Lezersverhaal: Indiana Jones

Hallo Rudi en Nanny, Mijn paard Indiana Jones schrijft regelmatig zijn belevenissen op. Van ‘zijn hoef’ zijn al heel wat columns gepubliceerd in het regionale blad van de Dierenbescherming in Apeldoorn en recent in de Vrijruiter. Hierbij een van zijn verhalen. Met vriendelijke groet, Miryam D. Ik wil u graag iets vertellen over een aantal mensen die er voor zorgen dat wij er altijd piekfijn en gezond bij staan. Allereerst onze dierenarts. Michel is een fijne vent. Ik zie hem liever gaan dan komen maar als wij iets mankeren is hij er altijd zo snel mogelijk. Begin dit jaar voelde ik me ’s avonds behoorlijk ellendig. Hij was er binnen het uur en hij heeft het euvel snel verholpen zodat ik lekker kon gaan slapen. De volgende ochtend was ik weer redelijk de oude. Het afgelopen jaar heeft hij ook verschillende vriendjes van mij bezocht en behandeld; ze zijn allemaal heel tevreden over hem. Binnenkort komt hij weer voor de jaarlijkse enting. Dat is meestal zo gepiept en hij plakt dan een nieuwe sticker in ons paspoort zodat alles voor 2005 weer tip top in orde is. Onze hoefsmid Harry is een ander verhaal. Een aardige kerel hoor, daar niet van maar als ik zijn busje zie aankomen, probeer ik me altijd te verstoppen. Niet dat het helpt want ik word meestal als eerste gehaald omdat ik, samen met Lasko, de lastigste ben tijdens de behandeling. Wat een flauwekul zeg! De nieuwe schoenen die worden aangemeten, zijn natuurlijk prachtig maar wat daar aan vooraf gaat…. Het bekappen is allemaal nog wel te doorstaan maar als hij met die ijzers en die nagels aankomt, word ik altijd een beetje vervelend en lamlendig. Ik ben vast niet zijn favoriete paard maar dat kan me weinig schelen. Ik blijf het een rot gevoel vinden, dat getimmer op mijn voeten. Onze tandarts komt gelukkig maar één keer per jaar en dat vind ik meer dan genoeg. De behandeling bestaat meestal uit het wegvijlen van de haken en vindt plaats in onze stal waardoor we een stuk rustiger zijn maar zoals u begrijpt, ben ik natuurlijk een uitzondering. Mijn vrouwtje houdt mij altijd goed vast en dat is ook wel nodig want ik haat dat gepoer in mijn mond. Claudia maakt tijdens de behandeling zo min mogelijk gebruik van elektrische apparatuur om mij niet onnodig bang te maken. Dat waardeer ik natuurlijk wel maar ook zonder dat elektrische ding, vind ik de behandeling erg onaangenaam. Het zijn voor mij stressvolle uurtjes en ik word meestal de rest van de dag met rust gelaten om een beetje bij te komen. Ik zie een volgend bezoek van haar dan ook niet met plezier tegemoet.

Als laatste wil ik nog de fysiotherapeute noemen. Geregelde training met mijn vrouwtje is alleen mogelijk wanneer spieren, pezen, gewrichten en banden gezond zijn en blijven. Als hier wat aan schort, kan Ingrid de helpende hand bieden. Meestal is één behandeling afdoende en kunnen we er weer een tijdje tegen. U leest het; er wordt goed voor ons gezorgd, al zijn bovenstaande behandelingen voor ons niet altijd de leukste manier om de tijd te verdrijven! Indiana Jones
januari 20, 2010
Rudi & Nanny
Fun