Lezersverhaal: Valerie en Cooper,

Het eerste wat ik wilde zeggen is: wat een mooi blad maken jullie en er staat zoveel in. Ik leerde mijn man kennen en verhuisde van een rijtjeswoning naar een boerderij. Mijn grootste wens was altijd om een eigen paard te hebben. Na een half jaar en overal informeren kwam zij, gekocht bij een vriend van ons. Het paard heette Valeriaan, zij was een half jaar oud en het was een Haflinger. Maar mijn probleem was: ik was te lief voor haar en vond alles goed wat ze deed. Zo ging het door tot ze 2 jaar was. De dierenarts was er voor controle en zei: laat haar maar dekken, ze is groot genoeg. Dus Valerie (Valeriaan vond ik niet mooi) werd gedekt en ze werd met de dag chagrijniger. Toen ze 2,5 jaar was, heb ik er laten inrijden. Dat ging goed als ik er maar niet bij was. Als ik er was deed ze niks van wat ze haar vroegen. Toen kwam ik er achter dat ik ze verwend had. Maar ja ik was alleen manegepaarden gewend en nu had ik er zelf een. Nadat ze ingereden was, kwam ze weer gewoon thuis staan. Maar toen werd het winter en rijden in de wei was er niet meer bij. Ze ging naar een paardenpension tegenover ons. En op zich ging dat goed, alleen de laatste weken van haar zwangerschap was ze niet te genieten, ze schopte en trapte.   Toen kwam het veulen en ze was helemaal niet te genieten. Als er maar iemand voor de stal stond dan schopte ze al en haar oren lagen in haar nek als iemand maar keek. Ik zei tegen mijn man: als dat zo door blijft gaan verkoop ik haar, want ik werd er bang van. Toen het veulen 2 weken oud was, kwam ze naar huis. Ze werd ’s middags gebracht rond 2 uur en toen ik om 5 uur haar eten ging geven, zag ik dat ze veel liever was. Dus ik de stal in en ja hoor ze was weer als vanouds. Ze was kei lief en ik kon alles doen met het veulen en ze vond alles best. Toen ik na ging denken, dacht ik: ja geen wonder. Ze is het laatste jaar van hot naar her gegaan en er is van alles met haar gebeurd. Ze heeft geen rustpauze gehad en ze was nog geen 3. Ik ben weer helemaal gelukkig met haar en haar veulen (hengstje) en ik wil ze nooit maar ook nooit meer kwijt.   Dorry Schiks

januari 20, 2010
Rudi & Nanny
Fun