Springen

Een goede sprong is niet voor elk paard een vanzelfsprekendheid. Ze lopen soms te ver en zetten te dicht af bij de hindernis waardoor je een gigantische sprong krijgt. Da’s even schrikken als je dit niet verwacht. Zeker als je zelf zonder probleem over de hindernis kan stappen omdat hij zo laag is.

Het kan zijn dat je paard ervaring mist en gebrek aan coördinatie en balans. Misschien is hij wel bang om te springen.

In dit geval moet je het paard leren springen. Hoe? Eigenlijk gewoon door het te doen 😉
Maar als je paard te hoog blijft springen over de hindernis is dit zeker geen oplossing. Hij wordt er alleen maar angstiger van. Het is de bedoeling dat hij er plezier in krijgt.  Controleer of het harnachement goed past en probeer alleen te springen met een paard dat fit en goed gespierd is. Springen geeft een enorme druk op de benen van je paard  en vraagt een enorme soepelheid.

Dus voor je begint te springen moet je er zeker van zijn dat het je paard niet teveel moeite kost. Het is daarom heel nuttig om je paard te longeren of het te laten springen zonder ruiter erop (vrij springen).  Natuurlijk doe je dit over lage hindernissen zodat je paard hierdoor vertrouwen opbouwt.  Door verschillende balken achter elkaar te leggen, kan je het paard motiveren om zich uit te strekken tijdens de sprong in plaats van de hoogte in te gaan.

Een voordeel van het vrij springen is dat het paard zich helemaal kan concentreren op de sprong en hierdoor meer zelfvertouwen en balans krijgt.  Hoe beter deze oefeningen gaan, hoe beter het springen met de ruiter gaat. Het is dan natuurlijk wel belangrijk dat de ruiter het paard niet uit balans brengt.

Dus springt je paard te hoog? Houd dan de manen vast om te voorkomen dat je in de mond trekt of uit balans raakt en probeer de voorgaande tips eens.
 
Succes!
mei 4, 2017
Rudi & Nanny
Africhten, hindernissen, springen, springsport, sprong, te hoog

Tetanus

Het is verstandig dat ruiters en amazones even checken of ze al toe zijn aan een herhalingsprik met het vaccin tegen tetanus. De tetanusbacterie scheidt namelijk zulke giftige stoffen uit dat ze tot veel pijn en zelf de dood kan lijden bij besmetting. De bacterie kan via open wondjes, liefst prikwondjes, het lichaam binnendringen en daar voor heel wat ongemak zorgen.

Maar wist je dat ook paarden gevoelig zijn voor tetanus en dat ook zij het best gevaccineerd worden?
Het is zelfs zo dat een paard dat besmet is met de tetanusbacterie en zo zwak wordt dat hij gaat liggen slecht 25% kans heeft dat hij ooit weer opstaat?

Als hij nog kan drinken en blijft staan, is er een redelijke kans op genezing.

Een paard dat ooit besmet is geweest bouwt geen immuniteit op en moet daarna gewoon weer preventief gevaccineerd worden.

Het vaccin blijkt effectief te zijn en je hoeft het niet eens elk jaar te herhalen. Je kan best aan je arts vragen om de hoeveel tijd hij of zij je aanraadt een herhalingsvaccinatie te geven.

Wonden bij paarden verwaarlozen is dus niet zonder risico als je bedenkt dat de bacterie via een prikje aan bijvoorbeeld prikkeldraad (nog een goede reden om geen prikkeldraad te gebruiken) al besmet kan raken. Dus als je paard niet is ingeënt, kan je bij een wond best even de dierenarts laten komen om een antiserum in te spuiten dat tijdelijk tegen tetanus beschermt. Sowieso kan je een wond het best altijd even schoonmaken en ontsmetten.

De moeite die je moet nemen voor een preventieve prik voor jou en je paard(en) weegt niet op tegen de nasleep van ellende die je hebt bij het proberen te genezen van besmetting door de tetanusbacterie. Dus ook hier is voorkomen beter dan genezen.

Tip: Help anderen met deze informatie en deel dit. Bedankt!

mei 1, 2017
Rudi & Nanny
Medisch, besmetting, paard, preventie, prik, ruiter, spuit, tetanus, tetanusbacterie

Paardenmicrobe

Er zat een vrouw ergens te wenen. Toen een vriendin haar vroeg wat er aan de hand was, zei ze: ‘Mijn man heeft me voor de keuze gezet. Ik moet kiezen voor mijn paard of voor hem.’ ‘Da’s best moeilijk,’ zegt de vriendin. ‘Ja,’ zegt de vrouw, ‘ik zal mijn man erg missen.’

Dit is natuurlijk een grapje, maar toch. De liefde voor paarden gaat bij veel van ons erg ver.

Mensen die de paarden’microbe’ niet hebben, snappen er niks van. Wat bijvoorbeeld begon als een rondje op het paard door een manege kan voor je het weet eindigen in een boerderij met verschillende paarden in de wei. Je steekt er hopen geld, werk en vrije tijd in en toch … wat zijn we gelukkig! We hebben er alles voor over. Lukt het een keer om er eens even een dagje op uit te trekken, waar ga je dan naar toe? Maakt niet uit als er maar paarden zijn!

Toch?

april 25, 2017
Rudi & Nanny
Fun, freaks, gek op paarden, paardengek, paardenmicrobe

Vlechten

Een vriendin van ons steelt altijd de show als ze ergens met haar paarden te zien is. Haar Friezen hebben namelijk prachtige lange manen en een volle staart.

Toen we onze Fries kochten, gaf ze me een paar tips over het verzorgen van het behang. Jammer genoeg heeft Jorrit nooit zulke lange manen gekregen als haar paarden, ze worden niet langer dan een bepaalde lengte. Ik denk dat de haargroei ook gedeeltelijk erfelijk bepaald is. Toch wil ik je haar tips doorgeven:

Ontwar de manen en de staart eerst met je handen. Als je met een kam erdoorheen borstelt, terwijl er nog knopen en klitten in zitten, bestaat de kans dat je veel haren uittrekt.

Gebruik een anti-klitspray, die je gewoon bij elke ruitershop kan kopen. Kam het haar uit met een grove kam. Gewoon een kam die je ook voor mensen gebruikt.

Was de staart en de manen met een zachte shampoo. Zelf gebruiken we hiervoor babyshampoo. Simpelweg om de reden dat als het bij een baby niet irriteert dit bij het paard ook niet zal gebeuren. Na het wassen borstel je de haren en maak je een vlecht.

Volgens onze vriendin zou het de vlecht zijn die het hem doet. Je paard trapt namelijk bij het grazen geen haren uit.

Hoe dan ook, vlecht of niet, een mooie verzorgde staart en manen zijn altijd mooier dan modder en klitten in dof haar.

 

Tip: Maak andere paardenliefhebbers blij en deel deze tip!

april 10, 2017
Rudi & Nanny
Verzorging, groom, groome, groomen, paard, paarden, toileteren, vlechten

Babieca

Babieca was het oorlogspaard van de Spanjaard Rodrigo Diaz de Bivar, beter bekend onder de naam El Cid. Er gaan verschillende verhalen de ronde over dit tweetal.
Om te beginnen het verhaal waarin El Cid van zijn peetoom, een monnik, de keuze krijgt uit een kudde Andalusische paarden. Als El Cid een paard kiest, roept de monnik Babieca! Wat zoiets betekent als stommerik of domoor. Volgens de oom is het een slechte keuze en zou het maar een lelijk en slecht paard zijn. Volgens dit verhaal zou het paard van El Cid sinsdien Babieca genoemd worden.

Een ander verhaal is dat El Cid na een uitdaging door een ridder van de koning, die graag een eerlijk gevecht zag, een paard uit de koninklijke stallen mocht kiezen. El Cid koos een goed getraind en een trouw oorlogspaard uit, dus geen stom of dom paard. Omdat het paard uit Babia kwam, een plaats ergens in Spanje, kreeg het de naam Babieca.

Hoe dan ook, Babieca werd of was een prachtig oorlogspaard dat erg geliefd werd door zijn eigenaar El Cid.

Er zijn verder verschillende verhalen over dit tweetal maar een van de bekendste verhalen speelt zich af na de dood van El Cid. Er was ondertussen nog een belangrijke veldslag aan de gang tussen de Moren. De vrouw van El Cid vreesde dat het nieuws van de dood van haar man zo’n impact zou hebben op de manschappen dat ze de moed zouden verliezen en de strijd zouden opgeven. Daarom bond ze El Cid vast op zijn paard en stuurde het terug het slagveld op terwijl er ook een zwaard aan zijn arm gebonden was. Bij het zien van Babieca en El Cid kregen de soldaten weer extra moed en waren de tegenstanders zo onder de indruk dat ze zich terugtrokken.


Zo wordt verteld dat El Cid zijn laatste veldslag won zelfs terwijl hij al dood was.

Na de dood van zijn baas werd Babieca nooit meer bereden. Twee jaar later stierf het paard. Volgens de verhalen werd Babieca 40 jaar oud.
 
Leuke verhaal? Deel het gerust met andere paardenliefhebbers! Bedankt!
april 2, 2017
Rudi & Nanny
Weetjes, babieca, neroemde paarden. el cid

strijken

Strijken: Het paard raakt met het linkerbeen het rechterbeen ter hoogte van de kogel of kroonrand en omgekeerd.

Waarom strijkt een paard?

Strijken kan verschillende oorzaken hebben. Ik zet er een paar voor je op een rijtje:
 
  • Verkeerde stand van de benen van het paard.
  • Het paard is nog jong en moet zich nog ontwikkelen.
  • Het paard is juist oud en te zwak.
  • Het paard is oververmoeid, ondervoed of overwerkt.
  • Het paard heeft slecht passend beslag of is verkeerd beslagen.
  • Het paard wordt verkeerd gereden.

Om te voorkomen dat een paard zich verwondt bij het strijken, kan je de benen voorzien van speciale strijklappen. Afhankelijk van de oorzaak kan je werken aan een betere balans en conditie van je paard.
Een hoefsmid kan eventueel een correctie aanbrengen via speciaal hoefbeslag. Het jonge paard heeft wat tijd nodig om zich te ontwikkelen. Het vermoeide paard heeft rust nodig.
 
Tip: Deel deze zeker even met andere paardenliefhebbers.  Bedankt!
maart 28, 2017
Rudi & Nanny
Weetjes, paard, paarden, paardenbenen, paardenhoeven, paardentips, strijken

Trots op mijn paard

Afgelopen week was ik (Rudi) erg trots op onze Jorrit (Fries x KWPN). We hadden bezoek en we besloten gezellig samen een tochtje te maken met de koets.
In het begin even instappen, de weg over en dan door een rustig straatje de bossen opzoeken. Lekker genieten!
Alleen …

…had ik niet in de gaten dat er op dat moment een af ander evenement op touw was gezet. Ineens rijd ik met de koets tussen een menigte mensen die uit hun geparkeerde auto’s stapten, die links en rechts van ons geparkeerd stonden, waardoor er een smalle doorgang overbleef. Helemaal om ons heen liepen mensen met kinderen die enthousiast het paard wilden begroeten. Bij de grote weg die we moesten oversteken stond het vol auto’s, even niet wetend welke kant ze uitmoeten door al de drukte. In het midden stonden een paar agenten met fel oranje jassen druk heen en weer te zwaaien met hun armen. Ze zagen me aankomen, stopten het verkeer en deden teken dat ik mocht oversteken. Ik dankte de agenten bij het passeren, maar merkte dat er ergens iets toch niet helemaal goed was gegaan. De menigte om ons heen liep nog dichter tegen ons aan, we kwamen langs een podium waar een optreden werd gehouden, er stonden kraampjes met luide muziek, vlaggen wapperden in het rond en voor ons stopte een leverancier zijn wagen om te vragen waar hij zijn spullen moest afleveren. Jorrit moest nu rustig blijven staan tussen dranghekken links en rechts van ons. De man van de ordedienst wist blijkbaar ook niet waar de spullen naar toe moesten en nam rustig de tijd om via de walkie talkie hulp te vragen. Ondertussen wrongen mensen met kinderwagens met lintjes waar ballonnen aanhingen zich tussen de wagen en Jorrit door…
Eindelijk was er weer beweging. Jorrit stapte, vertrouwend op mijn aanwijzingen, door de menigte langs alle drukte heen. Wat was ik trots op hem! Toen we Jorrit jaren geleden voor het eerst thuis kregen, ging hij al op zijn achterbenen staan als hij nog maar een zebrapad zag of als er een blaadje over straat waaide!

Wat later stappen we rond in een oase van rust, fluitende vogeltjes, prachtig groen, frisse lucht! ‘Jorrit is wel een rustig paard hè?’ zegt mijn bezoek. Ik vraag hem om achter op het trapje van de koets te gaan staan en zich goed vast te houden. Mijn bezoek begrijpt het niet, maar doet het toch maar. Jorrit begrijpt het wel. Ik geef via de leidsels aan dat we van gang gaan veranderen en hoef alleen maar JA! te zeggen. Even is alle stilte voorbij, beheerst maar duidelijk met veel zin laat Jorrit zien dat hij het ook anders kan. De tranen beginnen in mijn ogen te komen van de wind die ontstaat door de snelheid. Ik kijk naar mijn bezoek, ik was vergeten te zeggen dat hij zijn lippen op elkaar moest houden. Modder in zijn gezicht en tussen zijn tanden. We lachen elkaar uit vanwege de modder waarmee we bedekt zijn.

Ik laat Jorrit weer rustig stappen. Regelmatig vraagt hij om weer te mogen vertrekken. Ik laat de keuze niet aan hem en laat het hem merken door halt te houden. Jorrit heeft er even moeite mee, maar blijft uiteindelijk weer rustig staan. We nemen nog wat heuveltjes en bochten tussen de bomen door, Jorrit heeft er duidelijk zin in. Daarna gaan we op ons gemak naar huis. Thuis gekomen mogen mijn dochtertjes Lise en Febe nog even mee op de koets. We rijden nog een rondje door de straten. De meiden genieten duidelijk en papa des te meer.

Eenmaal in de weide begroeten de andere paarden Jorrit en samen rennen ze wild bokkend en spelend in het rond. Als het aan Jorrit had gelegen had hij nog wel een rondje willen doen.

Dit is een blog ‘uit de oude doos’ van Paardentips Magazine.

maart 25, 2017
Rudi & Nanny
Blog, aangespannen, blog, Jorrit, koets

Staartzwiepen normaal?

Naast het wegjagen van vliegen en andere vervelende beestjes gebruikt een paard zijn staart ook om te communiceren. Denk maar eens aan een hengst in de wei die een interessante merrie voorbij ziet komen. Zeker weten dat zijn staart imponerend de lucht in gaat. 

Een zwiepende staart tijdens het rijden duidt altijd op irritatie bij het paard. Het zou bijvoorbeeld kunnen dat het paard de hulpen niet accepteert of dat de oefening te moeilijk is. 

Als een paard zich ontspant tijdens het rijden en zijn rug los laat, beweegt de staart rustig heen en weer. Een paard dat netjes aan de hulpen staat, zal dus nooit met zijn staart zwiepen!

Rudi & Nanny
Gedrag, Rijden, communicatie, irritatie, ontspanning, staart, staartzwiepen, zwiepen

Inwerking

Inwerking is het totaal van de hulpen van de ruiter die het paard laten bewegen om hem een bepaalde oefening te laten uitvoeren en de hulpen om het paard daarna weer tot stilstand te brengen.

Het mooiste is als je dit kan doen op zo’n manier dat de inwerking bijna niet zichtbaar is en met daarbij het gebruik van zo min mogelijk hulpen.

Je begrijpt dat er heel wat oefening nodig is om dit te bereiken.

maart 23, 2017
Rudi & Nanny
Uncategorized

Lenteklusjes

Heerlijke dagen zo met dat zonnetje in de rug als je nog wat klusjes opknapt bij de paarden. Ik zal heus niet de enige zijn geweest die tussen al de andere werkzaamheden even de tijd heeft genomen om eindelijk eens af te werken wat al een hele winter is blijven liggen. Het is een heerlijk gevoel om weer wat dingen af te kunnen vinken op je ToDo-lijstje. Wat ik zelf ook weer heerlijk vond, waren die nieuwsgierige blikken van de paarden. We hebben twee Friezen en een Shetty, allemaal zwart maar oh zo verschillende karakters …

Ik kom aan met m’n gereedschapskist en wordt al opgewacht door mijn maatjes. De Shetlander heeft al snel in de gaten dat het niks met eten te maken heeft en verliest alle interesse. Jorrit, onze oudste Fries, begroet me en blijft nog wat rondhangen voor wat aandacht, maar zoekt al snel de Shetlander op. Ik zou het fijn vinden als Yurre dit nu ook zou doen. Hij heeft ondertussen mijn waterpas in de mond genomen. ‘Yurre dit meen je niet!’, zeg ik hem. Geef terug! Als een speelse hond loopt hij ermee weg. Geef hier jongen!
Ik besluit het anders aan te pakken en negeer het paard. Het heeft effect. Ik hoor de waterpas op de grond ploffen en zie dat Yurre alweer naar me toekomt. Dit zal wel van korte duur zijn, bedenk ik me, want zodra ik met de hamer aan de slag ga, zal hij het wel op een lopen zetten. Hij staat bijna met zijn neus de spijker vast te houden die ik in het hout wil drijven met een flinke slag van de hamer. Maar nee hoor, de eerste slagen doen zijn hoofd een beetje op en neer bewegen en daarna reageert hij zelfs niet eens meer op het lawaai van mijn beukende hamerslagen. Op een bepaald moment moet ik hem zelfs wegduwen om hem niet te raken.

Er moet ergens een stuk buis afgeslepen worden en gezien de nieuwsgierigheid van Yurre besluit ik dit aan de andere kant van de draad te doen. Hij zou zijn neus er zo tegen houden! …Wat ik natuurlijk niet verwacht, want die slijpmachine maakt een vreselijke herrie. Daar gaan we dan, vonken vliegen in het rond en als ik het gegil van de machine hoor dan ben ik blij dat ik bescherming gebruik voor mijn oren. Ik kijk op en zie tot mijn verbazing nog steeds Yurre staan. Jongen, ben je doof of zo!? Terwijl ik het zeg, heft Yurre zijn hoofd op en kijkt in de richting van een wandelaar die net een takje doet kraken. Nee dus…

Ik vervang de borstels op de ‘krabpaal’ van de paarden en dat is de Shetlander niet ontgaan. Ze hangen amper en hij staat er lekker tegenaan te wrijven. Het verbaast me dat er toch nog zoveel haren los komen. Dat zal inderdaad nog wat jeuk verooorzaakt hebben. De Shetter geniet ervan. Dit is trouwens gewoon een paal van hun schuilstal waar ik harde borstels tegen heb geschroefd. De paarden vinden het heerlijk en het is een veilige manier van gedrag dat ze ook in de natuur vertonen, alleen hoeven ze er nu geen boom voor te gebruiken (of een staldeur waar alle manen achter blijven haken).

We krijgen Jorrits volle aandacht als we een koets naar buiten duwen. Hij zou zichzelf inspannen als hij het zou kunnen. In plaats van ergens in het verste hoekje te gaan staan om maar niet te hoeven werken, komt hij op zo’n moment enthousiast bij de poort staan.
Wat konden we ons nog beter wensen, drie verschillende karakters, drie prachtige schepsels waar we erg trots op zijn.
Ja, toch nog een extra wens … konden we maar meer tijd vrijmaken om van hun fratsen te genieten.

Dit is een blog ‘uit de oude doos’ van Paardentips Magazine.

maart 15, 2017
Rudi & Nanny
Blog, fries, klusjes, krabpaal, lente, shetlander