Maia van ’t Oppems Heydenveld

Heel lang geleden was er eens een opa (in dit geval een bompa) en een kleindochter. Bompa was melkboer geweest en tijdens de oorlog deed je dat met een paard en twee melkkannen aan elke kant. Bompa ging ook met zijn paard Lies mee in elke stoet in het het dorp Koolkerke, West-Vlaanderen, tussen Brugge en de kust…. Maar de tijden waren hard en toen kwam er een auto en Lies moest weg. Jaren later was bompa met pensioen, want hij had al 2 hartaanvallen gehad. De stallen stonden leeg, koeien waren er niet meer. En op een dag zei bompa tegen zijn kleindochter: ga eens achteraan zien. Daar stond een prachtige bruine merrie: Mina. Een halster was vlug aan en na wat longeren zat ik op m’n elfde voor het eerst op een paard, zonder zadel. En ja: het paardenvirus had gebeten. Er kwamen lessen en ik heb er hele plezante herinneringen aan. Er kwam zelfs een prachtig palomino veulentje Fanny dat kwam knuffelen en snuffelen. Maar op een vroege morgen kwam er een telefoontje: ze hadden bompa naast Mina gevonden, dood, een derde hartaanval, net 62 jaar… Ik ben blijven rijden tot mijn 18de maar na een hersenschudding en de studies natuurlijk kwam het er niet meer van. Jaren later hadden we gebouwd, op 43 are en dan zag ik hele kleine ponies op de markt. Zo klein had ik ze nog nooit gezien. Al vlug, in een verliefde roes, was er eentje besteld. Een hengst van 2 jaar. Alles werd ingericht. Pavarotti bleef 1dag. De volgende morgen, om 5h30, op de nationale feestdag, zat ik in mijn nachtkleed achter een uitgebroken hengst aan die het nodig vond om op mijn achterdeur te kloppen. Mijn echtgenoot was in slaap gevallen op de zetel en riep: ‘Er staat een paard op het terras’ (nog niet in de gang!). Groot jolijt. De hengst was niet te houden en de fokkers waren akkoord om hem te wisselen voor een rustiger model: een merrietje met een veulen. En rustig was ze, zo rustig dat je er nooit rond kon komen: koehakkig, schichtig, zielig en duur. Een jaar hebben we alles geprobeerd. Ze heeft maagzweren gekregen en een doodgeboren veulen. Uiteindelijk hebben we haar weggegeven aan een vzw voor kinderen. Ze heeft daar regelmatig bezoek van veearts en smid, veel plaats en er wordt niets van haar verwacht. Wij hebben dan ook in die tijd een gezonde, pittige merrie kunnen kopen: Maia. Haar vroegere eigenaar had kanker en kon echt niet meer voor haar zorgen: zij is onze zegen geweest. Ze geeft mooie veulens, vertelt mij wanneer de bevalling zal zijn zodat ik er iedere keer bij ben, gaat mee wandelen…. Een Shetlander is niet minderwaardig, ze zijn pittig en prachtig om te zien met hun lange manen en dikke vacht. Met een beetje geluk kun je ze dicht bij huis houden. Het dagelijks kontakt voldoet aan de behoefte: de geur, met paarden bezig zijn en al die dingen die vele mensen toch zo zot vinden. Voor velen is een groot paard net iets te veel. Er zijn jammer genoeg veel zielige Shetlanders, goedkoop en dan in een hoekje in een wei. Maar een gezonde, verantwoorde Shetlander is dominant, speels en zeer trots. Veulens die spelen in de wei in de zomer is prachtig; een veulen dat in je oor blaast en komt duwen voor aandacht, een geboorte midden in de nacht… Groetjes Nancy Missault
april 30, 2009
Rudi & Nanny
Fun