Ons paardje

Geheim voor de ma van Debra, Mijn mama ontvangt de mails van Paardentips Magazine en meestal lees ik die ook. Ik vind het ‘verhaal’ van hoe we ons paardje (Bedazzled) hebben gekocht persoonlijk heel mooi. Sam, zo heette Bedazzled toen, stond in de manege. Ze was amper 3 jaar en nog niet zadelmak. Toen ze zadelmak was gemaakt en mocht meedoen in groepslessen reed mijn ma er als eerste op. Ik mochtdaarna ook eens op Sam rijden. Ik heb sindsdien op geen ander paard gereden! Ze is echt beeldschoon en lief, dat zag iedereen. Na een tijdje kreeg ik te horen dat er mogelijke kopers waren. Een gezinnetje met 1 kind. Haar ouders wouden Sam hebben! Het meisje reed erop, maar zij wou Sam niet hebben, ze vond het geen leuke om op te rijden. Ze was dan ook al 4 jaar en koppig. Ik was blij toen ik dat te horen kreeg, dus ik heb dan nog een hele lange tijd op Sam gereden. Een jaar later kreeg ik weer te horen dat er 2 kopers waren en werd ik weer ongerust. Ik wist om te beginnen niet wie ze waren. Mijn ouders gingen net op reis. Mijn vader zou vrijdag terug komen van Engeland en ze gingen die dag dan vertrekken op reis. Mijn pa wist wel hoe verliefd ik was op Sam, we hadden er ook al aan gedacht om ze te kopen. Mijn pa belde donderdagavond en zei tegen mijn ma: “Het zou erg zijn moest Sam verkocht worden als wij op reis gingen, als ik morgen terug kom, gaan we eens naar de manege en alles bekijken en dan beslissen we meteen JA of NEE.” Toen ik vrijdag van school kwam, zat ik vol zenuwen. Ik moest weten hoe het ging. Toen ik thuis kwam, zei mijn pa niets. Mijn ma was weg met mijn zus. Papa zei: Ga eens water halen in de berging! Ik vond het verdacht, want we gingen niet eens eten. Ik ging binnen in de berging en daar stond het zadel van mijn mooie Sam. Ik was erg ontroerd, mijn pa kwam binnen en ik knuffelde hem meteen, ik geef toe dat er toch traantjes waren. Sam was van mij!!! Het raasde door mijn oren! We waren wel op tijd om ze te kopen, diezelfde avond ging 1 van die 2 kopers ook komen kijken en beslissen. Maar we waren ze voor! Mijn dag kon niet meer stuk. Al heel lang vroegen we achter een paard, maar ma wachtte en zei steeds nee. Ik ben haar daarvoor dankbaar. Ik vind het heel spijtig dat ik geen mooie foto van haar heb op het internet, anders zou ik die meegemaild hebben. Groetjes, Debra P.S.: Zou je alstublieft mijn verhaal in jullie Paardentips willen zetten?? Mijn ma weet van niks, het zou tof zijn moest ze het lezen. In ieder geval, bedankt!
mei 14, 2009
Rudi & Nanny
Fun