De onafhankelijke zit (deel 1)

In november 2003 waren Rudi en ik (Nanny) op bezoek bij Ulrike Thiel op haar Hippocampus. Zij vertelde ons alles over equitherapie en dat hebben jullie begin 2004 kunnen lezen in Paardentips Magazine. Natuurlijk hebben we die dag ook over andere dingen gepraat, onder andere over alle andere activiteiten die Hippocampus organiseert. Voor een van die activiteiten was mijn interesse meteen gewekt: de 3-daagse workshop: de onafhankelijke zit, psychomotoriek en bewegingsleer.

Mijn eerste instructeur was overtuigd van het belang van een goede zit. Van hem kreeg ik de basis mee maar helaas overleed hij. Sindsdien heb ik geen instructeur meer getroffen die zo op de zit lette. Op veel plaatsen lijkt het er vooral om te gaan hoe het paard loopt, hoe de ruiter daarbij zit, speelt een ondergeschikte rol. Ergens knaagde dit altijd in mijn achterhoofd, maar ik verzon een ‘goed’ excuus. Jorrit was een jong, groen paard en ik had mijn handen vol om hem bij de les te houden. Als hij later goed zou lopen, kon ik altijd nog aan mijn zit gaan werken ……..

Na een tijdje begon ik mij af te vragen of dit wel de juiste volgorde was. Zou ik Jorrit niet juist een enorme sprong voorwaarts helpen door zelf goed te leren zitten? Zat ik hem niet juist in de weg? Hield ik zijn ontwikkeling misschien tegen door mijn zit?

Nu moet je niet denken dat ik helemaal niet kon zitten. Ik kon gewoon lichtrijden en doorzitten en de galop goed uitzitten was ook geen probleem. En toch wist ik dat er iets niet klopte, dus nam ik contact op met Ulrike en gaf me op voor de cursus ‘de onafhankelijke zit’.

In het volgende nummer lees je meer ….
mei 15, 2009
Rudi & Nanny
Rijden