Gustav Steinbrecht

Toegewijd aan de rijkunst Ergens in Ampfrath bij Seehause (Magdeburg) werd op 22 augustus 1808 een jongetje geboren wiens leven tot op de dag van vandaag behoorlijk wat indruk op de dressuurliefhebber nalaat.

Gustav Steinbrecht was de zoon van een predikant. Hij was bescheiden en altijd vriendelijk en opgewekt. Het was zijn wens ooit dierenarts te worden. Als dierenarts kan je alleen maar meer te weten komen over het paard als je er mee kan rijden bedacht hij zich en besloot als 18-jarige in dienst te gaan bij de rijschool van Seegers in Berlijn.

De broer van de eigenaar, Louis Seegers, die Steinbrecht onder zijn hoede nam, kwam er al vlug achter dat hij veel talent had. Louis overtuigde Steinbrecht ervan zijn roeping tot dierenarts te wijzingen naar een leven voor de rijkunst. Steinbrecht bleef een hele tijd op de rijschool en werd later zelfstandig manegehouder. In 1838 trouwde hij met een nicht van Louis (dochter van de eigenaar).

Steinbrecht leerde veel paarden op en ook met de moeilijke karakters van sommigen had hij geen probleem. Zijn standpunt bij de opleiding van elk paard stond steevast: de natuurlijke beweging van het paard vervolmaken en het paard zover krijgen dat het op commando deze bewegingen uitvoert.

Steinberg verkocht veel goede paarden en hield een plakboek bij waarin hij hun vorderingen en prestaties bijhield. Van 11 bijzondere paarden had hij zelfs wat haarlokjes bijgehouden. In 1859 nam hij een rijschool over en leidde hij paarden op die van over de hele wereld gekocht werden. Hij bleef les geven en gaf o.a. les aan de beroemde Elise Pezold.

In 1865 keerde hij terug naar Berlijn en gaf nog 20 jaar les als instructeur en africhter. Steinberger was een van de laatste stalmeesters die in staat was een paard op te leiden volgens de oude klassieke rijkunst. Zelfs op zijn 70-ste trainde hij nog paarden en reed er zelf nog 6 per dag. Hij mopperde nooit op zijn leerlingen en wist op een heel diplomatische manier iemand op een verkeerde handeling te wijzen tijdens het rijden. Zonder zelf op het paard te zitten wist hij precies de ruiter het probleem aan te duiden en gaf dan vervolgens aan hoe dit opgelost moest worden.

Door zijn rijke ervaring met paarden kon hij menig paard met gevoel rijden, dat was dan zelfs niet altijd op de manier waarop hij dit zijn leerlingen zou aanleren. Leerlingen moeten alleen dingen doen waartoe ze daadwerkelijk toe in staat zijn was zijn uitleg dan. Steinberg hield niet van kunstjes zoals hij dat zelf noemde maar trainde zijn paarden  voor praktisch gebruik.

Op 8 februari 1885 nam hij afscheid van zijn vrouw en stierf na een leven van toewijding aan de Rijschool. Steinbrecht heeft nooit het voltooide boek gezien dat hij aan Paul Plinzner vroeg te schrijven aan de hand van Steinbrechts persoonlijke aantekeningen. Maar bij het op schrift stellen heeft hij Paul met raad en daad bijgestaan waardoor wij nu een prachtig standaardwerk hebben voor de klassieke rijschool:’Das Gymnasium des Pferdes’

mei 9, 2009
Rudi & Nanny
Fun