Paardenmicrobe

Er zat een vrouw ergens te wenen. Toen een vriendin haar vroeg wat er aan de hand was, zei ze: ‘Mijn man heeft me voor de keuze gezet. Ik moet kiezen voor mijn paard of voor hem.’ ‘Da’s best moeilijk,’ zegt de vriendin. ‘Ja,’ zegt de vrouw, ‘ik zal mijn man erg missen.’

Dit is natuurlijk een grapje, maar toch. De liefde voor paarden gaat bij veel van ons erg ver.

Mensen die de paarden’microbe’ niet hebben, snappen er niks van. Wat bijvoorbeeld begon als een rondje op het paard door een manege kan voor je het weet eindigen in een boerderij met verschillende paarden in de wei. Je steekt er hopen geld, werk en vrije tijd in en toch … wat zijn we gelukkig! We hebben er alles voor over. Lukt het een keer om er eens even een dagje op uit te trekken, waar ga je dan naar toe? Maakt niet uit als er maar paarden zijn!

Toch?

april 25, 2017
Rudi & Nanny
Fun, freaks, gek op paarden, paardengek, paardenmicrobe

Vlechten

Een vriendin van ons steelt altijd de show als ze ergens met haar paarden te zien is. Haar Friezen hebben namelijk prachtige lange manen en een volle staart.

Toen we onze Fries kochten, gaf ze me een paar tips over het verzorgen van het behang. Jammer genoeg heeft Jorrit nooit zulke lange manen gekregen als haar paarden, ze worden niet langer dan een bepaalde lengte. Ik denk dat de haargroei ook gedeeltelijk erfelijk bepaald is. Toch wil ik je haar tips doorgeven:

Ontwar de manen en de staart eerst met je handen. Als je met een kam erdoorheen borstelt, terwijl er nog knopen en klitten in zitten, bestaat de kans dat je veel haren uittrekt.

Gebruik een anti-klitspray, die je gewoon bij elke ruitershop kan kopen. Kam het haar uit met een grove kam. Gewoon een kam die je ook voor mensen gebruikt.

Was de staart en de manen met een zachte shampoo. Zelf gebruiken we hiervoor babyshampoo. Simpelweg om de reden dat als het bij een baby niet irriteert dit bij het paard ook niet zal gebeuren. Na het wassen borstel je de haren en maak je een vlecht.

Volgens onze vriendin zou het de vlecht zijn die het hem doet. Je paard trapt namelijk bij het grazen geen haren uit.

Hoe dan ook, vlecht of niet, een mooie verzorgde staart en manen zijn altijd mooier dan modder en klitten in dof haar.

 

Tip: Maak andere paardenliefhebbers blij en deel deze tip!

april 10, 2017
Rudi & Nanny
Verzorging, groom, groome, groomen, paard, paarden, toileteren, vlechten

Babieca

Babieca was het oorlogspaard van de Spanjaard Rodrigo Diaz de Bivar, beter bekend onder de naam El Cid. Er gaan verschillende verhalen de ronde over dit tweetal.
Om te beginnen het verhaal waarin El Cid van zijn peetoom, een monnik, de keuze krijgt uit een kudde Andalusische paarden. Als El Cid een paard kiest, roept de monnik Babieca! Wat zoiets betekent als stommerik of domoor. Volgens de oom is het een slechte keuze en zou het maar een lelijk en slecht paard zijn. Volgens dit verhaal zou het paard van El Cid sinsdien Babieca genoemd worden.

Een ander verhaal is dat El Cid na een uitdaging door een ridder van de koning, die graag een eerlijk gevecht zag, een paard uit de koninklijke stallen mocht kiezen. El Cid koos een goed getraind en een trouw oorlogspaard uit, dus geen stom of dom paard. Omdat het paard uit Babia kwam, een plaats ergens in Spanje, kreeg het de naam Babieca.

Hoe dan ook, Babieca werd of was een prachtig oorlogspaard dat erg geliefd werd door zijn eigenaar El Cid.

Er zijn verder verschillende verhalen over dit tweetal maar een van de bekendste verhalen speelt zich af na de dood van El Cid. Er was ondertussen nog een belangrijke veldslag aan de gang tussen de Moren. De vrouw van El Cid vreesde dat het nieuws van de dood van haar man zo’n impact zou hebben op de manschappen dat ze de moed zouden verliezen en de strijd zouden opgeven. Daarom bond ze El Cid vast op zijn paard en stuurde het terug het slagveld op terwijl er ook een zwaard aan zijn arm gebonden was. Bij het zien van Babieca en El Cid kregen de soldaten weer extra moed en waren de tegenstanders zo onder de indruk dat ze zich terugtrokken.


Zo wordt verteld dat El Cid zijn laatste veldslag won zelfs terwijl hij al dood was.

Na de dood van zijn baas werd Babieca nooit meer bereden. Twee jaar later stierf het paard. Volgens de verhalen werd Babieca 40 jaar oud.
 
Leuke verhaal? Deel het gerust met andere paardenliefhebbers! Bedankt!
april 2, 2017
Rudi & Nanny
Weetjes, babieca, neroemde paarden. el cid

strijken

Strijken: Het paard raakt met het linkerbeen het rechterbeen ter hoogte van de kogel of kroonrand en omgekeerd.

Waarom strijkt een paard?

Strijken kan verschillende oorzaken hebben. Ik zet er een paar voor je op een rijtje:
 
  • Verkeerde stand van de benen van het paard.
  • Het paard is nog jong en moet zich nog ontwikkelen.
  • Het paard is juist oud en te zwak.
  • Het paard is oververmoeid, ondervoed of overwerkt.
  • Het paard heeft slecht passend beslag of is verkeerd beslagen.
  • Het paard wordt verkeerd gereden.

Om te voorkomen dat een paard zich verwondt bij het strijken, kan je de benen voorzien van speciale strijklappen. Afhankelijk van de oorzaak kan je werken aan een betere balans en conditie van je paard.
Een hoefsmid kan eventueel een correctie aanbrengen via speciaal hoefbeslag. Het jonge paard heeft wat tijd nodig om zich te ontwikkelen. Het vermoeide paard heeft rust nodig.
 
Tip: Deel deze zeker even met andere paardenliefhebbers.  Bedankt!
maart 28, 2017
Rudi & Nanny
Weetjes, paard, paarden, paardenbenen, paardenhoeven, paardentips, strijken

Trots op mijn paard

Afgelopen week was ik (Rudi) erg trots op onze Jorrit (Fries x KWPN). We hadden bezoek en we besloten gezellig samen een tochtje te maken met de koets.
In het begin even instappen, de weg over en dan door een rustig straatje de bossen opzoeken. Lekker genieten!
Alleen …

…had ik niet in de gaten dat er op dat moment een af ander evenement op touw was gezet. Ineens rijd ik met de koets tussen een menigte mensen die uit hun geparkeerde auto’s stapten, die links en rechts van ons geparkeerd stonden, waardoor er een smalle doorgang overbleef. Helemaal om ons heen liepen mensen met kinderen die enthousiast het paard wilden begroeten. Bij de grote weg die we moesten oversteken stond het vol auto’s, even niet wetend welke kant ze uitmoeten door al de drukte. In het midden stonden een paar agenten met fel oranje jassen druk heen en weer te zwaaien met hun armen. Ze zagen me aankomen, stopten het verkeer en deden teken dat ik mocht oversteken. Ik dankte de agenten bij het passeren, maar merkte dat er ergens iets toch niet helemaal goed was gegaan. De menigte om ons heen liep nog dichter tegen ons aan, we kwamen langs een podium waar een optreden werd gehouden, er stonden kraampjes met luide muziek, vlaggen wapperden in het rond en voor ons stopte een leverancier zijn wagen om te vragen waar hij zijn spullen moest afleveren. Jorrit moest nu rustig blijven staan tussen dranghekken links en rechts van ons. De man van de ordedienst wist blijkbaar ook niet waar de spullen naar toe moesten en nam rustig de tijd om via de walkie talkie hulp te vragen. Ondertussen wrongen mensen met kinderwagens met lintjes waar ballonnen aanhingen zich tussen de wagen en Jorrit door…
Eindelijk was er weer beweging. Jorrit stapte, vertrouwend op mijn aanwijzingen, door de menigte langs alle drukte heen. Wat was ik trots op hem! Toen we Jorrit jaren geleden voor het eerst thuis kregen, ging hij al op zijn achterbenen staan als hij nog maar een zebrapad zag of als er een blaadje over straat waaide!

Wat later stappen we rond in een oase van rust, fluitende vogeltjes, prachtig groen, frisse lucht! ‘Jorrit is wel een rustig paard hè?’ zegt mijn bezoek. Ik vraag hem om achter op het trapje van de koets te gaan staan en zich goed vast te houden. Mijn bezoek begrijpt het niet, maar doet het toch maar. Jorrit begrijpt het wel. Ik geef via de leidsels aan dat we van gang gaan veranderen en hoef alleen maar JA! te zeggen. Even is alle stilte voorbij, beheerst maar duidelijk met veel zin laat Jorrit zien dat hij het ook anders kan. De tranen beginnen in mijn ogen te komen van de wind die ontstaat door de snelheid. Ik kijk naar mijn bezoek, ik was vergeten te zeggen dat hij zijn lippen op elkaar moest houden. Modder in zijn gezicht en tussen zijn tanden. We lachen elkaar uit vanwege de modder waarmee we bedekt zijn.

Ik laat Jorrit weer rustig stappen. Regelmatig vraagt hij om weer te mogen vertrekken. Ik laat de keuze niet aan hem en laat het hem merken door halt te houden. Jorrit heeft er even moeite mee, maar blijft uiteindelijk weer rustig staan. We nemen nog wat heuveltjes en bochten tussen de bomen door, Jorrit heeft er duidelijk zin in. Daarna gaan we op ons gemak naar huis. Thuis gekomen mogen mijn dochtertjes Lise en Febe nog even mee op de koets. We rijden nog een rondje door de straten. De meiden genieten duidelijk en papa des te meer.

Eenmaal in de weide begroeten de andere paarden Jorrit en samen rennen ze wild bokkend en spelend in het rond. Als het aan Jorrit had gelegen had hij nog wel een rondje willen doen.

Dit is een blog ‘uit de oude doos’ van Paardentips Magazine.

maart 25, 2017
Rudi & Nanny
Blog, aangespannen, blog, Jorrit, koets

Staartzwiepen normaal?

Naast het wegjagen van vliegen en andere vervelende beestjes gebruikt een paard zijn staart ook om te communiceren. Denk maar eens aan een hengst in de wei die een interessante merrie voorbij ziet komen. Zeker weten dat zijn staart imponerend de lucht in gaat. 

Een zwiepende staart tijdens het rijden duidt altijd op irritatie bij het paard. Het zou bijvoorbeeld kunnen dat het paard de hulpen niet accepteert of dat de oefening te moeilijk is. 

Als een paard zich ontspant tijdens het rijden en zijn rug los laat, beweegt de staart rustig heen en weer. Een paard dat netjes aan de hulpen staat, zal dus nooit met zijn staart zwiepen!

Rudi & Nanny
Gedrag, Rijden, communicatie, irritatie, ontspanning, staart, staartzwiepen, zwiepen

Inwerking

Inwerking is het totaal van de hulpen van de ruiter die het paard laten bewegen om hem een bepaalde oefening te laten uitvoeren en de hulpen om het paard daarna weer tot stilstand te brengen.

Het mooiste is als je dit kan doen op zo’n manier dat de inwerking bijna niet zichtbaar is en met daarbij het gebruik van zo min mogelijk hulpen.

Je begrijpt dat er heel wat oefening nodig is om dit te bereiken.

maart 23, 2017
Rudi & Nanny
Uncategorized

Lenteklusjes

Heerlijke dagen zo met dat zonnetje in de rug als je nog wat klusjes opknapt bij de paarden. Ik zal heus niet de enige zijn geweest die tussen al de andere werkzaamheden even de tijd heeft genomen om eindelijk eens af te werken wat al een hele winter is blijven liggen. Het is een heerlijk gevoel om weer wat dingen af te kunnen vinken op je ToDo-lijstje. Wat ik zelf ook weer heerlijk vond, waren die nieuwsgierige blikken van de paarden. We hebben twee Friezen en een Shetty, allemaal zwart maar oh zo verschillende karakters …

Ik kom aan met m’n gereedschapskist en wordt al opgewacht door mijn maatjes. De Shetlander heeft al snel in de gaten dat het niks met eten te maken heeft en verliest alle interesse. Jorrit, onze oudste Fries, begroet me en blijft nog wat rondhangen voor wat aandacht, maar zoekt al snel de Shetlander op. Ik zou het fijn vinden als Yurre dit nu ook zou doen. Hij heeft ondertussen mijn waterpas in de mond genomen. ‘Yurre dit meen je niet!’, zeg ik hem. Geef terug! Als een speelse hond loopt hij ermee weg. Geef hier jongen!
Ik besluit het anders aan te pakken en negeer het paard. Het heeft effect. Ik hoor de waterpas op de grond ploffen en zie dat Yurre alweer naar me toekomt. Dit zal wel van korte duur zijn, bedenk ik me, want zodra ik met de hamer aan de slag ga, zal hij het wel op een lopen zetten. Hij staat bijna met zijn neus de spijker vast te houden die ik in het hout wil drijven met een flinke slag van de hamer. Maar nee hoor, de eerste slagen doen zijn hoofd een beetje op en neer bewegen en daarna reageert hij zelfs niet eens meer op het lawaai van mijn beukende hamerslagen. Op een bepaald moment moet ik hem zelfs wegduwen om hem niet te raken.

Er moet ergens een stuk buis afgeslepen worden en gezien de nieuwsgierigheid van Yurre besluit ik dit aan de andere kant van de draad te doen. Hij zou zijn neus er zo tegen houden! …Wat ik natuurlijk niet verwacht, want die slijpmachine maakt een vreselijke herrie. Daar gaan we dan, vonken vliegen in het rond en als ik het gegil van de machine hoor dan ben ik blij dat ik bescherming gebruik voor mijn oren. Ik kijk op en zie tot mijn verbazing nog steeds Yurre staan. Jongen, ben je doof of zo!? Terwijl ik het zeg, heft Yurre zijn hoofd op en kijkt in de richting van een wandelaar die net een takje doet kraken. Nee dus…

Ik vervang de borstels op de ‘krabpaal’ van de paarden en dat is de Shetlander niet ontgaan. Ze hangen amper en hij staat er lekker tegenaan te wrijven. Het verbaast me dat er toch nog zoveel haren los komen. Dat zal inderdaad nog wat jeuk verooorzaakt hebben. De Shetter geniet ervan. Dit is trouwens gewoon een paal van hun schuilstal waar ik harde borstels tegen heb geschroefd. De paarden vinden het heerlijk en het is een veilige manier van gedrag dat ze ook in de natuur vertonen, alleen hoeven ze er nu geen boom voor te gebruiken (of een staldeur waar alle manen achter blijven haken).

We krijgen Jorrits volle aandacht als we een koets naar buiten duwen. Hij zou zichzelf inspannen als hij het zou kunnen. In plaats van ergens in het verste hoekje te gaan staan om maar niet te hoeven werken, komt hij op zo’n moment enthousiast bij de poort staan.
Wat konden we ons nog beter wensen, drie verschillende karakters, drie prachtige schepsels waar we erg trots op zijn.
Ja, toch nog een extra wens … konden we maar meer tijd vrijmaken om van hun fratsen te genieten.

Dit is een blog ‘uit de oude doos’ van Paardentips Magazine.

maart 15, 2017
Rudi & Nanny
Blog, fries, klusjes, krabpaal, lente, shetlander

Laat je paard knagen

Paarden knagen graag aan de bast van bomen. Als je bomen in je wei hebt staan, kan je die dan ook maar het best beschermen tegen dit geknaag. Leg in plaats daarvan regelmatig wat verse takken in de wei. Takken van fruitbomen zijn meestal favoriet, maar berken- en hazelnoottakken lusten ze ook. Het knagen is goed voor de tanden en kiezen en je paard krijgt de nodige vitamines en mineralen binnen. Bovendien is het een prima manier om je paard bezig te houden.

 

Maak ook andere paardenliefhebbers blij en deel deze pagina. Bedankt!

maart 10, 2017
Rudi & Nanny
Weetjes, bijten, knagen, kribbebijten, paarden, paardentips, stalondeugden

Een nieuw paard bij je paarden zetten

Als je meerdere paarden bij elkaar hebt staan, zal het je wel duidelijk zijn dat er een hiërarchie is tussen deze paarden. Er is er eentje de baas. Vaak is dit het oudste of in ieder geval het eerste paard dat bij jou op stal kwam. Na verloop van tijd, afhankelijk van het karakter van de paarden die erbij komen, kan er een verschuiving in ‘rang’ komen.

Als je dit weet dan zal het je ook duidelijk zijn dat het niet verstandig is om zomaar een ‘vreemd’ paard bij de anderen te zetten. Het paard wordt als indringer gezien en dat zal ook duidelijk gemaakt worden. De confrontatie kan ernstige gevolgen hebben. Een vriend van ons verloor zo zijn paard door een onoplettendheid van een andere ruiter, die per ongeluk zijn paard bij dat van hem in de wei zette. Het ene paard brak door een ongelukkige trap het been van zijn prachtige Andalusiër. Een gruwelijk verhaal met een slecht einde. Een nieuw paard zet je daarom het best even apart van de andere paarden. Dit heeft verschillende voordelen:

– Het paard kan de indrukken verwerken die het op deed tijdens de verhuizing.
– Het kan dus tot rust komen en wennen aan zijn nieuwe omgeving.
– Eventuele ziektes worden niet rechtstreeks overgedragen op de andere paarden.
– Het is voor jou makkelijker om het vertrouwen van het paard te winnen en een band op te bouwen.
– De andere paarden kunnen wennen aan de aanwezigheid van een nieuw paard.

Wees er maar zeker van dat ze weet hebben van zijn of haar aanwezigheid. Zelf hebben we het gedaan door de paarden apart te zetten van elkaar op een manier dat ze elkaar wel konden zien en dus elkaars geur konden opvangen, maar niet rechtstreeks in contact konden komen met elkaar. Het zou kunnen dat er in het begin wat geïmponeerd wordt. Staarten omhoog en briesend heen en weer zwevend langs de omheining draven.
Best mooi om te zien, maar toch verstandig om ze nog even niet zomaar samen te zetten.

De duur van deze periode apart maakt eigenlijk niet uit, het gaat om dat wat je ziet. Het kan een paar dagen duren, misschien wel een paar weken. Als de paarden niet meer onder de indruk zijn van elkaars aanwezigheid kan je ze dichter bij elkaar brengen. Wij maken gebruik van een strook niemandsland als buffer. Dit zijn twee scheidingen van schrikdraad. Het best drie draden, zodat ze er niet onder, overheen of tussendoor kunnen glippen om bij elkaar te komen. Gaat het ogenschijnlijk goed dan neem je een gedeelte van de afscheiding weg, zodat de paarden nog steeds niet bij elkaar kunnen komen maar al wel snuffelend contact kunnen hebben. Het zou kunnen dat het macho gedrag weer van voren af aan begint. Op een gegeven ogenblik zie je rust komen en dat ze toch voorzichtig toenadering zoeken.

Toen ons veulen Yurre op dit punt was dat het rechtstreeks kennis maakte met Jorrit, de oudste van de drie, zag je een groot paard dat zich over de draad over het veulen heen boog terwijl het veulen smakkend met de mond, als teken van onderwerping, liet zien dat hij geen kwade bedoelingen had. Al heel vlug werd de stoere Jorrit rustiger waarna Shetlander Jens kennis mocht maken. Even zijn (Shetlander)kont draaien, een hinnikje en een trapje om te laten zien dat hij ook best stoer was. Al vlug was het achter de rug en werd er bij elkaar in de nek geknabbeld. Ja, tussen de stroomdraden door. Jorrit bekeek het allemaal van op een afstandje, maar de dag daarop was duidelijk dat het goed zat. De drie bleven, elk aan hun kant van de draad, onafscheidelijk van elkaar staan.

Het moment van de waarheid, de draad wordt weggenomen. Eerst hebben we de paarden afzonderlijk van elkaar hooi gegeven. Jorrit had meteen in de gaten dat zijn grens overschreden werd, maar de liefde voor eten was groter dan zijn ego. Later liep hij eerst naar het hoopje hooi van het veulen. Deze had het even niet in de gaten, maar werd al vlug verdreven door Jorrit, die met de oren in de nek en de hals omlaag Yurre verdreef van zijn maaltje. Yurre onderging het en liep naar de plaats met hooi die Jorrit net verlaten had. Daar kwam de Shetlander, deze joeg op zijn beurt het veulen weer van zijn plaatst weg waarna ze op een gegeven ogenblik een soort stoelendans hadden gedaan met hun voederplaatsen.

Yurre kreeg meteen een soort opvoeding. De paarden lieten duidelijk via hun lichaamstaal zien wat er moest gebeuren, reageerde hij niet meteen dan kreeg hij een beet in de nek of werd er even een sprintje getrokken om hem buiten de gewenste straal te krijgen van de anderen. We hebben het allemaal een beetje aangekeken. Pas toen we merkten dat de grootste onrust uit de groep weg was, hebben we ze alleen gelaten. De dag erop stonden de Shetlander en het paard Jorrit bij elkaar met ergens in het hoekje een droevig veulentje, zo leek het dan toch. De eerste toenadering van het veulen naar de Shetlander was een succes. Smakkend kwam het veulen naar hem toe. Even later stonden ze bij elkaar. Jorrit vond het af en toe wel genoeg en verdreef het veulen weer. Om het verhaal kort te maken. Nu staan ze gezellig met zijn drietjes bij elkaar. Het veulen kent zijn plaats. Zielig? Nee, zoals je ziet niet. Alles is goed gekomen. Ze krijgen nu apart van elkaar eten. Als ze alles bij elkaar zouden krijgen, zou er voedselnijd kunnen ontstaan. Jorrit krijgt als eerste, dan de Shetlander en daarna het veulen. Zo blijven ze allemaal netjes op hun plaats en is er rust in de groep.

maart 9, 2017
Rudi & Nanny
Gedrag, kudde, kuddegedrag, nieuw paard, voedselnijd