Lezersverhaal: Mijn pony Kay

Even ter inleiding: ik ben Evelien en heb een E-pony van 4 jaar genaamd Kay. Ik heb hem zelf gefokt bij mijn merrie. Ik heb voor Kay al eerder een veulen gehad, maar die is overleden. Ze had haar nek gebroken toen ze vast kwam te zitten met haar halstertje achter een spijker toen ze 3 maanden oud was. Ik ben dan ook altijd heel bang dat Kay ook iets zal overkomen. Daar wil ik wat over vertellen. Het is nu bijna 3 maanden geleden dat dit is gebeurd. Wij zijn thuis een pensionstal aan ’t oprichten en waren nieuwe stallen aan het bouwen. De stallen waren bijna af. Ik had al 2 paardjes in pension die stonden al aan de kant van de nieuwe stallen. Maar mijn eigen pony nog niet, die had ik nog in de oude stallen staan. Ik ga ’s ochtends altijd rond 8 uur voeren, zo ook deze ochtend. Het hok waar de brokken staan, is in dezelfde ruimte als waar mijn eigen pony staat. Normaal als hij mij met de brokken hoort, begroet hij me met een gehinnik en komt hij met zijn koppie over de staldeur. Deze ochtend hinnikte hij wel maar kwam hij niet met z’n koppie over de staldeur. Dat vond ik al vreemd. Ook stonk het vreselijk in de stal, net of er nog niet lang daarvoor gier uitgereden was. Doordat mijn pony bleef hinniken en het stonk en ik hem niet zag, ben ik eerst naar zijn stal gelopen om bij hem te kijken. Toen ik de deur open deed, stond hij met z’n achterbenen in de stalput gezakt. Ik schrok me rot en heb in een reflex zijn halster gepakt, dat omgedaan en geprobeerd hem eruit te trekken. Zijn voorbenen stonden op de vloer en hij probeerde het wel maar zakte en gleed steeds terug. Zo snel als ik kon ben ik naar huis gerend en heb mijn vader geroepen, die kwam meteen. De buurman en achterbuurman werden meteen gebeld en kwamen ook. Met z’n allen zijn we aan het proberen gegaan maar het lukte niet. Het had ook gevroren deze nacht en het was erg koud. Ik was bang dat mijn pony onderkoeld zou raken of, nog erger, zo weg gleed dat hij helemaal in de put terecht kwam want hij werd moe en zakte ook door zijn voorbenen. Toen ineens een idee en de brandweer werd gebeld. Die waren heel vlot met 3 brandweer auto’s en wel 15 man ter plekke. Ze bekeken hoe ze mijn pony er uit konden krijgen en een brandweervrouw zei tegen mij dat het ging lukken, dat ik niet bang hoefde te zijn en dat ze hem er zo uit hadden. Er werden een paar balen stro in de put gegooid en met de brandweerslang langs zijn achterbenen konden ze hem er uit trekken. Hij kon met zijn achterbeen op een baal stro stappen en zo met hulp en zijn eigen kracht eruit komen. Hij stond heel erg te rillen maar leek verder nog te kunnen lopen. Snel hebben we hem naar de andere stal gebracht en een dierenarts gebeld. Gelukkig kwam de dierenarts ook heel snel. Toen bleek pas wat hij er aan had overgehouden, alle 4 zijn benen zaten onder de schaaf- en snijwonden en waren heel erg dik. Op zijn rechter achterbeen zat een wond van 10 bij 10 cm en wel 4 cm diep, precies op een buigvlak en deze kon dus niet worden gehecht. Gelukkig had hij niks gebroken en waren er geen pezen of spieren geraakt. We moesten hem een paar keer per dag koelen, 1 maand lang antibiotica geven, stalrust en wondbehandeling met badendash en wondzalf en klei tegen wildvleesvorming. Na een paar weken mocht hij weer de wei in. Een paar uurtjes per dag apart van de andere paarden en hij mocht absoluut niet rennen. Na 2 maanden kon hij bij een van de andere pony’s in de wei. Zover we konden zien, liep hij niet kreupel maar de vraag was wel in hoeverre dat ook zo zou zijn als je weer met hem ging rijden. Dat was nog even afwachten. Nu, bijna 3 maanden later, is hij weer zo goed als genezen. De wonden zijn, op de grootste na waar een korst op zit, allemaal weer dicht. Sinds deze week ben ik weer rustig begonnen met rijden. Veel stappen maar ik heb ook al weer een stukje gedraafd en gegaloppeerd. Wonder boven wonder heeft hij er niks aan over gehouden, loopt hij niet kreupel en gaat het nu weer heel goed met hem. Ik ben heel erg blij dat hij weer helemaal genezen is en onze paarden staan voortaan in de nieuwe stallen.

Paardentipper Evelien
januari 19, 2010
Rudi & Nanny
Fun