Onze wilde paarden!

Lezersverhaal uit het Paardentips Magazine Bijna 10 jaar geleden zijn wij in Spanje komen wonen, in de Sierra del Aqua. Ons domein is een strook van 70 ha, gelegen midden in 30.000 ha puur natuuur: berg, rots, bos en veld. De dichtstbijzijnste geburen wonen op 10 km, een gehuchtje met 3 inwoners. Het dorp Paterna del Madera ligt op 20 km. Wij brachten onze paarden mee naar hier, het is hier immers fantastisch om te rijden. Tochten van uren en kilometers zonder iemand tegen te komen. Soms everzwijnen, een vos of eekhoorntjes of één van de herders met hun honderden schapen.
Onze paarden hadden hier een vrij leven. Na een tijdje moesten ze niet meer “opgesloten” staan in hun wei van enkele ha, maar lieten we ze gewoon vrij. ’s Morgens en ’s avonds kwamen ze stipt het terras op: etenstijd! ’s Middags waren ze iets minder stipt en sloegen al eens een eetbeurt over. Het gras op het plekje waar ze terecht waren gekomen, zal heel lekker geweest zijn. Van de herders hoorden we dat ze onze mini-kudde soms tegenkwamen, gemakkelijk 10 km van ons huis. Maar ze bleven trouw weer naar huis komen. In dit uitgestrekt natuurgebied leeft ook een wilde kudde paarden. We zagen ze zelden, hun territorium kwam niet tot bij ons. Maar op een goede dag daagden onze paarden niet op. De volgende dag ook niet en wij begonnen een grote zoekactie. Na enkele dagen vonden we ze, samen met de paarden van de wilde kudde. Onze paarden weer meenemen was niet zo moeilijk, de wilde paarden bleken zeer bang en schuw. Maar onze interesse en nieuwsgierigheid was aangewakkerd. Op de wijze van Monty Roberts zijn wij de kudde beginnen te benaderen. Na een tijdje konden we ze allemaal strelen en kwamen ze vrolijk aangelopen als ze ons busje zagen rijden. Later hebben we er enkele zadelmak gemaakt en met zachte hand afgericht. Tijdens een van onze “wilde paardensessies”, we waren toen net een jonge hengst aan ’t opzadelen, kwam er een oude herder op ons toe: “Niet doen, niet op gaan zitten, die paarden zijn gevaarlijk!” Bleek dat hij de eigenaar was van die kudde! Maar zelf kon hij die paarden al járen niet meer benaderen! Voor hem was het “magicó” wat wij met zijn paarden hadden gedaan en deden. Na verloop van tijd hebben wij de hele kudde van hem overgenomen. Hij kon er toch niets mee aanvangen en was ze liever kwijt dan rijk. De kudde bleef waar ze was, maar wij hadden plots “huispaarden” en “wilde paarden” of ondertussen “semi-wilde-paarden”? Wij controleren ze om de twee dagen, indien nodig elke dag. Als ze te dicht naar een dorpje afzakken, brengen we ze terug naar hun territorium. Ondanks dat we wel de hulp krijgen van alle herders hier in de buurt, die steeds zeggen waar ze onze paarden hebben gezien, moeten we soms weken achter ze zoeken. Maar ook hier technologische vooruitgang, één van de merries is nu uitgerust met een zendertje en wij met het ontvangstapparaatje. Zo vinden we ze veel sneller. Onze Arabische hengst is ondertussen hengst van de kudde. Hij is de kleinste en fijnste van de groep, want de anderen zijn Spaanse merries. En de veulens die nu geboren worden, zijn natuurlijk Hispano-Arabieren. Ze zijn snel en stevig gespierd. De kudde legt per dag gemiddeld 30 km af, bergop, bergaf, en de kleintjes gaan natuurlijk mee. Jammer genoeg kan de natuur niet altijd zijn gang blijven gaan en mag de kudde niet te groot worden. Op dezelfde manier was er hier ook een kudde “Toros Bravo”, de stieren die gebruikt worden voor de stierengevechten. Eigenlijk had die kudde wel een eigenaar, maar die keek er ook niet naar om. En de stieren kweekten en kweekten … zo waren er afgelopen lente meer dan 40 wilde Toros. Deze dieren waren vriendelijk, wij konden er te paard zo langs gaan en soms joegen we ze te paard van ons domein. Maar sommige mensen, vooral diegenen die in de stad wonen, vonden die stieren maar gevaarlijk, met als resultaat dat ze moesten verdwijnen. Ze zijn gevangen genomen en allemaal afgemaakt, zowel de stamouders van de kudde als de net geboren kalfjes. Zoiets willen wij ten allen tijde vermijden met de paarden. En we willen ze ook niet naar onze finca brengen om een meer gedomesticeerd bestaan te leiden. Dus proberen we de groep te beperken tot een 10-tal. De jonge hengstjes, die door de leider-hengst uit de kudde worden verstoten, brengen we wel naar hier. Op die manier kan er geen tweede vrije kudde gevormd worden. Voor deze hengsten zoeken we een goede thuis. Ook voor sommige merrie-veulens zoeken we een geschikte koper. Ik weet niet hoeveel paarden in Europa er nog op deze manier een echt paardenleven kunnen leiden. Maar we hopen dat we zo toch nog kunnen bijdragen aan een beetje “vrij paardenleven”! Spaanse paardengroetjes, Johan en Irm Op de Beeck
mei 9, 2009
Rudi & Nanny
Fun