Lezersverhaal: Pony Polly

Hoi Rudi en Nanny, Dit is mijn verhaal over Polly (ter nagedachtenis). Polly kwam bij ons toen ik ongeveer 5 jaar was. We hebben heel veel met haar gedaan. Ze was ook altijd zo lief. Ze heeft in de lange tijd dat ze bij ons is geweest nog niet 1 stap verkeerd gezet. Je kon er iedereen op zetten. We reden dressuur en sprongen ermee. Ze liep ook altijd graag voor de kar. Ook terwijl we er hooi op gooide enz. Zelfs mijn kinderen hebben op haar leren paardrijden.
Alleen de laatste jaren lieten we haar lekker in de wei van het gras genieten samen met haar speelkameraadje Bartje (de Shetlander). Maar ze kwam altijd naar je toe en je kon haar zonder vast te zetten ook gewoon borstelen enz. Ze bleef dan gewoon staan. Geloof het of niet ze was nooit ziek. Ze had ook nooit last van haar benen of zo.. Toen 20 september 2004 de telefoon ging, pakte ik hem op (ik was die dag net vrij van mijn werk). Het was mijn vader met het slechte nieuws dat Polly net was overleden. Ik barstte gelijk in tranen uit, pakte snel de auto en reed gelijk naar haar toe want ik wilde haar nog graag even zien om afscheid te nemen. Mijn vader zei al dat ze al twee dagen niet veel meer at en wat ze anders nooit deed, ze ging liggen in de stal. Tot vandaag, ze liep naar de bak en mijn vader ging kijken. Hij liep naar haar toe en toen viel ze in een keer om en was dood. Mijn vader en moeder hadden het er ook heel slecht mee want Polly hoorde bij het gezin (ook nu ik al 24 jaar getrouwd ben). Als mijn ouders gingen overwinteren dan kwamen Polly en haar kameraadje Bartje bij ons logeren. We hadden veel plezier van haar en konden haar ook altijd lekker verwennen. Ze at altijd alles wat ze kreeg en hinnikte volop naar onze paarden. Je zag wel de laatste jaren dat haar lichaam ging veranderen. Ze viel van achter al wel in en haar haren gingen er wat langzamer uit van winter- naar zomerharen en andersom. Toch zag ze er nog altijd gezond uit. Als de dierenarts bij onze paarden moest zijn en haar zag, zei ze altijd: “Wat ziet Polly er toch goed uit, vooral met die leeftijd!” Polly was 38 jaar geworden dit jaar, nu is ze er helaas niet meer. Ze zal altijd in ons hart verder leven, we zouden haar ook nooit kunnen vergeten. Ze heeft het heel goed bij ons gehad. Dat kan je ook wel zien aan de leeftijd die ze heeft gehaald. We zijn ook heel blij dat ze zo lang bij ons is geweest en dat we zo van haar hebben kunnen genieten. De liefde die we van haar hebben gekregen, zal altijd bij ons blijven. Vele kusjes van ons allemaal, Elisa
januari 19, 2010
Rudi & Nanny
Fun