Op weg voor het goede doel: de paarden – deel 4

De vorige keer zijn wij ons verhaal begonnen met een soort reisverslag. Achteraf dachten we: Iedereen kan ons verhaal op de site lezen. We moeten niet herhalen wat daar staat. Bovendien: De mensen die PM lezen, dat zijn toch paardenliefhebbers? Moeten we ze niet eerst onze paarden eens voorstellen. Dat gaan we dus maar eens doen! De eerste die we voorstellen is Liesa. Liesa is 11 en verschrikkelijk eigenwijs. Soms vragen wij ons af of ze niet gewoon een beetje dom is of heel primitief. Zo’n paard dat zich alleen met de basisbehoeften bezighoudt en verder met niemand. Als we met haar onderweg zijn, loopt ze het liefst op asfalt. Het is een hele klus haar in de berm te krijgen. Auto’s moeten maar om haar heen rijden en komen ze toch aardig in de buurt, kijkt ze niet op of om. Het liefst eet ze. Natuurlijk doen alle paarden dat graag, maar Liesa spant de kroon; altijd maar dat hoofd dat naar beneden gaat bij ieder sprietje gras. Soms steken we weilanden over om routes af te snijden. Een groot feest voor Liesa, maar grote ergernis voor ons! Want dat hoofd, dat til je niet zomaar op… Die gulzige, reikende lippen, die altijd kauwende mond… Gelukkig zijn we nu een aantal weken verder en gedraagt ze zich al heel wat beter, maar ze zal altijd Liesa blijven… Roos. Roos (14) is echt een paard apart. Toen we haar kochten, was ze niet moeders mooiste. Ten eerste was ze veel te dik! Ze is rond, heeft een korte hals; is wat overbouwd en ze heeft korte benen met gigantische hoeven. Maar lopen dat dat paard kan! Tijdens de training wilde ze vaak niet voorop en omdat ze zo braaf was, zou zij voornamelijk pakpaard worden. Nu is ze niet meer te stuiten. Ze loopt altijd voorop. ‘Roos, doe nou eens rustig. Roos, trek niet zo’, krijgt ze vaak te horen. Bovendien is ze slim en leert ze snel. Ze is de nieuwsgierige van het stel. Bij alles wat nieuw is, is Roos de eerste die het uit komt zoeken; daarna volgen de andere twee vanzelf. De eerste dagen schrok ze nog wel eens van het pakzadel of iets wat daarop lag te rammelen. Dat gaf dan veel paniek en zette alle drie de paarden aan het rennen. Heel fijn. Toen ze er echter aan gewend raakte, leerde ze heel snel wat haar nieuwe ‘omvang’ is. Zo gaat ze ruim om bomen heen, of gaat ze onder sommige takken niet door. Ze loopt met regelmaat zonder leidtouw en zoekt uitstekend haar weg. Ze is echt de verrassing van de reis. En afgevallen is ze natuurlijk ondertussen ook. Ze is net een bodybuilder met dat lijf! En dan hebben we nog Truska! Truska is 12 en ‘The leader of the Pack’. Daar waar de anderen twijfelen, gaat Truska. Een betrouwbaar, degelijk paard met een zeer vriendelijke ‘oogopslag’ (of zeg je dat niet bij een paard?). Maar hoe vriendelijk haar ‘oogopslag’ ook is, ze is absoluut de baas! Zij neemt eerst en dan krijgt de rest en is ze het gehip van Roos beu, zal die dat ook merken. Bovendien vindt mevrouw het erg vervelend als ze achteraan loopt; ze moet dan zo’n beetje vooruit getrokken worden, wat het toch al niet zo hoge tempo van 5 km per uur verlaagt naar 4 km per uur. Erop gaan zitten en haar voorop rijden, is de enige oplossing. Wat bij Truska erg vreemd is, is haar paranoia. Op sommige dagen ziet ze verschrikkelijk veel spoken als ze achteraan loopt. Iedere ritseling is een vijand. Alles is eng. Op zo’n moment een cape aantrekken, is een groot avontuur. Dan blijkt ze achteraan toch een minder grote held te zijn dan wanneer ze voorop loopt. Verder heeft Truska de langste onderlip die heel paardenland heeft gezien. We hebben hem nog niet opgemeten, maar ze kan er haar teugels heel handig mee wegduwen als ze in de weg hangen als ze aan het grazen is.

Van links naar rechts Roos, Liesa en Truska Zo, een korte kennismaking met Liesa, Roos en Truska, waarmee jullie je wellicht een nog beter beeld kunnen vormen bij ons verhaal. Het zijn drie heel verschillende paarden die het heel goed samen kunnen vinden en gek worden als ze uit elkaar worden gehaald. Wij moeten Roosje nu even missen en het is zowaar saaier.
april 27, 2010
Rudi & Nanny
Fun