Hoi,

Op het moment dat ik dit schrijf zit ik lekker met de laptop bij het kacheltje en zie buiten de bomen flink heen en weer wuiven door de wind. Vannacht ging het hier ook al flink te keer! Wat een weertje! Deze morgen maar snel mijn rondje gedaan en gelukkig was een omgevallen ladder het enige gevolg van de zware windstoten.

Hoe ging het bij de andere paardenvrienden?
Het leuke aan Facebook is dat je meteen een soort live verslag krijgt van hoe het bij de andere mensen is vergaan. Ik las er de meest uiteenlopende verhalen, van mensen die de hele nacht waren opgebleven om hun dieren te kalmeren tot … heeft het gestormd vannacht? Haha. Leuk die verhalen en reacties telkens. Wil je ons volgen via Facebook klik dan hier

Onze paarden lijken het niet erg te vinden al die wind. Behalve dan als we met ze willen gaan rijden. Jorrit is dan fris en extra attent. Verder gaat het prima hoor, maar toch is het extra opletten, want als je zo door een bos rijdt met de koets kan er zomaar ergens een boom liggen. Als die dan al plat ligt, geen probleem, dan zoek je een alternatieve route, maar als er plots een tak net naast je op de grond ploft dan flitst er plots een nieuwe paardentip door mijn hoofd. Ook al is je paard bij flink winderig weer handelbaar en braaf tijdens een rit door het bos … het is niet zonder gevaar! Er kunnen situaties ontstaan waar jij geen controle over hebt. Dus niet altijd even verstandig om op pad te gaan bij slecht weer!

Hier volgen de andere paardentipsverhalen…

Veel leesplezier!
Groetjes Rudi en Nanny
Paardentips Magazine


Vrouwenhanden en paardentanden staan nooit stil. (Handen of monden?)


Inhoud:
1. Boekentip: Training en natuurlijk gedrag bij paarden
2. Thuis gezocht: Wie helpt Shetlander Pini?
3. Column: Steegs paard
4. Lezersvraag: Angst na val

Column: Steegs paard

Enkele maanden geleden begeleidde ik een meisje met het beleren van een jonge Friessche ruin. De ruin was van een oudere vrouw en ik was aangenaam verrast door het feit dat zij wel open leek te staan voor mijn trainingsmethodiek, aangezien veel mensen van de oudere generatie kritisch zijn over de moderne opvattingen met betrekking tot paardenwelzijn, respect en gezondheid. Zo wilde ik bijvoorbeeld niet al op driejarige leeftijd beginnen met het belasten van de rug met ruitergewicht. De groeischijven in de rug sluiten pas op een leeftijd van zes jaar en voor die tijd is het skelet nog erg week. Ik begin in de regel met grondwerk, spieropbouw en balans- en coördinatieoefening en daarna pas met het introduceren van de ruiter. Ik werk in een rustig tempo met korte trainingssessies en zoek de grenzen van het paard op, maar ga er nooit ofte nimmer overheen. Dit is me meer dan eens op een geheven wenkbrauw van een doorgewinterd paardenheerschap komen te staan, maar aangezien er nooit ongelukken gebeuren en bokken, steigeren en verzet niet voorkomen, vind ik deze manier van werken prettig voor het paard en zijn toekomstige ruiter.

Een tijd lang werkten we aan dominantieverhouding door loswerken en grondwerk en gymnastisering aan de pessoateugel. We gingen wandelen met de ruin om het vertrouwen en leiderschap te bevestigen en het paard te ontspannen. Maar op een dag kwam er een keerpunt. Onder invloed van de man van de eigenaar moest er meer druk op de ketel gezet worden, want de opleiding van het paard zou te traag verlopen. Ook was de eigenaar bang dat onze ‘softe´ aanpak het paard steegs zou maken. Steegs wil zeggen dat een paard tegendraads en weigerachtig gedrag vertoont. Waar deze angst vandaan kwam weet ik niet, aangezien de verhouding en communicatie tussen ruiter en paard uitstekend was. Het paard werd in de loop van de training steeds werkwilliger en was intussen keurig netjes opgevoed.

Maar de druk van derden werd te groot en mijn klant mocht niet meer met het paard verder werken. De man van de eigenaar nam de training over en voerde het tempo flink op, door ineens buitenritten en springtraining met de Fries te gaan doen, dit alles tot groot verdriet van het meisje dat zoveel aandacht, tijd en moeite had gestoken in de opbouw van een band met het paard.

Enkele weken later maakte ik een wandeling met de honden door het veld, toen ik in de verte een paard zag aankomen. Al gauw herkende ik de ruin en de man van de eigenaar die op zijn rug zat. In het veld waren graafwerkzaamheden uitgevoerd om een buffer aan te leggen en op het pad lagen grote platen die als ondergrond voor de zware machines dienden. Het paard durfde niet over de platen heen en de ruiter moest enkele minuten aandringen om hem voorwaarts te krijgen. Intussen had ik het tweetal bereikt en bijna gebeurde het.. Ik kon nog net verhinderen dat de woorden mijn mond verlieten: ‘Goh, dat paard is steegs!´ In plaats daarvan beet ik op mijn tong en zei vriendelijk gedag. Ik liep verder met de hondjes voor me uit, toen de Fries eindelijk met enige dwang over de platen liep. Ik keek om en zag hem nog net een flinke bok geven, voor ze in galop de landweg af gingen. Ik snoof de frisse lucht op, glimlachte en dacht helemaal niets.

Groetjes Lisanne

Typ-hier-de-titel

Kan jouw paard hoger springen dan die hindernis?” “Ja natuurlijk, die hindernis kan niet springen!”

Boekentip: Training en natuurlijk gedrag bij paarden

Leer je paard beter begrijpen,
baseer je contact op zijn natuurlijk gedrag. Zo geniet je nog meer van een blij en gelukkig paard, omdat hij precies weet wat je bedoelt.

Het is goed om te weten hoe paarden reageren en omgaan met de omgeving en de mensenwereld. Als je dit leert inzien dan kan je de natuurlijke reacties in bepaalde situaties de juiste kant opsturen.

Voor een paard dat van nature erg gevoelig is voor de minste veranderingen in de omgeving kan de kleinste aanpassing al een heel verschil maken. Dit ook bij een goede omgang met de mens. Handel op de juiste manier en het kan al een enorme verbetering betekenen in de manier waarop je paard reageert en met je omgaat.

Het boek ‘Training en natuurlijk gedrag bij paarden’ bevestigt daarbij ook nog eens het belang van oefeningen vanaf de grond: grondwerk.

Veel van de basis wordt namelijk gelegd naast het paard om pas daarna in goed wederzijds vertrouwen aan de rijtechnieken te gaan werken, op het paard.

Het maakt niet uit welke tak van de paardensport je beoefent, effectiever communiceren met je paard zal de kans op betere resultaten flink verhogen.

Even een greep uit zaken die besproken worden in dit boek:

  • Kan een paard eigenlijk denken? Leren? Voelen?
  • Wat voor een dier is een paard?
  • Kan een veulen alleen opgroeien?
  • Wat is de rol van een hengst in een kudde?
  • Hoe communiceren paarden met elkaar?
  • Over persoonlijke ruimte, een heel belangrijke ruimte voor je paard.
  • Het effect van langdurig verblijf op stal.
  • Mogelijke verbeteringen voor de leefomgeving van je paard.
  • IJzers en hoefverzorging.
  • Leren wennen aan het scheren.
  • Inladen en reizen voor de eerste keer
  • De juiste materialen kiezen om te gebruiken.
  • Welke signalen kan je (onbewust) afgeven aan je paard?
  • Waarom grondwerk?
  • Oefeningen in aandacht.
  • Hoe leer je een paard iets?
  • Druk geven en wegnemen.
  • Het paard lezen.
  • Je persoonlijke ruimte afbakenen.
  • De grenzen duidelijk maken aan je paard.
  • De beweging van je paard sturen (vanaf de grond).
  • Werken aan soepelheid.
  • Communicatie via de longe.
  • Overgangen en wendingen tijdens het longeren.
  • Lange teugels als voorbereiding op het werk onder zadel.
  • Wat leert je paard van los werk? Dus van oefeningen waarbij hij losloopt.
  • Je paard leren wennen aan enge voorwerpen
  • Rijden in een rijbaan.Waar op letten?
  • Waarom staat mijn paard niet stil bij het opstijgen?
  • Het belang van stilstaan bij het opstijgen en hoe dit moet.
  • Hoe beweegt je paard?
  • Rechtgerichtheid, een voorwaarde om te kunnen verzamelen.
  • Communicatie verfijnen.
  • Timing van je aanwijzingen erg belangrijk.
  • Het juiste moment kiezen.
  • Het paard niet hinderen.
  • Overgangen.
  • Buitenritten.

Training en natuurlijk gedrag bij paarden

Leer je paard beter begrijpen. Baseer je contact op zijn natuurlijk gedrag. Zo geniet je nog meer van een blij en gelukkig paard, omdat hij precies weet wat je bedoelt.

Prijs was: €24,50 Nu: €14,95
Klik hier om het boek in huis te halen

Inhoud
Hoofdstuk 1van het boek gaat voornamelijk over het lichaam en het gedrag van het paard. Over hoe perfect gebouwd het paard is om te kunnen overleven in zijn natuurlijke omgeving.

Hoofdstuk 2geeft je tips om het dagelijkse leven voor je paard makkelijker te maken, binnen de beperkingen die het paard bij ons heeft.

Hoofdstuk 3Hier lees je meer over de verzorging en word je meegenomen via praktijkoefening in het werken met je paard vanaf de grond.

Hoofdstuk 4laat je zien hoe je vanaf het zadel kan communiceren met je paard zodat hij begrijpt wat je bedoelt en zich extra zal inspannen om het voor je te doen, dit zonder enige dwang.

Door het hele boek heen vind je trouwens tips over hoe je paard leert omgaan met nieuwe ervaringen en hoe je problemen kan oplossen en voorkomen.

Iedere ruiter haalt er voordeel uit als hij begrijpt hoe een paard instinctief reageert. Wat je doel of ervaring ook is: als je weet wat je paard drijft, zal je veel effectiever je paard berijden en verzorgen.

Door ogenschijnlijk kleine aanpassingen in de omgang kan je al een enorm verschil krijgen in de reactie van je paard.

Dit boek zal je op een praktische manier laten zien hoe je effectief moet communiceren met je paard om zo ook betere resultaten te behalen en een nauwere band te scheppen tussen elkaar.

Garantie: Ook op dit boek geven we je onze niet-goed-geld-terug garantie. Dus als het boek je bij ontvangst niet bevalt dan mag je het tot 100 dagen na de aankoopterug sturen. Als we het boek in goede staat terug ontvangen, storten we het aankoopbedrag terug op je rekening.

P.s.: Misschien heb je al een goede band met je paard. Maar waarschijnlijk is er toch nog een deel in het boek dat je meer inzicht en duidelijkheid kan geven. Zoals ik al schreef, je paard is gevoelig voor de kleinste veranderingen. Misschien dat een beetje extra inzicht een groot verschil kan maken voor je paard.

Lezersvraag: Angst na val

Een paar reacties op de lezersvraag in het vorige nummer:

Ik rij en richt paarden af sinds mijn jeugd. (Ik ben 68.) Daarbij kom je wel al eens ongelukken tegen; soms ernstig soms banaal. Enige jaren geleden (2006) schrok mijn nieuw aangekocht paard van een paar honden, steigerde en sloeg achterover. Ik was niet snel genoeg weg en hij rolde over me. Resultaat: bekken en een paar ribben gebroken. Terug beginnen rijden was in het begin een pijnlijke zaak. Ondertussen heb ik het paard tot M niveau afgericht en hij gaat als een trein. Naar honden kijkt hij niet meer om.

Om mijn vertrouwen in een paard terug te krijgen na een ongeluk(je) ga ik als volgt te werk:
Ik vraag me af hoe het kwam: schrikreactie, uitgegleden, ergens tegenaan gelopen, ongehoorzaam? Waar moet ik in ’t vervolg op letten?
Daarna training: gewenning en dressuur voor het paard, verbetering van eigen rijtechniek?
Men vroeg me na mijn laatste ongeluk of ik voortaan niet te bang was om nog te rijden: Ik zei dan dat uitschuiven op je badmat een ongeluk is en je daarom niet moet laten om je te wassen. Wat je kunt doen, is je badmat voorzien van antislip.
Een ongeluk met een paard is net zo: Het hoeft je niet angstig, wel voorzichtiger en zorgvuldiger te maken en maatregelen te treffen (africhting) om de kans op herhaling kleiner te maken.
Er af springen bij de minste onverwachte beweging is zeker niet goed; een paard durft dan soms op den duur wel eens schrik te veinzen om van je af te komen. Ik wens Marjan moed en succes toe om haar zelfvertouwen terug te winnen.

Johan M


Hallo Marjan

Heb 13 jaar geleden een heel zwaar ongeval gehad met het paard. Ribben gebroken die zijn door lever gegaan en die is dan zo goed als helemaal door gescheurd. Longen in gedrukt ruggenwervels verschoven en noem maar op. Na maanden niet te mogen rijden, dacht ik dat komt nooit meer goed. Maar toen ik van de dokter groen licht kreeg, heb ik mijn rijbroek aan getrokken en ben weer heel stil aan begonnen. Het vertrouwen was er en je moet het op je eigen tempo doen. We hebben een fries van veulen af en het was tijd om die zadelmak te maken daar zijn we dan ook stillaan mee begonnen en met heel veel geduld kan je dieren veel leren en zeker vertrouwen. Wij hebben de tegenslag eens gehad dat de weide die achter het huis lag verkocht werd maar dat was bouwgrond dus heel duur. De mensen die de grond toen kochten, wilden dat we er direkt af gingen. Ze mochter er geen dag langer op staan. Dus paarden weg, want twee paarden op manege dat was veel geld. Na twee maanden heb ik de fries terug gehaald. Hij had twee maanden niets gegeten het was vel over been wat brak mijn hart. Het andere paard had zich goed aangepast, maar hij wou niet meer leven had alle zin in het leven verloren. Ik heb hem terug gehaald en op manege gezet kon het niet aan zien dat mijn zwarte parel een hoopje ellende was geworden. Eerst een enorm mooi dier met veel uitstraling daar was niets meer van over. Toen hij me zag was hij zo blij hij likte mij helemaal af en begon direkt te eten. Mijn maatje was blij me te zien en ik was blij hem weer terug te hebben. Een jaar hebben we nodig gehad voor hij weer de oude was. Daar hebben we dan vier jaar gestaan en moesten we weer verhuizen naar een andere manege. Daar dachten we dat we op een droomstal terecht waren gekomen, maar het was de hel zonder dat we het wisten. Hij was terug de prachtige zwarte parel van vroeger met nog meer spieren en enorm uitstraling. Daar werd hij weer ziek het was het een na het ander als het een genezen was dan was er wel iets anders. Maar het was niet alleen ons paard, ook die van de andere eigenaars hadden altijd wel iets. Tot we op een dag hadden gezegd dat we die dag niet kwamen en dat was haar kans. We gingen toch, want ik had een raar gevoel en werd naar de stal getrokken. Daar aangekomen troffen we een zwaar ziek paard aan. Hij viel neer voor onze voeten en je zag dit is het einde ze had hem vergif geven heeft ze later ook zelf toe geven. De veearts heeft hem dan iets ingespoten met de hoop dat het zou aan slagen. Uren later was het tij gekeerd en was onze jongen er door we hebben hem op geladen en hem op een andere stal gezet. Daar heeft hij nu het leven van zijn dromen een stal van 12 op 6 en kan altijd buiten of binnen staan als hij dat zelf wil. Nu mijn dochter heeft een andalusier, een hengst van 4 jaar, daar ben ik ook al twee maal afgevallen met de nodige gevolgen. Die heeft laatst ook mijn leven gered. Een ander paard kwam hem aanvallen en zou als hij niet was gaan lopen boven op ons zijn beland. Toen had ik ook heel wat mankementen, maar ben er weer op gekropen en als je vertrouwen geeft, krijg je dat ook wel terug. Heb vertrouwen in je paardje en alles komt goed. En als je eens niet zo zeker meer bent, stap af, werk nog wat aan de hand en alles komt met de tijd weer in orde. Geduld is een schone deugd en niets is zo eerlijk als een dier.
Nog veel paardenplezier Greet



Al weer 5 jaar geleden ben ik zeer ongelukkig van mijn fjordenmerrie gevallen. Door de val heb ik eerst om medische redenen een jaar niet kunnen rijden. Daarna ben ik weer begonnen. Al snel bleek dat we het vertrouwen in elkaar totaal verloren waren. Althans zodra ik erop stapte. Om te beginnen heeft het bij mij een aantal jaar (helaas) geduurd voor ik dat kon toegeven. Want ik kreeg heel veel reacties als “nou, als ik bang ben om op mijn eigen paard te zitten dan gaat hij zo weg!” Ik kon er helemaal niets mee!

Uiteindelijk kwam ik op een stal terecht waar ik de angst wel kon uiten. Daar zijn we vanaf nul weer begonnen. Er zijn toen twee dingen geweest die me heel erg geholpen hebben. Als eerste zingen! Een paard is heel erg gevoelig. Zo gevoelig dat als je eigen ademhaling en hartslag duiden op ‘dit is eng!’ je paard dat voelt. Gevolg is dat ze direct reageren en de spanning bij jouzelf alleen maar bevestigd wordt. Door te zingen dwing je je lichaam om regelmatig adem te halen. Hierdoor ontspan je zelf en je paard!

Het tweede wat mij heel erg geholpen heeft zijn lessen in de centerd rinding hoek. Doordat daar heel sterk de nadruk ligt op ‘wat doe ik als ruiter’ werd ik gedwongen los te laten wat mijn paard deed. Zo zijn we langzaam weer op het goede spoor geraakt.
Marianne S.



Je vraag is heel moelijk samen te vatten in een paar regels omdat in de oplossing heel veel elementen van het paardrijden samenkomen. Laten we toch even proberen.

Een groot deel van de oplossing heb je zelf gegeven in je beschrijving van het spijtige ongeluk : wederzijds vertrouwen. Dit vertrouwen kan er enkel maar komen als een aantal voorwaarden vervuld zijn:
– technische kennis,
– ervaring van ruiter én paard,
– vertrouwen van de ruiter zelf,
– wederzijds vertrouwen.

Vertrouwen van de ruiter zelf:
Hoe reageer je als je paard schrikt? Verstijf je, trek je aan de teugels, kromt je rug en schouders? Dan zijn dit allemaal signalen naar je paard toe dat er iets engs staat te gebeuren en dat de leider het ook even niet weet. Afhankelijk van het karakter van het paard zal elk paard anders reageren op dit ‘gebrek’ aan leiderschap: in jouw geval heeft je paard opzij gesprongen zonder dat jij daar de hulpen voor gegeven hebt. Je zal dus vertrouwen in crisis-situaties moeten opbouwen zodat je hartslag én je ademhaling onder controle blijven en je houding die van een betrouwbare leider is die dit vertrouwen ook doorgeeft aan de rest van de kudde (het paard onder jouw zadel). Gemakkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, het zal oefenen én oefenen worden met vallen en opstaan (door gedoseerd op te bouwen kan je dit beperken tot een figuurlijke val).

Technische kennis:
Eerst en vooral: wees je bewust wat je doet én dat je net in die spannende momenten je paard moet sturen door middel van de juiste hulpen. Door hem hulpen te geven moet hij zich concentreren op jou en is zijn aandacht voor het enge monster dat er aan komt afgeleid.
In jouw geval had je (misschien) door zijwaartse én tegelijk voorwaartse hulpen te geven je paard op de weg kunnen houden. Dressuuroefeningen zijn dus ook de basis van het buitenrijden!
Maar ken je deze hulpen ook daadwerkelijk? Ja, dan ben je al op de goede weg en moet je leren ze ook te geven in heel moeilijke momenten. Zoniet zal je deze moeten aanleren in alle rust en pas daarna ze gebruiken in meer kritieke momenten.

Ervaring van ruiter & paard:
Heb jij als ruiter ervaring met buitenrijden?
Niet echt? Starten dan maar: eerst op de stalling zelf met onder het zadel naar de piste te rijden, naar de parking, de andere gebouwen, kortom dingen doen die je paard niet gewoon is. Meestal vind je op de stalling al veel oefenmateriaal: een draaiende motor van de tractor, een kruiwagen die niet op de gewone plaats staat, een ander paard dat kruist… Probeer in die situaties je koelbloedigheid uit in veilige omstandigheden (met instructeur, collega, veiligheidscap en bodyprotector…) Daarna echt buiten met te beginnen in een rustige buurt mét begeleiding die auto’s etc. kan doen halthouden of vertragen. Een paard is een gewoontedier. Eens het een bepaalde weg kent, zal het zich rustiger voelen en wennen aan bepaalde omgevingsfactoren (honden, obstakels langs de weg…) Begin pas aan een volgende stap als je zelf voelt dat je er klaar voor bent!

Ervaring van het paard:
Hier is de aard van het beestje heel belangrijk. Heb je een sportpaard dat nerveus reageert of eerder een koudbloedtype dat onder alle omstandigheden rustig blijft? Voor alle types geldt dat ze ervaring moeten opdoen en dat dit gradueel moet opgebouwd worden. Als jouw paard de geluiden van een auto gewoon is, al eens een wagen stapvoets gepasseerd is, zal hij rustiger blijven als er de volgende keer een wagen iets sneller naar je toekomt. Je zal echter moeten beseffen dat een strak getraind sportpaard niet zomaar onder controle te houden is bij heel onverwachte gebeurtenissen. En deze kunnen op de openbare weg steeds voorkomen.

Wederzijds vertrouwen:
Met je grondwerk ben je zeker op de goede weg! Zet dit verder onder het zadel en bouw alles geleidelijk op terwijl je zelf de controle behoudt. Zo kan je starten met een vreemd voorwerp een beetje buiten de piste te leggen. Reageert hij niet? Dan leg je dit voorwerp wat dichter en dichter tot je een schrikreactie uitlokt. Dát zijn de leermomenten voor jullie beiden. Ga ze niet uit de weg! Oefen en oefen deze en verleg je grenzen op een veilige wijze en op een ritme dat jij bepaalt (niet de omstaanders, begeleider…!) Zet enkel de volgende stap als je er klaar voor bent.

Tot slot is het belangrijk om ook dit leerproces als iets aangenaams te zien de kleine vorderingen te verankeren door je paard én jezelf op een positieve wijze te belonen en de moed niet te verliezen als het even wat moeilijk gaat.
Veel succes !

Geert D.



Hallo Marjan,

Ikzelf ben een ervaren ruiter en heb een aantal jaren geleden ook een ongeval voorgehad.
Met een eigenaarspaard van onze manege gingen we met vrienden op buitenrit.
En om een of andere reden nam zij haar bit vast waardoor ik de controle verloor toen we in volle galop zaten, ik probeerde haar met al mijn krachten nog om te trekken maar het lukte me niet.
Het bosweggetje waarop we zaten, kwam uit op een openbare weg dus asfalt, dus ik ben met paard tegen de grond gegaan en onder haar terechtgekomen, heb gelukkig snel mijn voeten uit de beugels kunnen doen en ben dan door de snelheid alleen op mijn buik verder geschoven tot aan de andere kant van de baan (ik lag bijna in de grachtkant).
Toen ik daar lag, dacht ik dat mijn been in flarden was en ben ik beginnen huilen van de pijn.
De ambulance is mij komen halen en in het ziekenhuis bleek dat ik niks gebroken of gescheurd had en enkel zware kneuzingen en schaafwonden had.
Ik besefte achteraf pas hoeveel geluk ik heb gehad dat ik niet met mijn hoofd de grond heb geraakt, want dan was het waarschijnlijk fataal afgelopen.
Om een lang verhaal korter te maken is op de wonde een korst gekomen maar daar bleek een infectie in te zitten (dus het vuur zoals ze dat zeggen), ben dan nog een week in het ziekenhuis behandeld geweest met antibiotica om de infectie tegen te gaan en heb ook weer veel geluk gehad dat de infectie niet op het bot zat, want anders hadden ze mijn been moeten amputeren…

Ik moet zeggen dat ik in het begin heel erg bang en onzeker was toen ik op dezelfde bosweg kwam en zeker op de verharde weg… maar ben heel snel na mijn herstel weer beginnen rijden en heb mijn knopje kunnen omdraaien.
Bij mij was het natuurlijk niet mijn eigen paard, ik denk wel dat het vertrouwen terug moet groeien en zou zeker aanraden om heel veel grondwerk met je paard te doen en te zorgen dat hij minder vlug schrikt en zeker in het verkeer.
Als je dat overwonnen hebt dan ga je pas terug kunnen genieten van het rijden, maar je moet dat knopje omdraaien…

Alvast heel veel succes
Groetjes
Martine



Tip voor Marjan; ik ben ook heel lang heel erg bang geweest op mijn paard door een val (lang niet zo erg als jouw ongeluk overigens). Ik heb een bodyprotector aangedaan. Het is natuurlijk niet afdoende als je weer zo erg zou vallen met je paard, maar die kans is klein! Het geeft je net even een wat zekerder gevoel om minder zenuwachtig te zijn en je de kans te geven je vertrouwen in jezelf terug te krijgen! Je denkt dat je het vertrouwen in je paard kwijt bent, maar je ben ook het vertrouwen in jezelf kwijt wat het paardrijden betreft!

Nienke


Hoi Marjan H.

Ik weet niet of je er iets aan hebt, maar ik wil toch graag mijn ervaring met je delen.
Eind 2010 heb ik na lang beraad mijn eerste pony gekocht, voor mijzelf en vooral voor mijn dochter van toen 9 jaar. Omdat zij gek was van Haflingers werd het een Haflinger, koel en braaf, dachten wij nog.
Na een week of 2 begon hij kuren te vertonen en na 6 weken ging het echt mis.
Hij gooide mijn dochter er 2x vanaf en ’s avonds zou ik (nog niet echt een hele stabiele ruiter) hem wel even laten zien wie de baas was.
Het eerste half uur was er geen probleem, maar tijdens de galop sprong hij aan in een soort rengalop. Ik weet niet hoe hard ik ging, maar ik denk dat ik zeker op 50 km/h zat!
Omdat er een klein meisje voor mij reed, waar ik op af stevende en vooral omdat ik de rem niet meer kon vinden, besloot ik hem een volte in te sturen. Wat er precies is gebeurd, weet ik niet meer, behalve dan dat hij met die snelheid in de bocht zijn hoofd naar beneden gooide.
In ieder geval ben ik gelanceerd en werd ik 20 min later wakker.
Op de plank, mee met de ambulance, we dachten nog dat het wel meeviel.
In het ziekenhuis begon ik pijn te krijgen in mijn linkerzij, een echoo’tje en toen was er paniek!
Mijn nier was in 3 delen uit elkaar geklapt, met als gevolg een zeer levensbedreigende inwendige bloeding. Prognose was matig, maar na 9 zakken bloed mocht ik na 5 dagen in IC verlaten.
Toen nog 3 weken ziekenhuis en wonder boven wonder langzaam hersteld.
Omdat ze mij niet hebben durven opereren vanwege het bloedverlies (ik mocht 3 weken niet bewegen), zaten de stukken nier er nog, deze zijn weer naar elkaar toe gegroeid en ik heb zelfs weer 80% werking in die nier. Echt een medisch wonder.
Zodra het weer (niet echt van harte) mocht van de arts, weer op het paard geklommen.
Wel een brave, van de manege. Die andere was terug naar de fokker, is nog 2x geflipt en volgens de laatst gehoorde berichten niet meer in leven.
Wel voor de extra veiligheid een goede body-protector aangeschaft.
En vooral ook heel veel erover gesproken.
Ik denk nu bij mijzelf; DIE ENE KEER VALLEN, GELDT VOOR ALLE EXTRA KEREN DAT JE VAN EEN PAARD MOET VALLEN OM EEN GOEDE RUITER TE WORDEN.
Ik ga er ook vanuit dat de kans niet zo heel groot is, dat ik er nog een keer zo hard vanaf val.
Vorige week verloor ik weer even mijn balans, dan merk ik ook wel dat dat wat heftiger binnenkomt, maar dan haal ik een keer diep adem vanuit mijn buik en dan zakt het weer af.
En de ultieme stap; Ik heb vorige week weer een nieuw paard gekocht, een hele lieve, brave en vooral bomproeve Friese merrie!!!! Ik ga er nu vanuit dat wij nog heel veel fijne en vooral veilge jaren plezier met elkaar gaan hebben.

Ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt en ik wens je nog heel veel fijne, plezierige en veilige paardenjaren toe.

Groetjes van Bianca S.


Marjan,
Ik kan me helemaal verplaatsen in jouw verhaal/trauma, alleen is het voor ieder persoon en ieder paard weer anders. Ik heb een paard gekocht met de nodige trauma’s, brand in zijn stal, mishandeling door de mens en daardoor het vertrouwen in de wereld volledig kwijt. Ik “zou” hem wel onder mijn hoede nemen, met alle gevolgen van dien. In plaats van dat ik hem hielp, nam hij me mee in zijn angsten. Met dit hele verhaal ben ik ongeveer 2 jaar bezig geweest. Ik heb “Renegade’ zoals ik hem genoemd heb, nu 10 jaar en het is mijn grootste vriend. Nu, na al die jaren ben ik van mening dat het heel verstandig is dat je iemand zoekt die je les geeft en die jou ervan kan overtuigen dat je volledig moet vertrouwen op je paard. Paarden zijn heel open en eerlijk, ze zullen je nooit zomaar in de problemen brengen en ze zullen je ook nooit wat doen, als je elkaar maar begrijpt. En daar begint het probleem. Probeer eerlijk en bewust te zijn. Denk niet terug aan het toen-verhaal. Maar kijk vooruit en kijk naar wat je nu alweer bereikt hebt. Probeer een gulden middenweg te vinden, wees eerlijk en hij is het zeker voor jou. Ik snap heel goed je trauma, maar jij bent de leider en jij bent de dirigent, dus jij geeft de maat aan. Het grondwerk gaat goed zeg je, dat is al een hele grote overwinning, maar probeer niet steeds terug te gaan naar het trauma. Geef je paard jouw volste vertrouwen, leid hem door deze wereld en dan ben ik ervan overtuigd dat je een hele mooie toekomst krijgt. Ik kan nu wel gaan vertellen wat ik allemaal heb meegemaakt, maar dan ben ik over een jaar nog niet uitgesproken. Ik zeg je dit, luister naar je paard, wees bewust van wat je doet en zoek een hele goede instructie. Ik heb je een foto mee gestuurd. Hou vol, geduld wordt beloond zoals je ziet.

    



Succes, gr Jolanda van der W.


Beste Marjan,

Heel goed dat je al begonnen bent met grondwerk, dat is eigenlijk het beginsel van het herstellen na zo een ongeval.
Zelf heb ik ook een ongeval gehad met mijn eigen paardje. Het meest frustrerende is dat je er helaas, met allerlei botbreuken, niet gelijk weer op kan stappen, wat echt heel veel herstel had kunnen schelen!

Wat bij mij heel erg heeft geholpen is na heel veel grondwerk, samen met een vriendin aan de longeerlijn langzaam weer wat opbouwen. Eerst stappen, vriendin er vlak naast, dan vriendin wat verder weg, dan enkele passen draven en dit steeds wat meer uitbreiden. Het kost heel veel tijd, maar daar krijg je net iets sneller het vertrouwen mee terug (en je paardje ook). Zorg er wel voor dat het korte sessies blijven, want het kost ook heel veel energie van je paard (al die spanning op zijn rug) 5 à 10 minuten is vaak al genoeg.

Ik hoop dat je wat met deze informatie kan.
Heel veel succes,

Groetjes Maretti & Wanted


Hallo Marjan!

Wat rot voor je dat je nu zo onzeker bent!

Probeer eerst eens op een ander super braaf paard te rijden of rij aan een longeerlijn, dan hoef je niet alleen jezelf en je paard te vertrouwen maar kan je vertrouwen op degene die de longeerlijn vasthoudt. Als je buitenrijdt, ga dan niet alleen of zorg dat er iemand is die je paard vasthoudt (aan een longeerlijn of halstertouw dat je aan het hoofdstel vastmaakt, niet aan het bit!). Alleen stappen in het begin.
Verder zou ik eens beginnen met vrijheidsdressuur, als je dat al niet doet. Ik heb dat zelf gedaan met mijn verzorgpony waar ik stiekem een beetje bang voor was en zeker niet durfde te vertrouwen op sommige vlakken omdat hij zo wild was en zo trapte. Hij vond het leuk om truukjes te leren en ik kon hem steeds meer vertrouwen. Je paard raakt zo steeds meer op je gericht, mijn verzorgpony reageerde na een tijdje niet eens meer op dingen waar hij altijd van schrok, zoals tractoren of toeterende scooters. Je bouwt een super goede vertrouwens band op met je paard en raakt steeds zelfverzekerder door alles wat je samen met je paard kan bereiken!

Ik hoop dat je hier iets aan hebt! Succes ermee!

Groetjes Mariët


Beste, ikzelf worstel al jaren met angst om op het paard te zitten (zelfs brave paarden), en anderzijds met het verlangen en de microbe. In april 2011 kocht ik voor ’t eerst een eigen paard, heel braaf. Nu zijn we 8 maand verder en ik blijf met ’t probleem zitten. Mijn verstand zegt ermee te stoppen, mijn hoop en hart zegt om het toch nog te proberen. Want ik weet dat als ik opgeef, het definitief is. ‘k Ben er zelf ziek van momenteel. Zenuwen, angst, enz. Mocht ik de tijd terug kunnen draaien, kocht ik er geen meer. Beslissen om haar weg te doen, is momenteel ook niet gemakkelijk.
Mijn raad: mensen met zo’n grote angst, die waarschijnlijk niet te overwinnen is, zeker niet overgaan naar aankoop van eigen paard. Desnoods in manege blijven verder doen. En wie weet, gaat de angst over.

Tristane


Ken dat gevoel heel goed. Heb 30 jaar geleden eveneens een heel ernstig ongeval gehad en toen ik weer begon te rijden, was ik zo bang dat ik soms weende op mijn paard van de stress. Terug afstappen heb ik ook nog gedaan, maar na 10 minuten stapte ik weer met volle moed op. Mijn liefde voor het rijden was zo groot dat ik het niet kon laten. Ik had het geluk dat mijn vriend dat begreep en met zijn paard op wandeling de leiding nam en ik volgde. Als ik toch bang werd, ging hij op stap. Misschien heb jij ook een vriend of vriendin met veel begrip en een braaf, moedig paard.
De angst bleef wel, het werd op termijn wel beter, maar toch. Toen heb ik besloten wat dressuurles te nemen, omdat ik dacht hoe beter ik kan rijden, hoe meer vertrouwen ik zal hebben. Dus fanatiek gaan dressuurles nemen in een veilige omgeving helpt zeker. Mij heeft het geholpen.
Nu, misschien is het ook verstandig een heel betrouwbaar paard te zoeken en jouw huidig paard te verkopen aan een andere leuke ruiter, die er misschien veel plezier zal aan hebben.
Een liedje hardop zingen op je paard om de angst weg te zingen heb ik ook nog gedaan. Het paard luisterde naar het liedje mee en ontspande er ook van. Ook eens proberen.
Ik rijd nog steeds en dit iedere dag. Ik rijd dressuur, doe mee aan wedstrijden. Wandelen doe ik nog af en toe, maar ik ben wel een fanatiek dressuuramazone geworden. Echt bang ben ik nu niet meer, maar ik ben een voorzichtige ruiter. Gevallen ben ik nog dikwijls, want ik heb nog veel jonge paarden opgeleid en ja vallen kan altijd. Nu, niet elke val is erg en je kan ook met de fiets vallen, van een trap enzov.
Als je echt zo graag blijft rijden, zul je die angst wel overwinnen, maar het zal zeker tijd kosten. Veel diep inademen voor je opstapt en dan aan leuke dingen denken, aan een feestje, een mooi strand enzov.
Veel succes en moed!
Francine


Hallo Marjan,
Ten eerste, wat ontzettend naar dat je dit hebt meegemaakt met je paard! Natuurlijk is dat de nachtmerrie van elke ruiter/menner, een ongeluk met je paard…
Ook ik heb nare ervaringen in het verleden gehad. Mijn tinker vloog aangespannen -uit het niets- al bokkend in galop ervandoor voor de wagen en we kwamen tot stilstand doordat de linkerkant van het lamoen achter een boom bleef hangen. Mijn stalgenootje en ik werden gelanceerd van de bok door de plotse stilstand. Ik had niks gebroken, ook mijn stalgenootje gelukkig niet.. maar voelde elk bot en spier in mijn lijf, er was vanalles gekneusd. In die tijd was ik nog bezig het officiële koetsiersbewijs in Nederland te halen en reed ik met een vriendin elke zaterdagochtend met een fjordje van de manege voor de wagen. Ik wilde eigenlijk niet meer de bok op, maar heb het tóch doorgezet gelukkig. Ook ik zat trillend en bevend op de bok, ik was niet goed van de zenuwen maar tóch het eindexamen een paar weken erna kunnen rijden en behaald… ik heb met mijn shetlander wel nog zelf beleerd voor de wagen en aangespannen mee gereden tot 2011 (toen heb ik mijn shet weggedaan).
Hieronder wat tips van mijn kant:
-Waar ik veel aan heb gehad, buiten het ‘fluisteren’ en het gewone samenzijn met mijn paard, is dat ik fiets met mijn paarden. Met mijn tinker en de shetlander die ik 8 jaar heb gehad. In plaats van mijn shetlander kwam er begin januari een BWP-er van 10 jaar oud en daarmee ben ik binnen 3 dagen gaan fietsen, hij had dat nog nooit gedaan. De BWP-er is 1.74. Ik fiets met de paarden aan mijn rechterkant ( de binnenkant dus). Ze kunnen vrij en onbelast meelopen óf opgezadeld, maar ik gebruik het als een onbelaste leuke rit. Ze gaan mee aan het hoofdstel met een longeerbitstukje en een stevig katoenen en lang halstertouw (géén longeerlijn of nylonhalstertouwen!). Zo fiets ik op de rustige wegen, in een rustige woonwijk of onverhard met de mountainbike en de paarden vinden het super geweldig, paard geniet en ik geniet. Doe dit als je paard goed op stem luistert, hoo is hoo en 1 x klakken met de tong is stap, 2 x is draf bijvoorbeeld bij mij. Stilstaan ook goed oefenen en uit laten voeren. Omdat ze zo ‘in het vreemde’ mee gaan en we toch dingen tegen komen etc. kan ik gemakkelijk van mijn fiets ‘springen’ als er iets mocht voorvallen. Met de tinker heb ik dit vanaf jongs af aan gedaan, shetlander kocht ik op zijn 4de jaar en heb ik ook vaak mee gefietst. Fietsen met de paarden is nog niet echt gebruikelijk en bijna iedereen vindt dit ‘eng’ dus je kunt evt. routes te voet naast je paard doen en onderstaande verdere tips meenemen op de wandeling. Zorg ook altijd ervoor dat je goed zichtbaar bent op de weg!
-Verder heb ik als tip om ademhalingsoefeningen aan te wennen. Zorg dat je altijd vanuit je buikademhaling bezig bent en nooit ‘hoog’ gaat ademen, maak je geest leeg en geniet gewoon van het samenzijn met je paard. Je kunt eventueel een tijdelijke therapie volgen. Hoewel veel mensen zeggen: ja, een keer van het paard vallen hoort erbij met zo’n hobby.. het is en blijft een traumatische ervaring. Als je enorme angstaanvallen beleeft, stap dan gerust eens naar een goede therapeut of praat eens met de huisarts. Ik denk dat veel mensen zo’n impact met zo’n zware verwondingen te licht wegwuiven. Als het lichaam is genezen is immers de geest nog niet genezen.
-Wat ik ook doe met de paarden en honden in de omgang: visualiseer hoe fijn en leuk dingen zijn die je wil bereiken, je brengt dan dit gevoel over op de dieren. Denk niet : wat als dit…of wat als dat…. dat is de moeilijkste oefening, de rampscenario’s bedenken, ook al is dat zó moeilijk, dieren pikken dit op omdat er spanning op je lichaamsdelen komt. Visualiseer bijvoorbeeld dé ideale buitenrit en houdt dat geluksgevoel en neem altijd een leidershouding aan, je schouders en rug recht, hoofd omhoog, net als in het grondwerk, bedenk dat jíj de touwtjes in handen hebt. Dieren leven in het nú en ervaren de energie die je uitstraalt.
– Het grondwerk bevat bij mij ook een tractor achter de paarden laten rijden of zelfs een vorkheftruck, knallen met een alarmpistool, iemand met paraplu’s langs de bak laten wapperen open laten slaan, met plastic zakken laten rammelen… alles onverwachts… wat ik maar kan bedenken, dat doe ik. Als mijn paarden ergens onder de indruk van zijn onderweg, stuur ik ze ernaartoe of ga er diverse keren langs (van de linkerkant en rechterkant een keer benaderen van het paard gezien, dus beide ogen die indrukken laten beleven) en net zolang mee bezig blijven tot ze rustig staan en gaan ruiken aan het voorwerp of rustig de situaties in zich opnemen.
Er zijn zwaailampen mét alarm te koop voor een paar tientjes in de winkel, laat iemand eens met zo’n ding aan op de auto langs de bak rijden indien mogelijk of loop er met je paard naartoe. Dat soort dingen kun je allemaal oefenen. Dan hebben we er van onze kant enorm veel aan gedaan om onze paarden aan veel te laten wennen. Loop met paard aan de hand langs hekken met blaffende honden etc., laat je buurman eens met een bladblazer of snoeischaar of boormachine verdekt opgesteld staan. Laat je paard altijd zoveel mogelijk meemaken/beleven.
-Als laatste tip: rijd anders gewoon met een ouder ervaren leer-paard met ruiter mee of zorg voor een fietsende begeleider op buitenrit die evt. kan ingrijpen mocht je zelf onzekerder worden of je paard zenuwachtig, neem die persoon in vertrouwen, zeg ook altijd als je angstig wordt of wat ook, praat hierover met de begeleider want praten over je gevoelens helpt.
Liedjes zingen neuriën of fluiten ( ja, dat klinkt heel raar) waarin lange zinnen in voorkomen zorgen ook voor een betere langgerekte ademhaling en zorgt voor afleiding, let weer op de buikademhalingen als je dit doet. Adem bij stress 2 tellen in, 5 tellen uit.

Het blijven helaas altijd dieren en ondanks al onze voorzorgsmaatregelen en moeite om onze dieren zo verkeersmak mogelijk te maken etc. blijven er onnadenkende mensen op de weg en er blijven situaties op de weg waar wij als kwetsbare medeweggebruikers weinig/niet tegenop gewassen zijn.
Hoe we ons dan verder kunnen ‘wapenen’ is helaas door een zeer goede cap te dragen en evt. een bodyprotector.
Wat mijn man en mij is opgevallen in het paardrijk gebied waar wij wonen, dat iemand met een fluoriserend hesje aan en fluoriserende beenbeschermers bij je paard echt enorm beter opvalt vanuit de auto vanaf een afstand bij daglicht! Zichtbaarheid is essentieel als kwetsbare weggebruiker. Dit ontbreekt nu ook niet meer bij mijn outfit nu we dit vanuit de auto hebben opgemerkt.

Verder hopen we maar dat de staat verplicht stelt aan autorijscholen etc. om dit als vet onderstreept aandachtspunt uitvoerig te behandelen in de theorie en in de praktijklessen nogmaals. Ook door middel van de reclamecampagnes duidelijk blijven maken. De paardensector blijft groeien en men dient rekening te houden met die groei. Misschien de bestuurders/weggebruikes zwaar bestraffen d.m.v. boetes, dat dat helpt? Helaas is de mentaliteit van mensen zwaar beneden peil wat betreft de coulantheid in het verkeer. Dan de zgn. ‘lolbroeken’ (toeterende of extra idioot inhalen en vlak voor je afsnijdende auto’s/vrachtwagens etc.) en de zwermen langsrazende wielrenners ’s zomers (je hoort ze niet aankomen en ze nemen heel de weg in beslag) plus het toenemende aantal quads en crossmotoren in de bossen en natuurgebieden daar nog buitengelaten plus de loslopende honden die op onze paarden afrennen en erger…
Omdat het paard niet meer dagelijks in het straatbeeld ingeburgerd is, zijn mensen vergeten lijkt wel hoe te gedragen naar ruiters/aangespannen combinaties. Wij zijn een kwetsbare groep en vaak ten onrechte wordt er gezegd dat we onze dieren maar moeten trainen etc.. fietsers kunnen immers ook “hun fiets niet trainen” en ‘beheersen” blijkt uit de vele verkeersslachtoffers in deze categorie door hetzelfde -vaak gemotoriseerde- verkeer… want een tikje met een auto tegen je fiets of paard is genoeg voor enorme ellendige gevolgen….

We kunnen zoveel mogelijk mensen in onze eigen omgeving inlichten over hoe ze ruiters en aanspanningen kunnen benaderen….

Ik wens je heel veel succes en enorm veel paardenplezier in de toekomst!


Zo! Dit was maar een greep uit de reacties. Ik hoop dat Marjan er wat aan heeft. Er staan zoals je ziet verschillende tips en visies bij, allemaal ervaring van de lezers van dit magazine.
Tof dat er zo’n respons was. Bedankt allemaal.

Ik zie dat dit ondertussen een flink magazine is geworden en er is nog zoveel te vertellen! Dus op naar de volgende Paardentips!

Groetjes Rudi en Nanny
Paardentips Magazine

P.s.: We zouden volgende keer graag wat wintertips geven. Heb jij een leuke manier gevonden om paarden wat extra uitdaging te geven tijdens de winter? Heb je een speciale manier om het water ijsvrij te houden? Alle tips en info welkom! Laat het ons a.u.b. even weten via deze link en misschien kunnen andere paardenliefhebbers en paard(en) ervan meegenieten!

Thuis gezocht: Wie helpt Shetlander Pini?

Op zoek naar een asielkat en asielhond van de maand voor het dierenblad Hart voor Dieren kwam ik deze week terecht bij de Vlaamse vereniging voor dierenbescherming in Aarschot. Na kennismaking met de dieren waarover ik zou gaan schrijven, kon ik het niet laten om de andere dieren eens te bezoeken. Oh, wat maak je het jezelf als dierenliefhebber dan toch moeilijk! 🙂 Wat jammer toch dat er zoveel lieve dieren aan hun lot worden overgelaten of in beslag worden genomen, omdat ze zo verwaarloosd worden. Vreselijk!

Naast honden en katten waren er ook allerlei kleinere dieren zoals kippen, konijnen geitjes enz. Maar ook opvallend: een pony!

Pini is een hengstje van ondertussen zeven jaar oud. De geschiedenis van het dier ken ik niet. Maar toen hij binnen werd gebracht bij het asiel had men verwacht dat hij snel een nieuwe thuis zou vinden. Ondertussen wacht het dier al vijf jaar op een nieuwe thuis!

‘Hadden we het geweten dat het dier hier zo lang zou blijven, hadden we hem natuurlijk meteen laten castreren. Nu heeft het nog weinig zin, het is een hengstje en voor zijn gevoel zal hij het ook altijd blijven!’ Aldus de dame van het asiel die me wat extra uitleg geeft over de Shetlander.

Pini, zo heet de pony, heeft behoefte aan gezelschap, het dier heeft ook een ervaren eigenaar nodig, die weet hoe om te gaan met het gedrag en de energie van hengstjes. Het zou een ideaal gezelschapsdier zijn voor iemand die 1 paard of pony heeft.



Het zou heerlijk zijn als Pini binnenkort wat meer bewegingsruimte krijgt, wat gezelschap en extra aandacht en een eigenaar die de tijd kan vrijmaken om dit dier een nieuwe kans te geven. Wil je meer weten? Bel dan best even na 14.00u naar het Belgische nummer 016 56 77 07

Ben jij dadelijk de nieuwe eigenaar van Pini? Laat ons a.u.b. even weten hoe het met hem gaat. Ik weet zeker dat ook de andere Paardentippers erg nieuwsgierig zullen zijn.

Tips:

Tip 1
Gevonden via het forum van Bokt:

Bekijk de hoef van een paard aan de binnenkant! Dissectie workshop (klik op de link voor meer info).

Tip 2
Een eigen site over je paard of stal/club? Het kan snel en eenvoudig. Begin er nu aan en volg stap voor stap de aanwijzingen. Test het gratis uit klik hier om het te proberen. Nu met extra mogelijkheden om een echte kerststemming te creëren en op een originele manier kaarten te sturen!

Tip 3
Toiletteren
Goed toiletteren is een kunst. Ook jij kunt deze kunst in de vingers krijgen! Zó steelt jouw paard de show (ebook!) Nu slechts € 8,95!

Klik hier om meer te lezen

Tip 4
Nanny en Rudi volgen via Facebook? klik hier