Lezersverhaal: Amber

Mijn ideaal paard zag er zo uit: het moest een ruin zijn, tenminste 10 jaar oud, verkeersmak, trailermak en mocht toch al een redelijk niveau dressuur kunnen lopen. Ik had een boekje gekocht waar allerlei paarden te koop stonden. Na lang lezen en zoeken vond ik twee zwarte ruinen die aan mijn eisen voldeden. Ik heb hulp gevraagd aan een oude vriend en kweker en hij zei mij rechtuit dat het geen paarden waren voor mij. Ze waren namelijk te groot en omwille van het feit dat ik ooit al mijn heup en bekken gebroken had, had/heb ik moeite om een groot paard te bestijgen. Hij nam het boekje uit mijn handen en begon te lezen. Hij heeft gewoon alles nagekeken en kwam af met één paard. Een zwarte merrie, 1, 65 cm, 6 jaar en een afstammeling van Donnerschlag. En dan was het zover, na een belletje hadden we een afspraak gemaakt om naar het paard te gaan kijken. Ik nam mijn oude vriend maar mee, je wist maar nooit. Het was dan eindelijk begonnen; mijn zoektocht naar mijn eerste paard. Toen zag ik haar, een zwarte merrie met enorme vriendelijke en zachte ogen. Ze lieten haar eens loslopen, wat een prachtige gangen. Op weg naar huis probeerde mijn oude vriend me te overtuigen dat dit een heel goede koop zou zijn. Ze kon nog niet veel, maar ik zou ze helemaal naar mijn hand kunnen zetten. Ik vroeg mezelf af of ik wel klaar was voor een groen paard. Een tweede afspraak volgde om ze eens te berijden. Wat een zalige gang en een zeteltje om te blijven zitten. Na het rijden mocht ze los rondlopen om eens te rollen, maar daar had ze geen zin in. Ze stond liever bij ons terwijl we over haar aan het praten waren. Toen was ik verkocht. Maar toch twijfelde ik nog steeds; het eerste paard waar ik naar ging kijken zou al direct hét paard voor mij zijn? Toch besliste ik dat ze de mijne mocht worden, dus kreeg ik ze van mijn man en op valentijn was ze van mij. Na een paar dagen begon ik al te twijfelen, ze was een enorm nerveus paard dat van alles en nog wat verschoot, dat liever wou gaan vluchten met mij erop dan te luisteren naar wat ik vroeg. Velen hebben mij proberen te overtuigen om ze te verkopen. Velen zeiden en lieten me goed voelen dat het geen paard was voor mij, dat ik er niet klaar voor was. Op lange duur begon ik al na te denken om ze te verkopen. Maar op tijd heb ik mijn instructrice gevonden die me samen met mijn man hebben kunnen overtuigen om ze niet weg te doen. Ik heb gezwoegd en gezweet, ik heb geduld moeten oefenen, ik ben gevallen en ik heb vele tranen gelaten. Ik had schrik van haar. Ik had een routine opgebouwd; eerst even los laten lopen, dan longeren, dan werd ze bereden door de leermeester en dan kroop ik erop. Stappen en draven ging op den duur maar galopperen…..daar dacht ik nog niet aan. De moed ontbrak me. Na vele maanden geduld, goede begeleiding van Sonja en de steun van mijn man ben ik nu op een punt gekomen waar ik echt met volle teugen geniet van mijn paard. We hebben een enorme band en ik sprokkel nog steeds, dag na dag, de moed, het lef en het zelfvertrouwen bijeen telkens als ik ga rijden. Ze staat nu op een wei en ik zadel haar op en ik ga zelfs alleen op wandel met haar, ik galoppeer en geniet ervan. Ze is nog steeds snel maar dat werd ik gewend. Ik voel me zekerder en heb meer vertrouwen in haar gekregen. Zelfs als ze schrikt, blijf ik kalm. Ik heb trucjes uitgevonden om mezelf rustig te houden zodat zij voelt dat er niets met haar kan gebeuren. Ze is nu heel rustig en kalm en ze straalt sereniteit uit. Ik ben nu heel gelukkig want ik heb verschillende mensen overtuigd dat ik wel kan paardrijden, dat ik volhardend kan zijn en dat ik geen opgever ben. Ik mag zelfs nu zeggen dat ik een super paardje heb want hoeveel paarden gaan rustig een brug over een autosnelweg over? Hoeveel paarden kunnen kalm naast een drukke weg lopen? Hoeveel paarden houden rekening met hun eigenaar en zorgen ervoor dat ze niets overkomen?

Al bij al ben ik blij dat ik ze nog steeds heb en wil ik vooral mijn man en mijn instructrice Sonja heel erg bedanken. Ik heb mijn droompaardje gevonden! Groetjes Petra
januari 19, 2010
Rudi & Nanny
Fun