Lezersverhaal: Paard in de sloot

Hoi Rudi en Nanny, Onze paarden Soraya (KWPN merrie, 6 jaar oud) en Jelle (Fries, net 3 jaar jonge ruin) staan op een manege en kunnen lekker in de wei wanneer het seizoen weer aangebroken is. Hartstikke lekker voor onze viervoeters en goed voor hun sociale contacten met de andere paarden, hoewel het er af en toe wel hard aan toe gaat. Normaal laten wij de paarden nooit ’s nachts in de wei staan, dus zo ook niet afgelopen zondagavond. Mijn vrouw Relly bleef zoals gebruikelijk bij het hek staan, zodat zij één van de twee paarden mee kan nemen als ik aankom. Soraya is meestal degene die als eerste meegaat en Jelle staat dan nog even te kijken. Toen ik achter op het land aankwam, zag ik Jelle wel staan, maar Soraya niet. Jelle komt normaal gesproken altijd naar mij toe zodra hij me ziet, en begroet me altijd vriendelijk. Dit keer echter niet. Hij hinnikte en draaide zich om en liep naar de achterkant van het land, waar het land begrensd is door een slootje. Hij keek nog even om of ik hem wel volgde. Ik riep Soraya en plots hoorde ik een angstvallig gehinnik. Jelle wees me gewoon aan dat er wat aan de hand was met Soraya!! Soraya lag in de sloot, met haar hoofd nog net boven water, maar helemaal onder de modder met een blik in haar ogen die ik nooit meer zal vergeten! Ik heb direct haar halster gepakt om haar hoofd in ieder geval boven water te houden, want aan haar ogen te zien was ze de moed al aan het opgeven om er uit te komen. Doordat de wind verkeerd stond, er een te grote afstand was tussen mij en mijn vrouw en er allemaal paarden tussen mij en mijn vrouw liepen, kon mijn vrouw mij niet zien of horen en zag dus ook niet wat er aan de hand was. Gelukkig had ik mijn mobiele telefoon bij mij en kon ik de manege opbellen (tip: altijd de belangrijke telefoonnummers in je telefoon opslaan!) om om assistentie te vragen. In de tussentijd zakte ik ook aardig weg tot aan mijn knieën in de drek van de zijkant van de sloot. Gelukkig was daar Jelle (de held!) die even kwam kijken hoe het ging, spontaan de andere paarden op een afstand hield en ik mij aan zijn halster weer op de kant kon trekken! Na pakweg een kwartier nadat ik gebeld had (er was al ruim een half uur verstreken tussen het moment dat ik aankwam en hun aankomst) kwamen de hulptroepen met tractor en terreinwagen met mijn vrouw erin. Soraya begroette mijn vrouw en de hulptroepen met luid gehinnik, dus er zat gelukkig nog genoeg energie in! Na een hoop trekwerk (met behulp van de tractor) en moddergespetter kwam Soraya eindelijk op het droge. Wat stinkt dat zeg, zo’n modderbad! We hebben haar snel gewassen (voor zover de modder eraf ging) en haar onder het solarium gezet om ze weer op temperatuur te laten komen. De volgende ochtend (maandag) voordat ik naar mijn werk ging, ben ik eerst naar de manege gegaan om te kijken hoe Soraya was. Normaal gesproken word ik door de beide paarden luid begroet met een hoop gehinnik, maar niet deze keer. Jelle wel natuurlijk, maar Soraya niet! Dat voorspelde niet veel goeds… Toen ik in haar box keek, lag ze en bleef ze liggen totdat ze me in de gaten had. Haar ogen stonden niet goed, en ze had moeite om op te staan. Spierpijn natuurlijk, was de eerste gedachte, maar er was nog wat anders aan de hand, anders zou ze wel direct reageren als Jelle begint te hinniken…. In de sloot is ze koppie-onder gegaan, hetgeen duidelijk te zien was aan de modder op haar hele hoofd. Ze heeft dus blijkbaar (vies) modderwater in haar longen gekregen, hetgeen een longontsteking kan veroorzaken of zelfs tot een zogenaamde secundaire verdrinking kan leiden! Even stappen en kijken hoe ze reageert. Ja, haar beweging was stijfjes (normaal goed stappend) maar ze haalde adem over haar buik… moeite met ademhalen dus! De veearts gealarmeerd en deze constateerde bij onderzoek dat er geluiden in de longen zijn waar te nemen die er niet horen. We kregen een antibiotica-kuur voorgeschreven en een slijmoplossend middel en moeten de temperatuur 2 keer per dag opnemen en natuurlijk niet rijden/belasten. Bij verhoging moeten we de dierenarts direct waarschuwen. Naar verwachting zal Soraya binnen een dag of vijf weer helemaal de oude zijn. Duidelijk moge zijn: Als er zoiets dergelijks gebeurt, altijd goed in de gaten houden, ook een dag  erna! Even later kregen we het volgende nieuws… Op de manege lopen er afgelopen zondag zo’n 60 paarden in het land, onze Jelle en Soraya incluis. Je raadt het noooooit!!!! Zondagavond (gisteren) lag dit keer Jelle in de sloot! Hoe groot is de kans dat dit gebeurt? Van alle paarden die in het land lopen, uitgerekend onze 2 paarden die een modderbad nemen! Jelle vond het blijkbaar niet zo erg, want die lag in het water gewoon te grazen van dat malse gras dat aan de kant van de sloot staat toen hij gevonden werd…. de vrolijkerd. Gelukkig zijn er mensen op de manege die altijd bereid zijn om hun handen uit de mouwen te steken en de paarden uit de sloot te helpen, ook al worden ze heel erg vies. Met name Jordy Duijndam doet dit erg graag! (waarvoor hierbij onze dank!). Toen wij na het telefoontje aankwamen, stond Jelle al afgespoeld en wel (door de dame die hem gevonden had) te genieten van het solarium.

Jelle heeft er blijkbaar niets van overgehouden, behalve een stinkende vacht, staart en manen, wat bijna niet schoon te krijgen is. Met Soraya gaat het in de tussentijd alweer veel beter. Haar temperatuur is de hele week vrij constant gebleven (tussen 37,4 en 37,6), ook al gaf ze duidelijk te kennen dat zij zich niet lekker voelde. Ook van het uit de sloot trekken (touwen aan haar voorbenen en slepen met de tractor) had ze behoorlijk wat spierpijn. Na een week medicijnen/antibiotica is ze aardig opgeknapt en heeft alweer praatjes voor tien. Vandaag (maandag) komt de dierenarts nog even langs om nog even naar haar longen te luisteren, zodat we zeker weten dat het goed gaat als we haar weer gaan rijden. Relly en Johan Kardolus
januari 20, 2010
Rudi & Nanny
Fun