Stront van geluk

Vorig jaar stond in nummer 63 van het Paardentips Magazine het volgende lezersverhaal.

Onderstaande mijmeringen geven aan dat partners van paardenmensen niet altijd even begaan zijn met de paarden van hun levensgezellen. Hoe dit ineens kan veranderen, lees je hieronder.

“Zullen we naar de bioscoop gaan vanavond, een leuke film pikken?” “Ja maar, ik moet Dink nog doen.” “Schat, laten we dit weekend er eens lekker tussenuit gaan met zijn tweetjes.” Dan kreeg ik een boze vrouw die riep: “En wat dan met Dink?”

Altijd zat dat paard tussen ons in. Af en toe was het meer dan pijnlijk om nummer twee te zijn. En waar die liefde voor dat beest op gebaseerd was, begreep ik niet. Ikzelf hield meer van muziek, uitgaan, beetje sleutelen of zo. Zo’n schijtende knol kon ik niet waarderen. Ik heb er wel eens op gezeten hoor, om Tessa te plezieren. Verschrikkelijk, kramp en geen rem maar wel een stralende vrouw.

Haar droom was om samen met de paarden de bossen in te gaan. Tessa heeft op jonge leeftijd Dink als veulen gekregen en het was geen gemakkelijk dier. Bokken, ervandoor gaan en schrikken van pietluttigheden waren aan de orde van de dag. Maar Tessa zette door. Als jonge tiener regelde zij een stal bij een boer, het voeren, uitmesten, kappen, alles. Regelmatig heb ik me afgevraagd wat de toegevoegde waarde van zo’n paard is, serieus mijn best gedaan om het leuke ervan in te zien. Al die stallingsproblemen, ziektes, de gevaren, zoals toen hij vanwege een stukje landbouwplastic de snelweg over raasde. En dan de kosten, niet normaal, een rib uit je lijf.

Natuurlijk viel het mij wel op dat Tessa zo blij was na het rijden, die blos op haar wangen gaf Dink dan maar het voordeel van de twijfel. Inmiddels hebben wij twee dochters en als goede vader heb ik dan ook hen de gevaren van het leven uitgelegd. Onbegonnen werk blijkt nu zij het ook nodig vinden regelmatig op zo’n paardenrug te moeten gaan zitten. En dat tegen al mijn verweer in. Het percentage ongevallen in deze tak van sport is aanzienlijk.

Als de bliksem in een boom slaat, is er eerst een klein vuurtje, maar langzaam brandt de hele boom af. Ondertussen zijn er ook nog twee honden, dus van nummer 2 ben ik beland op nummer 7. Soms voelde ik een hevige haat tegen Dink, omdat hij mij weerhield om de dingen te doen die ik wilde doen, maar ik begreep ondertussen wel dat een Tessa zonder Dink niet mogelijk was. Dus maar wachten op betere tijden. We hebben nu een boerderij en Dink heeft een paar soortgenoten erbij gekregen die ook allemaal eten en schijten. En Dink is nu lekker met pensioen, hij hoeft niets meer te doen dan eten en schijten en dat kan hij goed. Lekker speciaal voer met af en toe gekookt lijnzaad, ronduit gekkenwerk!

Vorig jaar, net voor de kerst, komt Tessa lijkbleek de kamer in, duidelijk iets verschrikkelijks aan de hand. Dink had koliek. “Koliek, koliek, wat is dat nu weer in hemelsnaam?” “Er moet wat gebeuren,” gilde ze en rende weer naar buiten. Ikke de TV uit en ook naar buiten. Nou, daar stond meneer te stampen, die voelde zich echt niet lekker, dat was duidelijk. Ondertussen had Tessa me uitgelegd wat koliek was. “Bellen, de dierenarts,” riep ze en rende weer het huis in. Ja hoor, dat kan er ook nog wel bij. Dierenarts komt, luistert, voelt, gaat er tot zijn ellebogen in, spuitje en afwachten dan maar. Moest nu vanzelf overgaan zei hij. Tessa sliep ’s nachts niet, elk half uur stond ze op om te kijken. En ik moest gewoon gaan werken natuurlijk, ik vond het heel vervelend voor Tessa. Op het werk dacht ik er niet meer aan, maar die avond zag Tessa er 20 jaar ouder uit en gespannen als een veer. En ik kon haar niet troosten.

De dierenarts had inmiddels verteld dat wij er rekening mee moesten houden dat het wel eens verkeerd kon aflopen. Hij had via een slang in Dinks neus een paar bussen olie naar binnen gegoten, maar dat hielp ook niet. Dink wilde maar niet ontlasten. Dagen gingen voorbij en het zag er steeds slechter uit, zowel met Dink als met Tessa. Tessa begreep inmiddels dat het een aflopende zaak zou zijn.

Op een avond zat ik op wacht buiten terwijl Tessa sliep. Ik keek naar Dink en hij naar mij. Hij keek heel erg naar mij. Grote ogen, die het allemaal niet begrepen, keken me aan. En ik zag hem, voor het eerst zag ik hem. Ik begreep niet wat me overkwam maar de emotie gierde door mijn lichaam. Ik liet mijn hand over zijn hals gaan. Tjonge, er moet wat gebeuren, jij moet nog niet dood mannetje! Maar ja, met een beetje emotie ben je nog geen wonderdokter of paardenfluisteraar. Ikke naar binnen, mijn muziekinstallatie gepakt en in de stal muziek opgezet. Mooie sfeerverlichting erbij maakte de stal aangenaam. Of het zou helpen wist ik niet maar schaden deed het ook niet. Uren heb ik staan te masseren over die opgezette buik en verhalen staan te vertellen over van alles en maar wensen: schijt, schijt, schijt nou please…….. .

 Maar niets van dat, hij vond het allemaal wel lekker. Ik heb nog nooit van mijn leven zo graag stront willen zien als toen. En toen, ja hoor, midden in de nacht komt Tessa voor mijn bed staan. “Hij heeft gemest”. Godallemachtig, wat was ze blij, wat waren de kinderen blij en wat was ik blij. De hele familie feest, Dink knuffelen, huilend van geluk.

Het gaat nu goed, maanden later zit ik bij de paarden met een glas wijn en kijk naar ze. Ze eten, rennen, spelen. Dink is de baas, dat is duidelijk, hij heerst, corrigeert en heeft voorrang in de groep. Ze lopen niet meer weg als ik er naar toe loop heb ik gemerkt. Ik zal nooit op ze willen rijden, maar ik ben dolgelukkig dat ik nu een beetje kan zien wat Tessa en mijn dochters Fia en Merel zien in paarden. De pracht van het dier, het gedrag en het contact. Ik ontwaak uit mijn mijmering en zie Dink voor mij staan. Ik hef mijn glas:”Op jou, mijn vriend!”.

Tom Broeders




Onlangs kregen we het volgende mailtje van Tessa

Hallo Nanny en Rudi

Als eerste wil ik jullie laten weten dat ik het nog steeds erg leuk vind het Paardentips magazine te ontvangen en ook dat de service bij het bestellen heel prettig en correct verloopt heel hartelijk dank daarvoor en ga zo door. Mijn man heeft jullie eens een persoonlijk verhaal gestuurd dat ging over mijn bejaarde Fjord en zijn relatie met hem, jullie weten het misschien nog wel de titel was stront van geluk. Het verhaal is toen ook geplaatst in
nr.63 Mijn lieve Dink is deze winter weer ziek geworden en ik heb hem in laten slapen. Vorig jaar had hij zoveel geleden dat ik besloten had hem dit niet nogmaals te laten doormaken. Het was een heel zwaar besluit. Dink was mijn eerste vriendje en ik heb altijd alles met hem gedeeld. Het is nu maanden later en ik mis hem nog steeds enorm. Ik weet niet zo goed waarom maar wil jullie het toch even laten weten.
Hartelijke groeten Tessa

Ik heb nog vaak terug gedacht aan het verhaal van Tom waarbij ik tranen heb gelaten van het lachen, volgens mij een van de leukste lezersverhalen.



Ik heb net vol trots naar mijn eigen paardjes zitten kijken en prees mezelf gelukkig omdat alles zo goed gaat met hun. Meteen dacht ik eraan dat dit niet bij iedereen zo het geval is. Het zal voor jullie niet gemakkelijk geweest zijn afscheid te nemen van zo´n goede vriend.
Ik begrijp je gemis en hoop met dit artikel een herinnering na te laten aan Dink.

Sterkte,

Rudi en Nanny van den Dijck


 

Heb jij een verhaal, tip, gedicht, paardenpraat,…? Stuur het ons op,liefst met foto en wie weet komt het in een van de volgende Paardentips te staan