Lezersverhaal: Pegasus

Hoi paardentippers, Mijn naam is Amy, ik ben 19 jaar en ik kom uit Antwerpen, België, ik ben een trouwe fan van het Paardentips magazine, elke keer als het in mijn mailbox staat, pluis ik het helemaal uit. Ik heb al menige leuke tips uitgeprobeerd en ben er zeer tevreden over. Eerst mezelf even voorstellen : Ik ben dus een meisje van 19 en ben mijn leven lang al gek van paarden en heb altijd privé-lessen gehad van een Hollandse (Nederlandse) dame Hedi, zij reed mee in de internationale topdressuur en presteerde goed (geluk dat zij een vriendin van mijn ouders was 🙂 ) Nu geef ik zelf les aan 2 meisjes van 13 en 12 jaar oud en ook zij doen het nu behoorlijk goed. Ikzelf zit nu in mijn studie om bij de bereden politie te komen. Een echte paardengek dus. Maar nu mijn verhaal. Toen ik ongeveer 10 jaar was kreeg ik mijn eigen paard, da’s toch iets waar elke paardengek van droomt !!! Ze was mijn verjaardagscadeau van familie, ze was gewoon prachtig in mijn ogen (1m 87 !!!), zwart (wat in de winter bruin werd), en een mooie witte bles op haar hoofd, wat eindigde in een lief roos neusje.Ze was al wel redelijk oud, maar nog in een goede conditie… Ze had wel een paar kale plekken van het schuren die na een goede verzorging direct weg waren. Ik gaf haar de schitterende naam Pegasus. Na een half jaar ging het niet goed met haar, ze begon te manken en de veearts raadde ons aan om naar de kliniek te rijden, wat wij onmiddellijk deden. Ze bleek chronische hoefkatrol te hebben en haar beenderen van haar rechterbeen sleten daardoor helemaal af. Pega kreeg medicatie, die was erg duur en er veranderde niets. We hebben het met een dieet van rust, genoeg voer en medicatie een half jaar uitgehouden. We konden het niet meer aanzien. Pega kwijnde weg en de pijn. Dit werd ons te veel… ik moest mijn schat laten inslapen… Ik ben tot het einde bij haar gebleven, omdat ze altijd onrustig was als ik wegging, zo heb ik mijn lieverdje laten gaan. De arts vond het zo erg voor me dat hij spontaan voorstelde om zijn eigen paard in huis te nemen. Eerst was ik daar niet voor te vinden, niemand kon Pega vervangen… maar uiteindelijk besloot ik dit toch te doen. Zijn naam is Rouwkuilen’s Farao, maar iedereen noemt hem Glenn, het is een Welshcob. Ik ben heel gelukkig met hem en doe nog geregeld aan wedstrijden mee. Hij ziet er goed uit, iedereen schat hem ongeveer 12 jaar terwijl hij (nu) 23 jaar is. Voor een oudje is hij nog behoorlijk snel. Maar toch, ik mis mijn Pegatje nog elke dag… Ik raad iedereen aan dat lieve, schattige paardje dat je wilt kopen eerst eens te laten controleren door een arts… want dat schatje kan iets mankeren. Dus altijd eerst zeker zijn, al is hij nog zo lief !!! Ik hoop dat ik hierdoor enige mensen slimmer maak zodat ze zijn/haar paard laten controleren voor men hem/haar koopt…Ik wil met dit verhaal iedereen de ellende besparen die ik heb meegemaakt… Groetjes van Amy
januari 20, 2010
Rudi & Nanny
Fun