb ik verschillende keren herhaald totdat hij zonder twijfel naar me toekwam en niet meer bang was van de bal in die ene hand. Daarna heb ik de bal in zijn hals gelegd waarvan hij weer schrok en zo heb ik het hele proces herhaald tot hij ook hier geen angst meer van had. Zo ben ik telkens een stap verder gegaan tot ik de bal over zijn hele lichaam mocht rollen. Na een tijdje oefenen ben ik de bal een beetje gaan stuiteren op zijn rug en telkens bij een schrikreactie heb ik gewacht tot hij zelf weer naar me toekwam en op zijn gemak was. Uiteindelijk ben ik zo ver kunnen gaan dat ik de bal tussen zijn benen door mocht schoppen en van op een afstand tegen hem aan kon stuiteren. De tweede dag heb ik alles herhaald, de angst was al een stuk minder en ik kon alles sneller achter elkaar doen. Na een paar dagen had ik de eerste stapjes al niet meer nodig en heb ik een potje gevoetbald met Jorrit vrolijk achter me aan lopend. Laatst waren er een paar kinderen aan het spelen en Jorrit liep zonder aarzelen naar de bal die per ongeluk over de omheining werd geschopt. Ik wil niet beweren dat dit bij elk paard zo werkt. Elk paard heeft net als de mens een eigen karakter en ze zijn allemaal uniek. Je kan veel lezen en luisteren naar mensen die ervaring hebben met paarden maar het meeste leer je toch van de paarden zelf.
mei 7, 2009
Rudi & Nanny
Rijden