Op weg voor het goede doel: Voorbereidingen – deel 2

Anderhalf jaar geleden is het idee geboren. Een sponsorrit maken voor de Maartenshoeve in Nijmegen. Maar niet te fiets of te voet, zoals velen het doen, maar te paard. Tenslotte zijn paarden onze grootste passie en we zouden het niet anders willen doen. Maar we maakten het onszelf natuurlijk niet gemakkelijker door voor paarden te kiezen! Een fiets is toch veel praktischer. Je koopt een goede fiets, stelt ‘m af, smeert ‘m een beetje en als het zover is, stap je op en vertrek je. Tja, dat is met een paard toch wel anders. Voordat je überhaupt het goede paard hebt gevonden… Voor welk ras kies je bijvoorbeeld? Er zijn redelijk wat rassen geschikt voor trektochten. Denk maar aan de Freiberger, Haflinger, Merens, Morgan Horse, Criollo, de Berber en de Anglo-Arabier. Allemaal sterke, sobere paarden die de tocht in principe kunnen maken. Maar zijn ze in Nederland te krijgen, hoe duur zijn ze, hoe groot zijn ze, wat hebben ze onderweg nodig? Allemaal vragen die beantwoord moeten worden. Sommige paardenrassen vielen al snel af omdat één van ons, Jeannette, wat aan de lange kant is. Een Merens is dan bijvoorbeeld echt te klein. En verschillende rassen bij elkaar zetten, is ook niet de oplossing, want ze hebben allemaal een ander staptempo. Eigenlijk door toeval zijn we op Norikers gestuit. We hadden er zelfs nog nooit van gehoord. Norikers Dit zijn sterke, sobere en vooral erg eigenwijze paarden. Het zijn Oostenrijkse paarden die ontstaan zijn uit kleine, stevige kelten-pony’s die gekruist zijn met zware Romeinse paarden. Rond 16 voor Christus trokken ze de Alpen over om het Keltische koninkrijkje Noricum te veroveren, in het huidige Oostenrijk. In de middeleeuwen werd het krachtige, taaie bergras onder meer gebruikt als rijpaard voor zwaar bepantserde ridders. En dat is heel fijn voor ons, want ze moeten aardig wat bagage meeslepen! De Norikers die met ons op reis zijn, zijn Liesa, Roos en Truska. Alledrie afkomstig van de merriemelkerij Pelgrims Park Stables in Ulicoten. Ze zijn fantastisch! Liesa is de meest eigenwijze, Roos de meest onderdanige (maar wel de nieuwsgierigste en de leergierigste) en Truska is de baas. Ze zijn erg aan elkaar gehecht, wat een hele prettige bijkomstigheid is. Voorbereidingen Zo kwamen we er bij de training al achter dat het voldoende is één paard vast te houden, terwijl de andere twee loslopen tijdens een pauze. Ze houden elkaar heel goed in de gaten. Ook bij het oefenen van het kluisteren had het een positief effect. Ze kijken de kunst bijna van elkaar af. En één paard kluisteren is dus al voldoende. We hebben veel met ze getraind, hoewel het weer vaak niet meezat. Veel houten bruggetjes over, vijvers ingelopen, hekken vanaf het paard opengemaakt, met ballen en plastic zakken gespeeld. Zo krijg je een paard dat niet meer overal van schrikt en vertrouwen in de berijder krijgt. Zadels We hebben de zadels bij Horseman Outfitter in Groessen laten maken. We wilden lichte zadels die absoluut geen schuurplekken veroorzaken. We dachten eerst aan boomloze zadels, maar die geven schijnbaar voor zo’n lange tocht toch wel weinig ondersteuning. De zadels waarvoor we hebben gekozen, hebben een flexibele boom die precies op maat zijn gemaakt. Het ligt heel mooi op onze paarden. Daar liggen weer hele dikke chabrakken onder. Voor Roos, ons pakpaard, hebben we een speciaal pakzadel laten maken. Het is een boom voor een rijzadel, met alle gespen voor een pakzadel. We kunnen het zo makkelijk omtoveren tot rijzadel met behulp van een vacht, wanneer iemand besluit met ons mee te rijden (voor 150 euro mag je namelijk drie dagen mee…). Wel of niet beslaan? Wat een discussies. Met ijzers slijten de hoeven niet, zonder ijzers blijft het hoefmechanisme in stand. Met ijzers lopen de paarden ontspannen over kiezels, zonder ijzers worden de gewrichten minder belast. Met ijzers moeten we op zoek naar hoefsmeden, zonder ijzers moeten we goede hoefschoenen vinden. Gaan we naar links of gaan we naar rechts? We hebben uiteindelijk voor ijzers gekozen, maar gemakkelijk was het niet. De paarden stonden namelijk nog niet op ijzers, maar liepen toch gevoelig over asfalt. Voor hoefschoenen hadden we te weinig tijd. Als deze niet goed zitten, kunnen ze ook nog aardig wat leed veroorzaken en dat kunnen we ons niet veroorloven. Nu lopen de paarden zeker over alle ondergrond, wat tijdens onze tocht toch wel prettig is. Snap je nu wat we bedoelen: een fiets is veel praktischer… Maar we hebben nu al zoveel geleerd. Dat wisten we allemaal niet voor we hieraan begonnen! Groetjes, Margriet en Jeannette
maart 19, 2010
Rudi & Nanny
Fun