Lenteklusjes

Heerlijke dagen zo met dat zonnetje in de rug als je nog wat klusjes opknapt bij de paarden. Ik zal heus niet de enige zijn geweest die tussen al de andere werkzaamheden even de tijd heeft genomen om eindelijk eens af te werken wat al een hele winter is blijven liggen. Het is een heerlijk gevoel om weer wat dingen af te kunnen vinken op je ToDo-lijstje. Wat ik zelf ook weer heerlijk vond, waren die nieuwsgierige blikken van de paarden. We hebben twee Friezen en een Shetty, allemaal zwart maar oh zo verschillende karakters …

Ik kom aan met m’n gereedschapskist en wordt al opgewacht door mijn maatjes. De Shetlander heeft al snel in de gaten dat het niks met eten te maken heeft en verliest alle interesse. Jorrit, onze oudste Fries, begroet me en blijft nog wat rondhangen voor wat aandacht, maar zoekt al snel de Shetlander op. Ik zou het fijn vinden als Yurre dit nu ook zou doen. Hij heeft ondertussen mijn waterpas in de mond genomen. ‘Yurre dit meen je niet!’, zeg ik hem. Geef terug! Als een speelse hond loopt hij ermee weg. Geef hier jongen!
Ik besluit het anders aan te pakken en negeer het paard. Het heeft effect. Ik hoor de waterpas op de grond ploffen en zie dat Yurre alweer naar me toekomt. Dit zal wel van korte duur zijn, bedenk ik me, want zodra ik met de hamer aan de slag ga, zal hij het wel op een lopen zetten. Hij staat bijna met zijn neus de spijker vast te houden die ik in het hout wil drijven met een flinke slag van de hamer. Maar nee hoor, de eerste slagen doen zijn hoofd een beetje op en neer bewegen en daarna reageert hij zelfs niet eens meer op het lawaai van mijn beukende hamerslagen. Op een bepaald moment moet ik hem zelfs wegduwen om hem niet te raken.

Er moet ergens een stuk buis afgeslepen worden en gezien de nieuwsgierigheid van Yurre besluit ik dit aan de andere kant van de draad te doen. Hij zou zijn neus er zo tegen houden! …Wat ik natuurlijk niet verwacht, want die slijpmachine maakt een vreselijke herrie. Daar gaan we dan, vonken vliegen in het rond en als ik het gegil van de machine hoor dan ben ik blij dat ik bescherming gebruik voor mijn oren. Ik kijk op en zie tot mijn verbazing nog steeds Yurre staan. Jongen, ben je doof of zo!? Terwijl ik het zeg, heft Yurre zijn hoofd op en kijkt in de richting van een wandelaar die net een takje doet kraken. Nee dus…

Ik vervang de borstels op de ‘krabpaal’ van de paarden en dat is de Shetlander niet ontgaan. Ze hangen amper en hij staat er lekker tegenaan te wrijven. Het verbaast me dat er toch nog zoveel haren los komen. Dat zal inderdaad nog wat jeuk verooorzaakt hebben. De Shetter geniet ervan. Dit is trouwens gewoon een paal van hun schuilstal waar ik harde borstels tegen heb geschroefd. De paarden vinden het heerlijk en het is een veilige manier van gedrag dat ze ook in de natuur vertonen, alleen hoeven ze er nu geen boom voor te gebruiken (of een staldeur waar alle manen achter blijven haken).

We krijgen Jorrits volle aandacht als we een koets naar buiten duwen. Hij zou zichzelf inspannen als hij het zou kunnen. In plaats van ergens in het verste hoekje te gaan staan om maar niet te hoeven werken, komt hij op zo’n moment enthousiast bij de poort staan.
Wat konden we ons nog beter wensen, drie verschillende karakters, drie prachtige schepsels waar we erg trots op zijn.
Ja, toch nog een extra wens … konden we maar meer tijd vrijmaken om van hun fratsen te genieten.

Dit is een blog ‘uit de oude doos’ van Paardentips Magazine.

maart 15, 2017
Rudi & Nanny
Blog, fries, klusjes, krabpaal, lente, shetlander

Laat je paard knagen

Paarden knagen graag aan de bast van bomen. Als je bomen in je wei hebt staan, kan je die dan ook maar het best beschermen tegen dit geknaag. Leg in plaats daarvan regelmatig wat verse takken in de wei. Takken van fruitbomen zijn meestal favoriet, maar berken- en hazelnoottakken lusten ze ook. Het knagen is goed voor de tanden en kiezen en je paard krijgt de nodige vitamines en mineralen binnen. Bovendien is het een prima manier om je paard bezig te houden.

 

Maak ook andere paardenliefhebbers blij en deel deze pagina. Bedankt!

maart 10, 2017
Rudi & Nanny
Weetjes, bijten, knagen, kribbebijten, paarden, paardentips, stalondeugden

Een nieuw paard bij je paarden zetten

Als je meerdere paarden bij elkaar hebt staan, zal het je wel duidelijk zijn dat er een hiërarchie is tussen deze paarden. Er is er eentje de baas. Vaak is dit het oudste of in ieder geval het eerste paard dat bij jou op stal kwam. Na verloop van tijd, afhankelijk van het karakter van de paarden die erbij komen, kan er een verschuiving in ‘rang’ komen.

Als je dit weet dan zal het je ook duidelijk zijn dat het niet verstandig is om zomaar een ‘vreemd’ paard bij de anderen te zetten. Het paard wordt als indringer gezien en dat zal ook duidelijk gemaakt worden. De confrontatie kan ernstige gevolgen hebben. Een vriend van ons verloor zo zijn paard door een onoplettendheid van een andere ruiter, die per ongeluk zijn paard bij dat van hem in de wei zette. Het ene paard brak door een ongelukkige trap het been van zijn prachtige Andalusiër. Een gruwelijk verhaal met een slecht einde. Een nieuw paard zet je daarom het best even apart van de andere paarden. Dit heeft verschillende voordelen:

– Het paard kan de indrukken verwerken die het op deed tijdens de verhuizing.
– Het kan dus tot rust komen en wennen aan zijn nieuwe omgeving.
– Eventuele ziektes worden niet rechtstreeks overgedragen op de andere paarden.
– Het is voor jou makkelijker om het vertrouwen van het paard te winnen en een band op te bouwen.
– De andere paarden kunnen wennen aan de aanwezigheid van een nieuw paard.

Wees er maar zeker van dat ze weet hebben van zijn of haar aanwezigheid. Zelf hebben we het gedaan door de paarden apart te zetten van elkaar op een manier dat ze elkaar wel konden zien en dus elkaars geur konden opvangen, maar niet rechtstreeks in contact konden komen met elkaar. Het zou kunnen dat er in het begin wat geïmponeerd wordt. Staarten omhoog en briesend heen en weer zwevend langs de omheining draven.
Best mooi om te zien, maar toch verstandig om ze nog even niet zomaar samen te zetten.

De duur van deze periode apart maakt eigenlijk niet uit, het gaat om dat wat je ziet. Het kan een paar dagen duren, misschien wel een paar weken. Als de paarden niet meer onder de indruk zijn van elkaars aanwezigheid kan je ze dichter bij elkaar brengen. Wij maken gebruik van een strook niemandsland als buffer. Dit zijn twee scheidingen van schrikdraad. Het best drie draden, zodat ze er niet onder, overheen of tussendoor kunnen glippen om bij elkaar te komen. Gaat het ogenschijnlijk goed dan neem je een gedeelte van de afscheiding weg, zodat de paarden nog steeds niet bij elkaar kunnen komen maar al wel snuffelend contact kunnen hebben. Het zou kunnen dat het macho gedrag weer van voren af aan begint. Op een gegeven ogenblik zie je rust komen en dat ze toch voorzichtig toenadering zoeken.

Toen ons veulen Yurre op dit punt was dat het rechtstreeks kennis maakte met Jorrit, de oudste van de drie, zag je een groot paard dat zich over de draad over het veulen heen boog terwijl het veulen smakkend met de mond, als teken van onderwerping, liet zien dat hij geen kwade bedoelingen had. Al heel vlug werd de stoere Jorrit rustiger waarna Shetlander Jens kennis mocht maken. Even zijn (Shetlander)kont draaien, een hinnikje en een trapje om te laten zien dat hij ook best stoer was. Al vlug was het achter de rug en werd er bij elkaar in de nek geknabbeld. Ja, tussen de stroomdraden door. Jorrit bekeek het allemaal van op een afstandje, maar de dag daarop was duidelijk dat het goed zat. De drie bleven, elk aan hun kant van de draad, onafscheidelijk van elkaar staan.

Het moment van de waarheid, de draad wordt weggenomen. Eerst hebben we de paarden afzonderlijk van elkaar hooi gegeven. Jorrit had meteen in de gaten dat zijn grens overschreden werd, maar de liefde voor eten was groter dan zijn ego. Later liep hij eerst naar het hoopje hooi van het veulen. Deze had het even niet in de gaten, maar werd al vlug verdreven door Jorrit, die met de oren in de nek en de hals omlaag Yurre verdreef van zijn maaltje. Yurre onderging het en liep naar de plaats met hooi die Jorrit net verlaten had. Daar kwam de Shetlander, deze joeg op zijn beurt het veulen weer van zijn plaatst weg waarna ze op een gegeven ogenblik een soort stoelendans hadden gedaan met hun voederplaatsen.

Yurre kreeg meteen een soort opvoeding. De paarden lieten duidelijk via hun lichaamstaal zien wat er moest gebeuren, reageerde hij niet meteen dan kreeg hij een beet in de nek of werd er even een sprintje getrokken om hem buiten de gewenste straal te krijgen van de anderen. We hebben het allemaal een beetje aangekeken. Pas toen we merkten dat de grootste onrust uit de groep weg was, hebben we ze alleen gelaten. De dag erop stonden de Shetlander en het paard Jorrit bij elkaar met ergens in het hoekje een droevig veulentje, zo leek het dan toch. De eerste toenadering van het veulen naar de Shetlander was een succes. Smakkend kwam het veulen naar hem toe. Even later stonden ze bij elkaar. Jorrit vond het af en toe wel genoeg en verdreef het veulen weer. Om het verhaal kort te maken. Nu staan ze gezellig met zijn drietjes bij elkaar. Het veulen kent zijn plaats. Zielig? Nee, zoals je ziet niet. Alles is goed gekomen. Ze krijgen nu apart van elkaar eten. Als ze alles bij elkaar zouden krijgen, zou er voedselnijd kunnen ontstaan. Jorrit krijgt als eerste, dan de Shetlander en daarna het veulen. Zo blijven ze allemaal netjes op hun plaats en is er rust in de groep.

maart 9, 2017
Rudi & Nanny
Gedrag, kudde, kuddegedrag, nieuw paard, voedselnijd

Zo’n paard, wat heb je daar nu aan?

Ik las gisteren in een boek een stuk van een psycholoog die schreef dat je als ouder je kind tekort doet als het kind niet opgroeit met dieren. Onze kinderen hebben dus in ieder geval al een streepje voor met onze mini-farm. Wel leuk om te lezen als ouder. Maar die psycholoog vergat er wel bij te zetten dat het voor de ouder zelf ogenschijnlijk niet altijd even leuk is.

Een vriend zei me laatst nog, zo’n paard, wat heb je daar nu aan? Je hebt 20 procent plezier en 80 procent werk! Zo zag hij het tenminste. Geef dan als dierenliefhebber maar eens een goede verklaring…

Het kost allemaal inderdaad heel wat extra tijd en geld. Maar toch! Als je iemand vraagt hoe het is om ouder te zijn, gaat zo’n ouder (over het algemeen) ook niet meteen beginnen over de vieze luiers en slapeloze nachten. Nee, ‘het iets ‘onbeschijfelijks’ krijg je dan te horen. Je kan het alleen maar begrijpen als je er zelf aan toe bent.

Kan jij het verklaren aan iemand die niet van paarden houdt, dat jij in jouw omgeving elk paard in de weide weet staan? Dat je mest niet vindt stinken en liever een nieuw zadeldekje koopt dan weet ik veel wat? Nee, dat kan je niet verklaren. Je kan het alleen maar begrijpen als je er zelf aan toe bent!

maart 4, 2017
Rudi & Nanny
Blog

Dierenarts…spoed!

Een ongeruste paardeneigenaar belt de dierenarts, zijn paard is anders dan normaal, er is echt iets mis. Maar wat precies kan hij niet zeggen. Dus hij hoopt dat de dierenarts hem kan gerust stellen.

De dierenarts komt aan en vol spanning wijst de eigenaar de arts naar de stal van het paard. Hij vraagt ondertussen of de dierenarts wat koffie wil. Na een lange drukke dag kan de arts deze oppepper wel gebruiken. Graag!

Terwijl de eigenaar de koffie zet, kan hij vanuit de keuken de dierenarts aan het werk zien. In eerste instantie is er niks aan de hand. De dierenarts gaat de stal in met zijn tas, maar komt wat later zenuwachtig naar buiten en gaat in zijn wagen een zaklamp halen. Weer later komt de dierenarts weer naar buiten. Hij lijkt nogal onrustig. Dit gedrag maakt de eigenaar meteen ongerust. Terwijl hij nog in de keuken staat, komt de arts zwetend om een schroevendraaier vragen. Als de eigenaar met een verse kop koffie naar de stal loopt, roept de arts hem toe dat hij dringend een tang nodig heeft. ‘Of nee, doe maar een hamer en een beitel!’

De schrik omvangt de eigenaar van het paard en in paniek vraagt hij: ‘Wat is er met mijn paard aan de hand?!!’
‘Dat heb ik nog niet kunnen bekijken,’ zei de arts. ‘Ik ben gewoon de sleuteltjes van man tas kwijt en probeer deze open te krijgen!’

maart 2, 2017
Rudi & Nanny
Fun, fun, grapjes, Humor, mop, paard, paarden, paardentips

Travers

Definitie
Travers is een beweging op drie of vier sporen, waarbij het paard voorwaarts (vaak over de hoefslag) beweegt, terwijl de achterhand naar binnen wordt gesteld. Hierdoor beweegt het buitenachterbeen in het spoor van het binnenvoorbeen (drie sporen) of, in geval van vier sporen, aan de binnenkant naast het spoor van het binnenvoorbeen. In dat geval is de volgorde van de sporen van binnen naar buiten: binnenachterbeen – buitenachterbeen – binnenvoorbeen – buitenvoorbeen.

Uitvoering
Het paard is van oren tot staart gelijkmatig gebogen en gesteld, waarbij de buitenteugel de buiging beheerst en het buitenbeen van de ruiter de achterhand van het paard om zijn binnenbeen naar binnen buigt. Het buitenachterbeen kruist het binnenachterbeen in de beweging en draagt het meeste gewicht.

Barometer
Deze oefening vergt een krachtig buitenachterbeen, buigzaamheid van het lichaam en een lange, veerkrachtige toplijn. Ook moet het paard de werking van het buitenbeen goed begrijpen, om daardoor zijn achterhand rond het binnenbeen van de ruiter te welven, maar wel de voorwaartse bewegingsrichting te handhaven. In travers wordt duidelijk zichtbaar in hoeverre het paard openstaat voor de inwerking van de verschillende ruiterhulpen en zich daardoor laat aansturen en begeleiden.

Inwerking op het paardenlichaam
In travers draagt het been aan de bolle zijde van het lichaam extra gewicht, door onder de massa van het lichaam te treden (bij schouderbinnenwaarts is het andersom, daar wordt het been aan de holle kant van het lichaam zwaarder belast). Het binnenachterbeen wordt juist ontlast doordat het naast de massa stapt. Dit is de reden waarom traversachtige oefeningen niet te vroeg in de opleiding moeten worden gestart. Het paard mist dan nog de draagkracht om het buitenachterbeen versterkt onder te brengen, maar het leert wel om het binnenachterbeen aan de training te onttrekken door scheef te gaan lopen en het been naast de massa neer te zetten.

Voorkomende problemen
Begin niet eerder met de oefening dan wanneer het paard in staat is tot enige gedragenheid en daarbij een lichte aanleuning geeft. Als het paard zich moet forceren in de buiging of als het de kracht vanuit de achterhand niet kan opbrengen, dan gaat de aanleuning verloren en komt het paard tegen de hand, of valt het uit elkaar en gaat het op de voorhand.
Bij buigingsproblemen kunnen verschillende moeilijkheden de kop opsteken. Het paard kan het hoofd kantelen, of takt of impuls verliezen, waardoor de beweging niet meer vloeiend kan worden uitgevoerd. Het paard moet door laagdrempelige buigende oefening worden voorbereid op het uitvoeren van travers.
Bij gebrek aan draagkracht kan het paard de hoek tussen de achterhand en de wand te groot maken, waardoor het buitenachterbeen weinig gewicht meer draagt. Het paard kan zich ook onttrekken aan de buiging en het lichaam recht houden, waarbij het eventueel overbuigt in de halsbasis. Op dat moment wordt de buitenschouder belast, in plaats van het buitenachterbeen.

Deze informatie komt uit het boek: De kracht van dressuur van Lisanne Thomas. In dit boek vertelt Lisanne alles over de functie van het rijkunstig gymnastiseren en de biomechanica van het paardenlichaam. Verder bespreekt ze alle rijkunstige oefeningen op de manier zoals hierboven de travers wordt besproken. Door de vele foto’s wordt alles nog duidelijker. Klik hier voor meer informatie over het boek en om het eventueel meteen te bestellen.

maart 1, 2017
Rudi & Nanny
Africhten, Rijden, dressuur, gymnastiseren, oefening, rijkunst, travers

Hoesten bij paarden

Hoesten komt voor bij paarden van alle leeftijden. De eerste keer dat we een van onze paarden hoorden hoesten, schrokken we even. We hadden gehoord dat het niet al te best is als je paard hoest. Later bleek dat het geen ramp is als je paard bijvoorbeeld bij het losrijden een keer kucht. Toch moet je opletten als je paard of pony regelmatig hoest en mag je de hoest niet zomaar negeren.

Het hoesten kan veroorzaakt worden door een allergie of een infectie. Bij een infectie zal het paard vaak ook ziek zijn. Het heeft geen zin meer om te eten en geeft een slome uitdrukking. Ook de ademhaling, de hartslag en de lichaamstemperatuur kan verhogen. Als de keel ontstoken is, kan het paard moeite krijgen bij het wegslikken van het speeksel waardoor dit uit de mond loopt. De kans op een keelonsteking vergroot bij paarden die in vuile en slecht verluchte stallen staan. Het paard zal in dit geval een harde, droge kuch geven.

De hoest van een paard kan ook het gevolg zijn van een allergische reactie. Het is dan belangrijk te ontdekken waar je paard op reageert om, indien mogelijk, de oorzaak van de reactie weg te nemen. De arts zal via een bloedstaal kunnen bepalen wat er aan de hand is.

Het klinkt misschien vreemd, maar een paard kan zelfs allergisch zijn voor stro! Je kan dan bijvoorbeeld het stro vervangen door zaagsel.
Vooral door stof kan een paard hoesten. Je kan daarom ook overwegen het hooi voor het geven even in een bak met water te drenken.

Een kuchje is dus geen reden tot paniek. Maar als het hoesten toeneemt, is het aangeraden een dierenarts in te schakelen.

Waar je op kan letten om hoesten te voorkomen?

  • Zorg voor goede ventilatie in de stal.
  • Zorg dan wel dat het paard zelf niet in de tocht komt te staan.
  • Maak de stallen dagelijks schoon.
  • Zorg voor regelmatige weidegang
  • Geef je paard droogvoer van goede kwaliteit, dus stof- en schimmelvrij.

Er zijn verschillende middelen en methodes om een paard dat hoest te behandelen. Belangrijk is een behandeling, bijvoorbeeld een anti-bioticakuur, volledig tot het einde af te ronden.

 

 

Help Paardenliefhebbers en hun paarden door deze pagina te delen. Bedankt

februari 28, 2017
Rudi & Nanny
Medisch, hoesten, medisch, paard, schimmelvrij, verzorging

Leer je paard lachen!

Het lachen is niets anders dan het flemen, het optillen van de bovenlip als een paard een vreemde geur opvangt. Deze oefening kan op twee verschillende manieren getraind worden. De eerste is om het flemen uit te lokken met een apart geurtje. Op welke geur je paard met flemen reageert, zul je moeten uitproberen. Een oude lippenstift of lippenbalsem zijn het proberen waard, omdat ze geuren zonder giftig te zijn. Fleemt je paard niet zo snel, dan kun je met je vinger over de bovenlip en neus van je paard kriebelen tot hij zijn lip optilt.

Zodra je paard begint te flemen of zijn bovenlip optilt, geef je het beloningssignaal en de beloning. Door dit meerdere trainingen te herhalen, gaat je paard het optillen van je hand al snel als hulp voor dit kunstje zien zodat je na verloop je uitlokkende hulpmiddelen af kunt bouwen. Het doel is dat je paard uiteindelijk op en naar voren opgetilde vinger fleemt en dus lacht.

Dit kunstje komt uit het boek ‘Vrijheidsdressuur, van apporteren tot zitten’ van Miriam Nieuwe Weme. In haar boek legt Miriam uit hoe je je paard kunstjes kan leren, wat je daarvoor nodig hebt en hoe je een training opbouwt. Ook worden ruim 25 kunstjes stap voor stap uitgelegd. Van een buiging tot liggen en van de Spaanse pas tot zitten. Klik hier voor meer informatie over het boek en de mogelijkheid om het direct te bestellen.

februari 22, 2017
Rudi & Nanny
Africhten, flemen, kunstjes, lachen, vrijheidsdressuur

Waarom gaat mijn paard na de galop in zo’n uit elkaar gevallen draf?

Dit is een teken dat de galop slecht in balans was. Je kunt de draf na de galop verbeteren door te werken aan de voorbereiding van de overgang. Voordat je het paard vraagt in draf te gaan, geef je eerst een halve ophouding om hem te verzamelen. Rijd hierbij liever op een volte dan op de rechte lijn, omdat dit het gemakkelijker maakt de achterhand beter te laten dragen.

Oefen enkele overgangen van galop naar draf, waarbij je steeds de draf verzamelt en dan na enkele passen weer in galop aanspringt. Rijd ook steeds maar enkele passen in galop en probeer dan weer de volgende overgang naar draf.
Soms kun je, in plaats van de overgang door te zetten tot draf, alleen een halve ophouding geven en het paard toestaan door te galopperen aan een lichte teugel. Deze galop zal meer verzameld en beter in balans zijn en de volgende overgang naar draf zou er zeker beter uit moeten zien.

Wees er zeker van dat je met de beweging van de paardenrug mee gaat in galop en controleer of je de hulpen voor de overgang naar draf goed toepast. Als je te veel druk op de teugel gebruikt, kan dit er ook toe leiden dat het paard in een ongecontroleerde draf valt.

Uit: Dressuurtraining – Praktische oefeningen voor ruiter en paard van Michael J. Stevens 
Dit is een topboek als het gaat over dressuur. Je kunt er o.a. in ontdekken welke trainingsdoelen je kunt stellen, hoe je je rijvaardigheid verbetert, hoe je de zijgangen oefent, hoe de juiste opbouw van een oefening is, hoe je diverse overgangen rijdt en ga zo maar door. Ook worden ruim 40 veel voorkomende problemen besproken. Ik heb echt al heel veel gehad aan dit boek en het leuke is dat het nu verkrijgbaar is voor maar €9,95 i.p.v. €17,95! Klik op bovenstaande link voor meer informatie over het boek en de mogelijkheid om het direct te bestellen.

februari 21, 2017
Rudi & Nanny
Africhten, Rijden, draf, galop, oefening, overgang

Geen stress na de les

Gedragswetenschappers van het Franse instituut voor landbouwonderzoek in Tours hebben ontdekt dat een paard minder goed leert als hij voor of na de les stress ervaart. Hij vergeet dan een deel van de les. Bij stress moet je denken aan dingen als: harde geluiden, onverwachte bewegingen enz. Eigenlijk alle dingen die je paard eng of onprettig vindt.

Als je je paard na de training zo snel mogelijk ontspanning geeft, haal je meer uit je training. Dus laat je paard lekker met wat bevriende paarden in de wei, voor de meeste paarden is dat de ultieme ontspanning. 

februari 20, 2017
Rudi & Nanny
Gedrag, Rijden, gedragswetenschap, ontspanning, stress, training