Het verhaal van mijn pony

Een vriendin vroeg mij haar paardje voor een dag te verzorgen. Uiteraard wou ik dit wel doen, maar haar paardje stond in een schuur waar ik nooit kwam. De boerderij was zo groot en er waren zoveel stallen! Toen ik eenmaal bezig was de stal uit te mesten, viel mijn oog op een klein zielig hoopje ellende dat in een stand stond met een deur ervoor, dus een halve box zeg maar. Ik bekeek dit arabisch-achtige ponytje en kon het niet laten om het te gaan aaien, waarop dit poppetje zijn hoofd in mijn arm neerstreek. Je begrijpt ik was gelijk verkocht…… Gelijk ben ik naar de eigenaar gelopen en gevraagd wat hij aan koopprijs vroeg voor dit ventje. Helaas was hij te duur voor mij dus besloot ik hem te gaan huren zodat er in ieder geval voor hem gezorgd werd. Direct heb ik hem gewassen, zijn stal uitgemest, hem beweging gegeven en geknuffeld. Hij zat vol met mok en wormen dus dat heb ik bestreden. Volgens de eigenaar was hij een jaar oud en net gecastreerd. Zo ging het huren wel maanden door……. Ik beleefde veel plezier met hem en heb de kwpn van de hand gedaan. Tot op een dag ergens in maart, toen hij zeggen en schrijven zo’n twee en een half jaar oud was. Ik kwam aan op stal, zoals elke dag, liep de stal in en hij hinnikte, maar dit keer was het hinniken anders……..het klonk haast zielig…… Ik liep verder en zag de vloer en de wanden vol met bloedvegen zitten. Sysero (zo had ik hem genoemd) draaide zich om en ik dacht dat ik door de grond heen zakte!! Hij zat helemaal onder het bloed en zijn oog was behoorlijk stuk en helemaal dik. Gelijk ben ik naar de eigenaar gerend en heb ik geroepen dat er een dierenarts moest komen! De eigenaar schrok niet eens van mijn geroep en liep op een rustig drafje richting zijn stal. Ze bekeek hem en zei heel droog: “Maak maar schoon met gekookt water”. Ik dacht dat mens spoort niet!! Dus ik haar proberen te laten begrijpen dat er echt een arts bij moest komen, maar helaas ze deed het niet! Er zat maar een ding op: zelf een arts laten komen! De veearts was er gelukkig snel een zei ook dat het wel een dringend geval was en dat ik niet langer had moeten wachten….. Zo gingen er heel wat daagjes en bezoekjes van de veearts voorbij en ook een heleboel medicijntjes die mij al mijn spaargeld kostte! Maar dat had ik er uiteraard voor over. Het oog zag er redelijk uit en was goed aan het genezen. Gelukkig was de oogbol zelf niet beschadigd maar alleen het vlees. Toen ik in stal was gaan zoeken, vond ik tot mijn verbazing een spijker die er eerder niet had gezeten. Deze spijker stak uit en was de boosdoener geweest van dit alles! Gelukkig hadden we wel al een ander stalletje. Ongeveer 2 weekjes na al dit begon het oog toch nog flink te ontsteken, ondanks de antibioticakuur. Weer kwam de veearts maar hij kon dit keer weinig uithalen: de onsteking was al aan het doorslaan in de oogbol. Antibiotica hielp niet meer en we zagen het oog vrij snel al vertroebelen met als einddiagnose: BLIND! In deze hele periode heeft de eigenaar zich er niks van aangetrokken en al helemaal niet ondersteund of wat dan ook! Gelukkig bleef de ontsteking bij dit ene oog en sloeg het niet door. Volgens de dierenarts kon hij hier nog prima mee functioneren en zou hij snel leren, mede door zijn jonge leeftijd. Ondanks deze hoopvolle berichten werd ik een paar weken later binnen geroepen bij de eigenaar voor een gesprek. In dit gesprek maakte ze mij duidelijk dat dit nu een waardeloze pony was geworden en dat hij beter af was bij de slacht. Ze zei ook dat hij binnenkort opgehaald zou worden. Eenmaal dit in mijn oren, draaide ik door! Ik verklaarde haar voor gek en zei dat ik hem wel zou kopen! Zij vond dit best en zei dat als ik hem niet kocht hij geslacht zou worden! Toen ik vroeg om de prijs wou zij nog de volle pond hebben! Ik zei dat ze de slachtprijs kon krijgen en gelukkig ging ze ermee akkoord. Alsof ik een engeltje op mijn schouder had, stond het geluk mij een beetje bij: ik had het geld met no-time (dankzij mijn baas) en ik had ook een nieuwe stal gevonden bij leuke mensen die hart voor dit verhaal hadden. Snel heb ik met haar afgerekend en een koopcontractje opgesteld zodat ze hem nooit meer af kon pakken! Twee dagen later waren we gelukkig weg daar! Sysero werd een leuke pony die wel een kneusje was en nog een hoop dingen meemaakte: auto ongeluk(je), strandongeluk, hoefbevangenheid, kliniek in en uit. Nu gelukkig niet meer zoveel. Hij is nu 7 jaar en nog steeds is onze band door dit erg sterk. Nooit zal ik hem meer verkopen, dat kan ik niet verkroppen na alles. Maar één ding weet ik wel! Ik zal iedereen die er over nadenkt een paard in de lease te nemen er voor waarschuwen hier dan een leasecontract bij op te stellen met duidelijk afspraken, zodat dit soort mensen niet meer onder hun verantwoording uitkomen! Aangeven helpt niet want dat heb ik tevergeefs geprobeerd. Gelukkig komen dit soort praktijken bijna niet meer voor. En laten we er ook voor zorgen dat het niet meer voorkomt. Natasja V.
mei 9, 2009
Rudi & Nanny
Fun