Lezersverhaal: Alles op een rijtje

15 Jaar was ik, ik mocht mee met mijn broer en zijn vrienden: we gingen een bosrit te paard maken. De ervaring was onvergetelijk! Tot ik 43 jaar was heeft die droom geduurd en toen was het eindelijk zover: ik stopte met werken en die zelfde dag trok ik naar de manege voor mijn eerste rijles. Wat was mijn teleurstelling groot: ik durfde niet eens in de stal, stond daar toch zo’n reus van een paard nerveus te doen. Dit had ik mij in mijn lang gekoesterde droom heel anders voorgesteld en het werd nog erger… na enkele lessen merkte ik dat de eigenaar van de manege er nogal harde omgangsvormen met zijn paarden op na hield. Ik voelde mij alsmaar vaker schuldig omdat ik angstig en onervaren op de rug van zo’n lief dier kroop. Als paard zou je er voor minder de pest in hebben en dan werden ze bovendien nog hard aangepakt als ze hun dag eens niet hadden. Kortom: ik stond voor de keuze: stoppen zoals mijn andere ‘ klasgenoten’ of verder doen. Gelukkig ontdekte ik dat er ook een andere manier van omgaan met paarden bestond. Het meisje dat mijn lesgeefster werd leerde mij het ‘Natural Horsemanship’ kennen en niet lang daarna kwam ik als bij toeval bij een paardje uit dat verkocht werd. Dit was mijn kans: ik nam haar mee, zij reed, ik kocht,… ik was alleen even mijn angst vergeten en het resultaat was dat mijn hevig merrietje ideaal voor haar was maar veel te snel voor mij. Bovendien kon mijn merrie niet alleen zijn, vermits ik ging verhuizen en haar thuis zou hebben moest ik dus een maatje voor haar zoeken. Dus weer hetzelfde verhaal: mijn lesgeefster reed, ik kocht. Ditmaal een ruin van 4 jaar, pas ingereden. Mijn opzet was geslaagd: de paarden vonden elkaar leuk en werden de beste vriendjes en waren gelukkig. Alleen: ik had nog steeds geen paard om op te rijden want ook mijn ruin kon ik niet aan. Beide paarden zijn een verhaal op zich waard wat omgang en opleiding betreft, elke dag weer opnieuw. Maar we komen er wel; uiteindelijk. Ik ben echter wel wat wijzer geworden: uiteindelijk heb ik een paardje gekocht dat ik al 1,5 jaar kende en waarvan ik wist dat ze ideaal voor een groene ruiter is. Ze was niet echt goedkoop maar opleiding betaal je nu eenmaal. Als ik mijn lesuren voor de andere paarden reken dan kom ik ook wel op een heel ander prijsje uit…. Ik heb haar nu een half jaar en ondertussen is mijn vertrouwen enorm gegroeid. Dit heeft ook zijn effect op de andere paarden en mijn droom is weer wat echter geworden! Ik heb nu de kans gehad om uiteindelijk goed te kopen maar ik zou het NOOIT meer op een dergelijke manier doen. Alle fouten even op een rijtje: – te vlug een eigen paard gekocht – sentiment vóór verstand – te weinig ervaring om het paard zelf uit te proberen – een paard gekocht zonder de eigenlijke achtergrond ervan te kennen – vooral naar de prijs en het uiterlijk gekeken – geen dierenarts meegenomen (mijn eerste heeft arthrose) Ik kan dus iedereen aanraden om te bezinnen eer je begint: paarden zijn gevoelige, lieve dieren maar met een eigen karakter en willetje. Ik heb het moeilijk met de mentaliteit dat als het niet bevalt dan wordt het maar ingeruild. Ik heb al veel geweend van onmacht en frustratie en vaak is het nog moeilijk maar ik zet door, ik heb ze gekocht, ik hou van ze en doe er alles voor om onze relatie te doen slagen !
Groeten Chinouk
april 27, 2010
Rudi & Nanny
Fun