De onafhankelijke zit (deel 2)

De eerste lesdag begon in Ulrike’s keuken, lekker met een mok thee of koffie om de tafel samen met de andere cursisten. Onze groep bestond uit vier cursisten, normaal is zo’n groep wel iets groter. Eerst hebben we kennis gemaakt met elkaar. Iedereen vertelde iets over zichzelf en eventueel iets over zijn paard(en). Waar het vooral om ging was: waarom volg je deze cursus? Wat verwacht je ervan? Wat wil je leren? Ook al waren we maar met z’n vieren, ieder had een eigen verhaal en een eigen motivatie om deel te nemen aan de cursus.

Eerst wat theorie

Natuurlijk leer je nooit paardrijden vanuit een boekje, maar toch is het belangrijk om eens wat theorie achter het paardrijden te bekijken. Daar zijn we dan ook mee begonnen. Het was heel interessant om eens te horen wat er allemaal komt kijken bij het paardrijden en daardoor ga je veel bewuster nadenken over waar je mee bezig bent.

Oei, wat doe ik mijn paard aan!

Toen was het tijd voor loop- en partneroefeningen, nog steeds zonder paard dus. Door een aantal oefeningen kropen we even in de huid van het paard en konden we voelen hoe het is voor een paard als de ruiter niet mee is in de beweging oftewel niet goed zit. Nou, ik kan je vertellen dat dat een hele openbaring was voor mij. Ik dacht even aan mijn lieve Jorrit en aan wat ik hem allemaal aan doe door op hem te willen rijden. Even dacht ik dat ik misschien maar beter gewoon kon stoppen met rijden, maar toen liet Ulrike ons ervaren hoe het is voor een paard als de ruiter wel goed zit. Weet je, dit is een zalig gevoel voor paard en ruiter en toen wist ik het weer: dit wil ik, goed zitten en zo een eenheid vormen met mijn paard!

Eventjes perfect zitten Van de loop- en partneroefeningen naar Hector, Ulrike’s houten paard. We kwamen namelijk allemaal naar deze cursus om goed te leren zitten, maar dan moet je natuurlijk wel weten hoe je goed zit. Daarvoor is Hector het ideale paard, hij staat perfect stil en heeft een eindeloos geduld zodat je aan helemaal niks hoeft te denken, enkel aan je zit. We werden één voor één door Ulrike in de juiste zit gezet. Dit voelde vreemd want voor niemand van ons was dit onze ‘normale’ manier van zitten. We bleven eventjes in deze perfecte zit zitten en probeerden dat gevoel in ons geheugen te prenten zodat we ook later die zit weer ‘terug zouden kunnen vinden’. Wat ik vooral heel fijn vond aan deze oefening was dat Ulrike ook meteen zag waar je lichamelijke ‘beperkingen’ zitten. Ik had bijvoorbeeld moeite om mijn been goed vanuit mijn heup naar achteren te leggen. Zulke dingen ziet ze meteen en je krijgt dan ook huiswerk mee naar huis om bepaalde spieren te trainen.

Nu op een echt paard Na Hector gingen we met Jona aan de slag, een rasechte Fjord. Op Hector was het natuurlijk relatief makkelijk om goed te zitten, maar op een bewegend paard ben je de juiste zit weer snel vergeten en val je terug in je oude manieren. Jona werd door Ulrike gelongeerd en wij hoefden ‘alleen maar’ te zitten. Het leuke aan Jona is dat ze je meteen verraadt als je iets fout doet. Ze gaat dan stil staan, loopt naar binnen, maakt een overgang of juist niet. Dat was natuurlijk hartstikke grappig maar ook heel leerzaam want je moest het wel goed doen. Met de aanwijzingen van Ulrike lukte dat uiteindelijk bij iedereen al vrij aardig.

En toen was er koffie Toen we even later zaten op te warmen met een kopje thee of koffie (het was toen nog koud) bleek dat het voor iedereen een dag was geweest met ontzettend veel informatie en indrukken. We hadden allemaal veel geleerd maar kwamen ook tot de conclusie dat we nog veel moesten leren.

Het was super om eens gevoeld te hebben hoe het is om enkel met je zit je paard te laten verruimen en te verkorten en een overgang te maken. Toch ging ik een beetje ‘hulpeloos’ naar huis. Thuis heb ik immers geen Jona die me meteen laat merken dat ik iets fout doe en ook Ulrike is niet bij de hand om aanwijzingen te geven. Ik was bang dat ik alles wat ik deze dag geleerd had weer kwijt zou raken en weer terug zou vallen in mijn oude fouten. Van de andere kant was is ook heel blij dat ik eindelijk de stap genomen had om werk te maken van mijn zit en, wat vooral belangrijk is, ik had ook echt het gevoel dat het op deze manier zou lukken!

mei 15, 2009
Rudi & Nanny
Rijden