Lenteklusjes

Heerlijke dagen zo met dat zonnetje in de rug als je nog wat klusjes opknapt bij de paarden. Ik zal heus niet de enige zijn geweest die tussen al de andere werkzaamheden even de tijd heeft genomen om eindelijk eens af te werken wat al een hele winter is blijven liggen. Het is een heerlijk gevoel om weer wat dingen af te kunnen vinken op je ToDo-lijstje. Wat ik zelf ook weer heerlijk vond, waren die nieuwsgierige blikken van de paarden. We hebben twee Friezen en een Shetty, allemaal zwart maar oh zo verschillende karakters …

Ik kom aan met m’n gereedschapskist en wordt al opgewacht door mijn maatjes. De Shetlander heeft al snel in de gaten dat het niks met eten te maken heeft en verliest alle interesse. Jorrit, onze oudste Fries, begroet me en blijft nog wat rondhangen voor wat aandacht, maar zoekt al snel de Shetlander op. Ik zou het fijn vinden als Yurre dit nu ook zou doen. Hij heeft ondertussen mijn waterpas in de mond genomen. ‘Yurre dit meen je niet!’, zeg ik hem. Geef terug! Als een speelse hond loopt hij ermee weg. Geef hier jongen!
Ik besluit het anders aan te pakken en negeer het paard. Het heeft effect. Ik hoor de waterpas op de grond ploffen en zie dat Yurre alweer naar me toekomt. Dit zal wel van korte duur zijn, bedenk ik me, want zodra ik met de hamer aan de slag ga, zal hij het wel op een lopen zetten. Hij staat bijna met zijn neus de spijker vast te houden die ik in het hout wil drijven met een flinke slag van de hamer. Maar nee hoor, de eerste slagen doen zijn hoofd een beetje op en neer bewegen en daarna reageert hij zelfs niet eens meer op het lawaai van mijn beukende hamerslagen. Op een bepaald moment moet ik hem zelfs wegduwen om hem niet te raken.

Er moet ergens een stuk buis afgeslepen worden en gezien de nieuwsgierigheid van Yurre besluit ik dit aan de andere kant van de draad te doen. Hij zou zijn neus er zo tegen houden! …Wat ik natuurlijk niet verwacht, want die slijpmachine maakt een vreselijke herrie. Daar gaan we dan, vonken vliegen in het rond en als ik het gegil van de machine hoor dan ben ik blij dat ik bescherming gebruik voor mijn oren. Ik kijk op en zie tot mijn verbazing nog steeds Yurre staan. Jongen, ben je doof of zo!? Terwijl ik het zeg, heft Yurre zijn hoofd op en kijkt in de richting van een wandelaar die net een takje doet kraken. Nee dus…

Ik vervang de borstels op de ‘krabpaal’ van de paarden en dat is de Shetlander niet ontgaan. Ze hangen amper en hij staat er lekker tegenaan te wrijven. Het verbaast me dat er toch nog zoveel haren los komen. Dat zal inderdaad nog wat jeuk verooorzaakt hebben. De Shetter geniet ervan. Dit is trouwens gewoon een paal van hun schuilstal waar ik harde borstels tegen heb geschroefd. De paarden vinden het heerlijk en het is een veilige manier van gedrag dat ze ook in de natuur vertonen, alleen hoeven ze er nu geen boom voor te gebruiken (of een staldeur waar alle manen achter blijven haken).

We krijgen Jorrits volle aandacht als we een koets naar buiten duwen. Hij zou zichzelf inspannen als hij het zou kunnen. In plaats van ergens in het verste hoekje te gaan staan om maar niet te hoeven werken, komt hij op zo’n moment enthousiast bij de poort staan.
Wat konden we ons nog beter wensen, drie verschillende karakters, drie prachtige schepsels waar we erg trots op zijn.
Ja, toch nog een extra wens … konden we maar meer tijd vrijmaken om van hun fratsen te genieten.

Dit is een blog ‘uit de oude doos’ van Paardentips Magazine.

maart 15, 2017
Rudi & Nanny
Blog, fries, klusjes, krabpaal, lente, shetlander