Op weg voor het goede doel: De tocht is begonnen – deel 3

Vertrek: vrijdag 31 maart 2006. Na anderhalf jaar van voorbereiding is het zover: we gaan vertrekken. Toch wel zenuwachtig hebben we ’s morgens de paarden en onze bagage naar de Maartenshoeve gebracht, waar het wachten was op de gasten. Vanaf 12.00 uur was iedereen welkom, maar er kwam maar niemand. Tot om 12.30 uur ineens iedereen tegelijk de koffieruimte binnenstroomde. Uiteindelijk zat die goed vol met vrienden en familie, wat toch een goed gevoel geeft. Wat ook een goed gevoel gaf, was de zegening van onze paarden door de pastoor. Iedereen was er stil van. Natuurlijk ging het bepakken van het pakzadel niet gesmeerd met al die kijkende ogen, maar na wat gefrummel en veel helpende handen, konden we op weg. Het afscheid viel niet mee, maar eenmaal de hoek om, besef je ineens dat je begonnen bent aan een tocht van vier maanden.

Die dag maakten we een korte tocht, te voet, naar manege De Horst in Groesbeek, de stal waar de paarden de laatste maanden hebben gestaan. Alles ging goed tot nog geen tien minuten voor aankomst. Roos schrok van gerammel op haar rug en alle bepakking lag op de grond! De les was geleerd. We zijn meteen naar de BoerenBond gerend om spanbanden te kopen, zodat dit nooit meer kan gebeuren! De volgende ochtend zouden de mensen komen die de dag van het officiële vertrek niet konden, maar wat waren er veel mensen! Dit hadden we niet verwacht, wat toch wel voor wat traantjes zorgde. Het geeft een goed gevoel te weten dat zoveel mensen met je begaan zijn. Met al die mensen om ons heen zijn we te voet van start gegaan. We zijn nog lang nagezwaaid en toen waren we alleen met onze paarden. Het Reichswald in Duitsland in. En natuurlijk ging het ook hier weer mis. Ons pakpaard, Roos, schrok weer. Ja, ze is wat schrikachtig en nee, dat is niet handig. Maar de andere twee willen niet als pakpaard lopen…. Ze schrok dus en de andere twee schrokken ook en aangezien we nog steeds te voet waren, trekken ze de touwen zo uit je handen en ben je de paarden dus kwijt! Niet fijn! Gelukkig kwamen de paarden terug naar ons, maar we wisten dat we nog heel wat te stellen hadden met drie sterke koudbloeden. Het is nog twee keer gebeurd, daarna zou je je geen ander pakpaard meer wensen. Roos loopt tegenwoordig los mee, als de omgeving het toelaat. Als het nodig is, als het pad bijvoorbeeld te smal is, zoekt ze zelf haar weg. Vaak bepaalt zij het tempo. En vindt ze iets eng, dan sluit ze gewoon weer achteraan. Slim paardje. Ik geloof dat Roos de verrassing van de tocht is. De eerste dagen van onze tocht zijn goed verlopen. De paarden vinden het gelukkig leuk en zijn goed voorwaarts. Vanaf Groesbeek zijn we naar Heijen gereden, naar manege Bergemo. De paarden mochten lekker op de wei en kregen goed te eten en voor ons werd ook goed gezorgd. Wij sliepen in een tram! De volgende dag zijn we met een beetje regen over Afferden naar 5 kilometer voor Kevelaer in Duitsland gereden. We waren lichtelijk verdwaald, maar na een kopje soep van een lieve mevrouw in Afferden en de ‘kaarthulp’ van haar man, zijn we weer goed op weg gegaan. ’s Avonds sliepen we bij een ‘Traberhof’ en de volgende dag hebben we onze eerste stempel gehaald in Kevelaer, een bedevaartsoord in Duitsland. Na nog wat kaarsjes opgestoken te hebben, zijn we met onze paarden richting Steprather Heide gereden, waar we in de stallen, ja wij ook, van het kasteel hebben overnacht. Zo kom je erachter hoeveel kabaal paarden ’s nachts maken! De volgende dag waren we natuurlijk vroeg wakker, waardoor we lekker op tijd weg waren. We zijn die dag naar het Duitse Leuth gereden, wat op zich vlot verliep. Echter lukte het ons niet zo snel als de voorgaande twee dagen om een overnachtingsplaats te vinden. Hulp hadden we echter wel! Ene meneer Stam nam de leiding en met zijn stalen ros reed hij vooruit op zoek naar een plek. Hij schakelde weer anderen in, waardoor we uiteindelijk bij Gestut Seehof zijn beland. De paarden kregen wederom goed te eten en wij hadden eindelijk weer een douche en een warm bed. De volgende dag hadden we geweldig weer en een hele mooie rit naar Swalmen bij Roermond. De paarden voelden zich fantastisch en wij dus ook. We kunnen niet anders zeggen dat onze eerste week op weg naar Santiago de Compostela ons goed is bevallen! De paarden doen het goed, wij worden steeds handiger en de mensen zijn heel erg vriendelijk. Zoals het nu gaat, komen we er wel !
april 27, 2010
Rudi & Nanny
Fun