Lezersverhaal: Alsof we een eigen paard hebben

Hallo, Wij zijn twee zussen (Melissa-13 en Nele-15) en we zijn gek op paarden. Op 11 januari 2003 hebben wij voor de eerste keer op een pony gezeten. Het was heel spannend, het kriebelde in onze buik, we hadden de microbe te pakken. We reden elke week één uurtje op zo’n afgestompte pony en dat vonden we wel jammer. Zo reden we wel 2 jaartjes door. Elke dag verlangen om een klein uurtje op een pony’tje rond te rijden. Tot Melissa eens ernstig van Grey (een schimmeltje) gevallen was, had zij daarna een ontsteking aan haar heup. Ze had wat schrik opgedaan en durfde niet meer op die pony’s te rijden. Toen is ze naar een andere manege gegaan met bravere paarden, waar ze het vertrouwen in paarden terugvond. Na nog eens 3 maanden ben ik (Nele) ook naar daar gegaan. Ook daar reden we weer op gewone manegepaarden, maar we droomden ervan om een eigen paard te hebben. In die manege werden er opendeurdagen gegeven, wij natuurlijk enthousiast om ook mee te kunnen doen. Iemand zei dat we wel mee konden doen in ‘Los Amigos’, een showteam. Wij wilden daar wel eens aan meedoen en gingen informatie vragen bij de oprichter. Later bleek dat het oefenen het hele jaar door zou zijn met aparte lessen en trainingen van shows. We leerden daar een hele groep mensen kennen en kregen er nieuwe vriendenkring bij. Maar met een manegepaard kun je moeilijk in een show meedoen, dus zei de oprichter dat hij nog wel een paardje had staan. Het was een Highland pony met een vaal kleur, hij was vier jaar en een half. Maar hij was nog niet zadelmak. Dat moesten wij dan doen met behulp van de oprichter. Mijn zus en ik waren meteen verkocht. Wij aan het werk en ons papa was onze ‘groom’. Hij mocht ons hoofdstelletje poetsen en nog meer van dat. Per toeval was ons papa dus het hoofdstel aan het poetsen toen een man passeerde (die veel paarden heeft). Hij vroeg of we nu ons eigen paardje hadden. Ons papa zei dat wij een paardje mochten gebruiken maar dat we met twee ruiters op één paardje reden. De man had ook nog wel een paardje staan en zei dat we dat wel mochten gebruiken. Zo gezegd, zo gedaan, Het was een Tinker van ook ongeveer vier en een half. Wij keken in die stal en zagen daar een soort van gevlekte ezel staan (haha)! Maar nu is ze al veel mooier geworden door te werken. Nu rijd ik (Nele) al van september met Nevin en we zijn al goed gevorderd. Hij is superlief en heel koddig. Ik wil hem nooit meer kwijt. Alles is zo snel gegaan en nu ben ik dolgelukkig. Het is net alsof Nevin mijn paardje is. Melissa mijn zus heeft ook al veel vorderingen gemaakt met Graece, de Tinker. Zij is (de Tinker) wel heel bang als ze iets hoort of ziet, maar zij zijn de beste maatjes. Na mij en Nevin natuurlijk (hihi). We rijden nu shows mee en mogen de duo-zit uitproberen, op een Spaans paard. We zijn ook al met Nevin en Graece op wandeling geweest en na een kabbelend beekje en een rooster voorbij gegaan te zijn, liep alles van een leien dakje. Nevin is echt mijn maatje en ik vertel hem alles, het klinkt misschien wat raar, maar hij luistert (en vertelt het niet door). Soms zitten Melissa en ik bij zijn eetbak en babbelen we tegen de sterren op. Graece mag na de les altijd eens rollen in de kleine binnenpiste en daarna komt ze telkens in volle galop naar Melissa toegelopen, ze snuffelt en zoekt in de hoop een worteltje te krijgen. Nevin en Graece hebben goeie en slechte dagen net als wij, maar daarna maken we het altijd weer goed. Onze rijstijl is ook veel gevorderd sinds we nu drie keer les hebben in een week, en dan nog bijna elke dag rijden. Maar één ding zijn wij zeker; dat de paardenmicrobe nooit weg zal gaan!!! Héél véél groetjes vanwege Nele en Melissa. En van Nevin en Graece ook natuurlijk. x x x
april 27, 2010
Rudi & Nanny
Fun