Lezersverhaal: Casper the Horse

Na lang onderhandelen kreeg ik van mijn ouders mijn eerste paardje toen ik een jaar of 12 was. Paardrijden en springen waren immers van kindsbeen af een grote passie! Creole, een Franse, hevige, jonge merrie bezorgde mij een onbezonnen en zalige jeugd.Een tiental jaren later en een ruin rijker, begon ‘de voortplantingsmicrobe’ te kriebelen. Elke hengstenproef op jumping ging ik kijken, in de hoop de ideale hengst te vinden voor Creole. Ik moest en zou een veulen krijgen van mijn paardje waar ik al tien jaar zoveel plezier aan beleefde! Mijn keuze viel op Caridor Z, een dier met enorm veel kwaliteit en presence, net zoals mijn ondertussen 14-jarige merrie! Tijdens de zomer van 2003 was het dan eindelijk zo ver… de dierenarts kwam met het verlossende nieuws… Creole verwacht een veulen! Een heerlijk gevoel… We hadden namelijk na enkele mislukte inseminaties de moed al een beetje opgegeven! En zo vlogen de dagen, de maanden voorbij… Op 11 mei kreeg ik ’s morgen plots een verontrustend telefoontje van de baas van de manege… Creole had zeer zware koliek en lag op de wei. De veearts was gebeld, hij had mijn paard ondertussen behandeld, maar toch bleef haar toestand ernstig! Oh nee, op 10 maanden dracht een koliek? Dit kon niet waar zijn… Rond middernacht hebben we moeder en ongeboren kind in allerijl naar de dierenkliniek in Moerbeke gebracht… Minuten duurde uren…   Daar aangekomen beslisten de dierenartsen om onmiddellijk over te gaan tot de operatie! Zeer kritiek… Niemand wist hoe dit zou aflopen! Uiteindelijk hebben vier artsen 7 meter dunne, rotte darm verwijderd tijdens een vijf uur durende operatie. Het veulen zou op natuurlijke wijze geaborteerd worden en de kans op complicaties bij de merrie was enorm groot…Dus ik moest me voorbereiden op het ergste… Mijn droom om een veulen te krijgen van mijn lievelingsdier werd aan diggelen geslagen! Maar dit was buiten de wilskracht en power van mijn paard gerekend! Na 12 dagen hospitaal, mocht ik merrie en -nog steeds in leven-, ongeboren veulen ophalen in Moerbeke! Het bang afwachten naar een mogelijke geboorte was begonnen…   In de nacht van 11 juni, exact een maand na de operatie, begon plots het birthalarm te loeien…De vruchtwaterblaas kwam te voorschijn… De veearts was onmiddellijk ter plaatse aangezien dit met een koliekwonde in de buik een zeer moeilijke bevalling zou worden.  En daar was hij dan… een piepklein hengstje van nog geen 30 kilo zag op wonderbaarlijke wijze het daglicht. Oef, het was ons gelukt… Casper Z was de nieuwe telg van de familie! Tot groot jolijt van iedereen! Totdat ik een paar uur later zag dat die kleine nog steeds niet gedronken had! Hij wou zo graag opstaan maar zijn tere, kleine lijfje kon dit niet opbrengen… Na 48 spannende uren, 2 zakken bloedplasma en gedurende 2 dagen om het uur papfles geven… kon Casper eindelijk zelfstandig rechtstaan en drinken! En nu maar de wei op om te groeien! Een week later bracht een vriend een bezoekje aan Casper. “Die ligt hier nu zo raar in het gras?!” belde hij mij. “Die kan niet meer recht?” De veearts constateerde dat Casper z’n linkerachterbeentje juist boven de kogel volledig gebroken was! Mijn wereld stortte in… zoveel pech op nog geen maand tijd? Dit kon toch niet meer waar zijn! Hoe kon dit gebeuren? Had Creole per ongeluk op haar veulen getrapt? Was de kleine zelf gestruikeld? We stonden voor een raadsel… In Moerbeke konden ze hun oren niet geloven… Zeven weken lang zat Casper in het gips. De merrie moest alle dagen grazen aan de hand want zij mocht niet vrij lopen omwille van de koliekoperatie. Het veulen vervoerden we op een kar… die zou minstens 3 maand niet mogen lopen! Vreselijk voor zo een klein spookje dat zou moeten dartelen en springen in de wei! In de zomer zette ik moeder en zoon toch op een zeer klein lapje gras waar hij zich voorzichtig aan zijn eerste gipsstapjes waagde… De tijd verstreek en Creole en Casper werden steeds beter. Vorige week heb ik moeder en veulen gescheiden…

Zij: bruisend van energie om weer te springen, hij: met vier hele benen en 100 kilo dikker! Casper is een pracht van een veulen, enorm aanhankelijk en misschien dankbaar voor alles wat we voor hem deden? Zo zie je maar, dat er na regen altijd zonneschijn komt en dat je de moed nooit mag opgeven! Groetjes Ellen
januari 19, 2010
Rudi & Nanny
Fun