Hoi [%name%],

Laatst zaten mijn dochterjes naar het Jeugdjournaal te kijken, toen er een item op kwam over het houden van paarden. Volgens de Dierenbescherming zou de helft van de ongeveer 400.000 paarden, die Nederland telt, geen optimale verzorging krijgen tot zelfs verwaarloosd worden. Onder slechte omstandigheden werd ook het houden van één paard alleen geteld. Kuddedieren mag je niet alleen in een stalletje zetten en het is daarom echt niet goed voor het paard, werd er gezegd.

Steeds meer en meer paarden moeten in beslag worden genomen wegens verwaarlozing en mishandeling.

Er werd voorgesteld om een soort diploma samen te stellen voor toekomstige paardenhouders. Slaag je niet, dan mag je geen paard houden.

In een enquette gehouden door het Jeugdjournaal kwam naar voren dat 54% voorstander is van zo’n diploma.

Het is inderdaad wel raar dat iemand van het ene op het andere moment zomaar een paard kan kopen met als enige basiservaring het zien van de film Black Beauty. Of een diploma hier verschil in zou maken is natuurlijk een discussiepunt. Want heb je genoeg aan de kennis over hoe je het paard moet borstelen en voederen? Zou een praktijkstage dan geen goede aanvulling zijn? Wat dacht je van het verplicht halen van een ruiterbrevet en ga zo maar verder.

Je ziet in de praktijk al dat ervaren paardenmensen elkaar flink durven te bekritiseren over hun omgang met en verzorging van paarden. Hoe en wie gaat dan bepalen dat iemand geschikt is als paardenhouder? Hm, niet zo simpel allemaal.

Een punt is zeker, er moet inderdaad beter nagedacht worden over de aanschaf van een paard. Te vaak zien we om ons heen lieve en goede paarden ‘slachtoffer’ worden van ondoordachte keuzes en onervarenheid.

Het is best een goed idee zo’n diploma. Zeker als je naar het doel van dit verhaal kijkt. Maar om eerlijk te zijn, denk ik dat het niet meteen de instelling van sommige mensen verandert.

We hebben laatst een paar nestjes konijntjes gehad. Van de ongeveer 8 konijntjes die we uitdeelden, zijn er jammer genoeg nog maar een paar in leven. Als we er naar vroegen, kregen we allerlei verhalen om de dood van deze diertjes te verantwoorden. Typisch is dat de 4 konijntjes die we zelf hebben gehouden nog allemaal leven en nog vrolijk rondhuppelen!! Snap je waar ik naar toe wil? Voor sommige mensen is een paard gewoon een groot konijn waarmee ze de kinderen blij maken. Als dat dier dan niet meer in het plaatje past, plakken ze er een mooi verhaaltje aan en moet er zo snel als mogelijk een oplossing gevonden worden of staat het diertje ergens moedeloos en alleen in een weitje zijn laatste dagen te verslijten.


Wow, ik had niet gedacht dat dit voorwoordje zo heftig zou worden! Maar ja, wat ik duidelijk wil maken is dat elke keuze gevolgen heeft. Gelukkig ook veel leuke gevolgen als je alles goed overweegt en zorgt voor een goede basis! We weten dat de lezers van Paardentips allemaal het beste voor hebben met paarden. Waarom zouden ze er anders zoveel over willen lezen en leren? 🙂

Wij hopen in ieder geval een positieve bijdrage te leveren aan een goede relatie en verzorging van paarden. Help ons gerust mee als je een leuke tip of verhaal hebt. Hoe meer we samen te weten komen over paarden hoe meer we merken dat er nog veel te leren valt. Dus laat maar komen die informatie! Klik hier om het te sturen

Veel leesplezier bij het lezen van alweer een nieuw nummer van Paardentips!

Groetjes,
Rudi en Nanny
Paardentips Magazine




“Groen met groen; niet doen!”
(Door: Paardentipper Richard van Dijk, zet geen onervaren ruiter op een onervaren paard)


Inhoud:
1. Boekentip: Veulens, wat je moet weten
2. Medisch: Koorts bij paarden
3. Lezersverhaal: Een bijzondere ontdekking in Portugal
4. Wist je dat?: Eten in de winter
5. Tip: Zelf een e-card maken

Lezersverhaal: Een bijzondere ontdekking in Portugal

Nog nooit was ik in Portugal geweest totdat Suus, een vriendin, me vertelde dat ze zo graag eens het jaarlijkse Lusitano festival in Golega zou willen bijwonen, maar ze wilde niet helemaal alleen gaan. Spontaan bood ik aan mee te gaan. Ik ben geen bijzondere fan van Lusitano’s en had me nog nooit echt in dit ras verdiept, maar ik sta altijd open voor nieuwe ervaringen op paardengebied en wilde graag even een korte break. Daarnaast wilde ik al heel lang een oude bekende bezoeken die ik ooit op een clinic van een Nevzorov leraar had ontmoet en die een Lusitano stoeterij heeft in de nabije omgeving van Setubal. Prachtige combinatie leek me dat.

 

Golega bleek een echt Portugees paardenfeest te zijn. Mannen, vrouwen en kinderen in prachtige authentieke kleding, statig in het Portugese zadel en zelfs dameszadel. Kinderen achterop het paard bij pappa of mamma en zelfs meerdere kinderen samen op een paard en dat reed allemaal rond in zowel de midden-picadero als de manga die daaromheen liep. Eerlijk gezegd heb ik ook een paar nare dingen gezien. Het is nu eenmaal wel een macho cultuur en ik heb wel een paar keer moeten slikken en wegkijken. Ik hou persoonlijk absoluut niet van een harde omgang met paarden en als ik dan bloed op de zij zie, veroorzaakt door de scherpe sporen, dan springen echt de tranen in mijn ogen. Gelukkig waren dit wel de uitzonderingen en was het merendeel van de tijd genieten van de aanblik van zoveel prachtige en trotse paarden in een soms onaardse sfeer, veroorzaakt door de rook van de gepofte kastanjes, waarvan je op iedere hoek van de straat wel een kacheltje kon vinden. Ik werd in het bijzonder getroffen door de grote verscheidenheid in kleur van de paarden en verloor mijn hart aan de Cremello met zijn blauwe ogen die perfect pastte bij het onaardste gevoel wat mij soms bekroop. Een elvenpaard vond ik het.

Onze reis vervolgde zich richting Algarve om de grootouders van Suus te bezoeken. Na 2 dagen reisden we af om Antonio Castro te bezoeken. Ik was ontzettend nieuwgierig naar hem, zijn stoeterij en filosofie met betrekking tot de omgang met paarden. Ik herinnerde me dat hij me eerder verteld had dat hij de wereld was rondgereisd om iedere NH-specialist te bezoeken om meer te leren over een goede omgang met paarden. Ik vond het destijds al heel bijzonder dat hij voor de Nevzorov clinic helemaal naar Nederland was gereisd.

Op een parkeerplaats buiten Setubal hadden we met hem afgesproken en na een poosje wachten kwam hij aanrijden, een typisch oudere Portugese paardenman met het geeikte ruitenpetje. Onder duizend verontschuldigingen omdat we op hem hadden moeten wachten, begroetten we elkaar en reden daarna naar zijn boerderij om onze spullen in het appartement te zetten waar al een heerlijk haardvuur knapperde en de woonkamer opwarmde. Daarna stapten we nog even de woonkamer binnen van de boerderij en Antonio liet zijn boekenkasten zien die helemaal vol waren met alle paardenboeken die je je maar kunt voorstellen: Parelli, Richard Winters , Ray Hunt, Buck Brannaman, Clinton Anderson, Gawany Pony Boy, Cris Cox, Leslie Desmond, Martin Black en nog zoveel meer anderen. Wat een kennis verscholen in deze boeken en dus ook in Antonio’s hoofd. Ik zou hierna nog heel wat meer keren erg onder de indruk zijn van wat deze wijze man allemaal in huis heeft.

Het was inmiddels tijd voor een kleine tour over zijn 1800 ha grote gebied waar kurk en pijnboompitten worden geoogst en waar Antonio, als hobby, ook nog eens zijn merries met veulen, hengsten en stieren die afgekeurd zijn voor het stierenvechten rondlopen; uiteraard in aparte stukken land. Wat een lust voor het oog om de paarden hier te zien, alsof ze in het wild leven. Veulens languit in de zon en merries ernaast met een waakzaam oog in onze richting. Dit is echt een droom van een paardenleven bedacht ik me terwijl ik aan mijn eigen paard in haar pensionstal dacht. Wat een heerlijke manier om paarden te kunnen houden!

Hier en daar stopten we de auto om te genieten van het uitzonderlijke uitzicht terwijl Antonio ons vertelde over zijn ideeën over de omgang met paarden, van gewone volgzame paarden, de uitdagende stoere “I know it all” paarden tot de heel angstige paarden. Hij beloofde ons later die dag te laten zien hoe hij dat in de praktijk bracht. En dat heeft hij gedaan. Kleumend met een kopje thee en een dekentje (wat niet hielp om onze tenen warm te houden) hebben we ons in de overkapte arena bij de stoeterij zitten vergapen aan de kwaliteiten, kennis en vriendelijke fijngevoeligheid van deze man. Het eerste paard, zo vertelde hij ons, was een geboren volger. Deze spierwitte hengst mocht eerst even ziijn ei kwijt, lekker rennen en bokken voordat Antonio hem uitnodigde voor oogcontact en zijn hand uitnodigend uitstak, waarop het paard naar Antonio liep en op gepaste afstand bleef staan. Hij volgde op uitnodiging, links en rechts, achteruit. Het leek op een dans tussen mens en paard. Daarna wat meer beweging: draf in een keurige volte om Antonio heen, alsof hij aan een longe vastzat. Hierna met halster en halstertouw; hetzelfde ritueel met handbeweging richting hals op het moment dat de hengst de volte verkleinde waarna hij keurig naar buiten ging.

Na deze hengst volgden er nog 5 anderen. Allemaal totaal verschillend in karakter. Wij werden uitgenodigd om hetzelfde te doen als Antonio en ik merkte hoe fijngevoelig het ene paard was, terwijl een andere hengst weer hele tegenstrijdige signalen gaf. Overal kregen we uitleg bij en in een paar uur tijd werden we bijgespijkerd in het paardengedrag. Maar hoe verschillend alle hengsten ook waren: aan het eind van de sessie liepen ze allemaal als een hondje achter Antonio aan en waren rustig en kalm in de omgang, terwijl een aantal aanvankelijk heel heet en onrustig waren.

Omdat het inmiddels al erg laat was geworden en Suus en ik half waren bevroren (half november is het in Zuid-Portugal ook erg koud ’s avonds) werd het tijd om eerst te gaan eten en op te warmen.

Aangezien het toen al bijna 22.00 uur was, besloten we de volgende dag het werk met een bijzonder angstige hengst te bekijken. Dat moest wel heel vroeg want Antonio werd verwacht bij de tandarts om 09.00 uur in Lissabon. Om 06.30 uur werden we opgehaald. Je moet er iets voor over hebben als je graag wilt leren…..

Bij de stal aangekomen werden een aantal witte voerzakken verzameld en in het gangpad opgestapeld.

Hierna werd de betreffende hengst van stal gehaald, heftig snuivend zodra hij de zakken zag liggen. Ook onderweg, richting arena, was het regelmatig schrikken van kleine dingetjes, blazen, stilstaan en dan toch maar weer voorzichtig achter Antonio aan. In de arena werden de zakken naast elkaar op de grond gelegd en werd het paard erlangs geleid, hij mocht ruiken, snuffelen en kijken.

Alles wat hierna gebeurde leek zo natuurlijk en gemakkelijk. In no-time liep de hengst over de zakken heen, daarna werden zandzakken geplaatst met een stoel ernaast, de stoel erop enz. En de hengst sprong over de zakken en de stoel alsof hij dat al jaren deed. En … alles wat hij deed was op verzoek of uitnodiging. Er was absoluut geen sprake van dwang, geen stemverheffing maar alles gebeurde in alle rust en vertrouwen. Waar was die bangerik gebleven die de arena nog geen half uur geleden binnenstuiterde?

Wow! Wat een man en wat weet hij veel. Hij vertelde ook nog tussen neus en lippen dat hij normaal gesproken binnen 3 uur een onbeleerd paard uit een van zijn kuddes kan beleren. Hij kan het dan rijden, zonder hoofdstel en zonder zadel. Dat is fantastisch in een land waarin de paarden nog steeds op traditionele wijze worden gebroken. Antonio heeft nog als grote wens dat hij de Portugezen zelf kan laten zien dat hardhandige manieren van beleren totaal misplaatst en onnodig zijn.

Mijn grote wens is dat Antonio zijn kennis, ervaring en fijngevoeligheid door kan geven aan wie het maar wil leren. Bij zijn stoeterij en zijn boerderij zijn een aantal appartementen waar cursisten zouden kunnen overnachten en ik vind het een prachtige uitdaging om iedereen die meer wil weten over Natural Horsemanship in Harmony deze kans te kunnen bieden. Ik ben de eerste die het liefst nog morgen in de leer zou willen bij Antonio.

Momenteel zijn we nog niet zover dat er al data en prijzen bekend zijn voor de cursusweek, maar de voorbereidingen zijn in volle gang en ik hoop dat in het voorjaar rond maart/april de eerste cursusweek gehouden zal kunnen worden.

Mocht het bovenstaande verhaal je aanspreken en je zou graag willen delen in de droom om het leven van paarden beter te maken door onze kennis en ervaring te vergroten, stuur dan een mailtje via deze link

Zodra er meer nieuws is, zal ik je op de hoogte stellen.

Tips:

Tip1
Een leuk cadeau voor de feestdagen?
Klik hier


Tip2

Prefabstallen in beton
Snelle plaatsing
Prachtige uitstraling

Klik hier om meer te lezen


Tip 3

Het veulen-tipboek

       

Met tips, informatie, ideeën die je helpen om het leven samen met je veulen, makkelijker, leuker, mooier en helemaal naar wens te maken.
Klik hier om meer te lezen

Tip 4
De beste manier om anderen ook van Paardentips te laten genieten is om ze naar deze website te sturen. Men zal je er zeer voor waarderen. Je zult zelf vast blij zijn dat een ander je van Paardentips vertelde. Door een banner op je site of in je emails te plaatsen, kun je ook anderen dit plezier doen. Het gaat heel makkelijk, klik hier om meer te lezen

Boekentip: Veulens, wat je moet weten

In ons gezinnetje is het al vaste prik dat we even wat rustiger rijden of zelfs stoppen als we voorbij een weide rijden waar een pasgeboren veulentje in rondloopt. Het gebeurt wel eens dat we speciaal voor onze dochtertjes een omweg maken om het veulentje op te volgen. Leuk om zo’n prachtige creatie op te zien groeien. Je zou er meteen een paar mee naar huis willen nemen!

Maar het grootbrengen en opvoeden van een veulen is niet zomaar iets wat je even doet. Er zijn heel wat dingen die je moet weten en waar je over na moet denken.

Ellen-Marie Janse fokte jarenlang paarden, vooral Arabieren. De veulens die zij fokte verkocht zij aan ervaren, maar soms ook minder ervaren paardenmensen.

Veel kopers vroegen haar advies over uiteenlopende zaken die komen kijken bij het kopen en opvoeden van een veulen. Die adviezen zijn gebundeld tot een naslagwerkje voor iedereen die van plan is een veulen te kopen, of die er net één heeft aangeschaft. Bijzonder praktische tips vanaf het op laten stellen van een koopcontract tot en met de weidegang en het slothoofdstuk dat alle kosten nog eens op een rijtje zet.

Naast al die informatie is er ook inspiratie, want Ellen-Marie is ook een begenadigd schilderes! Ze werd zelf ook steeds weer getroffen door de schoonheid van de veulens en zij legde die vast in prachtige aquarellen, waarvan er een aantal in dit boekje zijn te zien. Ze laten veulens zien in alle soorten en maten, alleen en met hun moeder. In rust, spelend, drinkend bij moeder. Wat ze ook doen, ze zijn altijd prachtig om naar te kijken.

Inhoud:
– Het begin
– De aankoop van een veulen
– Het houden van een jong paard
– Het eerste jaar van het veulen
– Van veulen tot volwassen paard
– Kosten

Over het boek
Titel:
Veulens, wat je moet weten
Schrijfster:
Ellen-Marie Janse
Taal:
Nederlands
Jaar van uitgifte:
2010
Aantal bladzijden:
64
Kaft:
harde kaft
Illustraties:
prachtige aquarellen
Prijs: €16.95

Klik hier om het boek in huis te halen


Over de schrijfster
Ellen Marie Janse fokte jarenlang paarden, vooral Arabieren. De veulens die zij fokte verkocht zij aan ervaren, maar soms ook minder ervaren paardenmensen. Ellen-Marie werd zelf ook steeds weer getroffen door de schoonheid van de veulens. Zij legde die vast in prachtige aquarellen, waarvan er een aantal in dit boekje zijn te zien.

Garantie
Bevalt deze omschrijving je? Haal dan zonder twijfel dit boek in huis. Het zal je zeker bevallen. Haal het boek via ons in huis en we geven je de niet-goed-geld-terug garantie. Ontvang het boek, lees het en bevalt het je alsnog niet, dan mag je het tot 100 dagen na aankoop terug sturen. Als we het boek in goede staat ontvangen, storten we het aankoopbedrag terug op je rekening.

Wist je dat?: Eten in de winter

Pas op met wortelen en bieten. Bewaar ze vorstvrij want bevroren voedsel kan darmstoornissen (koliek) veroorzaken.

Pas bij jonge paarden in de winter op met krachtvoer. Als een paard weinig of geen training krijgt en wel grote hoeveelheden krachtvoer kunnen er beschadigingen aan het gewrichtskraakbeen ontstaan.

Door het gebrek aan vers groenvoer krijgt een paard minder vitamine A binnen. Als het paard extra paardenbrok krijgt, is er niks aan de hand. Maar wanneer je alleen hooi voert, kan er een tekort ontstaan.

Typ-hier-de-titel

Medisch: Koorts bij paarden

De normale temperatuur van een paard ligt tussen de 37 en 38 graden Celsius. Paarden kunnen ook griep krijgen en dus koorts. Maar als je paard koorts heeft, wil dat niet meteen zeggen dat je paard griep heeft. Ontstekingen kunnen zorgen voor koorts. Bijvoorbeeld een wond die onstoken is maar ook inwendige ontstekingen, die je dus niet ziet, kunnen koorts veroorzaken. Dus als je paard koorts heeft, is het verstandig hem goed te observeren en de dierenarts te bellen.

Tip: zelf een e-card maken

Met de komende feestdagen in het zicht hebben we nog een leuke tip voor je. Je kan namelijk heel makkelijk van één van je foto’s een digitale kaart maken en deze versturen via mail naar je vrienden. Het leuke aan deze tip is dat je de foto op een leuke manier kan bewerken en er tekst aan kan toevoegen.

Rudi heeft er een paar als voorbeeld voor je gemaakt. Er zit er trouwens eentje bij die er voor mij niet tussen moest staan Klik hier om ze te bekijken en je snapt meteen wat ik bedoel 😉

Hoe start je? klik hier en volg de stappen die je op het scherm krijgt. Je maakt op deze manier gebruik van de mogelijkheid een testsite te maken. Je vindt er daarna ook de mogelijkheid om een persoolijke e-card te maken met tekst en deze meteen daarna te versturen naar je vrienden. Veel plezier bij het maken en succes!