Absoluut paardrijden

Joly J. Beste Rudi en Nanny, ik kreeg kippevel bij het lezen van het verhaal in magazine 93 van Angela Bijkerk. Ik heb namelijk iets soortgelijks meegemaakt met mijn pony. Hier mijn verhaal: Als kind wilde ik absoluut paardrijden, maar mijn ouders vonden altijd wel een reden om het niet toe te laten: het was te gevaarlijk, te duur, ik zou mij te hard hechten aan de paarden en een eigen paard willen (wat eigenlijk wel waar was!) … Dus ging ik maar turnen. Ook leuk, maar moeilijk vol te houden als het je passie niet is. Na een tijdje vloog ik buiten, omdat ik niet goed genoeg was. Natuurlijk vloeiden er traantjes en dat was voor mijn ouders te veel en… ik mocht gaan paardrijden!! Toen is mijn leven eigenlijk pas écht begonnen… ik had al snel een lievelingspony waar ik elke week op reed: Joly J. (van Joly Jumper). Het was een niet-alledaagse bonte pony die  bovendien altijd ging lopen. Maar dat vond ik juist spannend! Toen hij verkocht werd, viel mijn droom in het water. Gelukkig was de eigenares na een half jaar al niet meer echt geïnteresseerd in Joly en kon ik hem huren. Dat doe ik nu al 15 jaar en hij is mijn grootste vriend geworden. Natuurlijk wilde de vader van het meisje niet blijven betalen als zij er bijna niet meer mee reed en hij wilde Joly verkopen. Ik kon hem onmogelijk kopen en weer vloeiden er tranen. Na lang zagen en alle mogelijkheden overlopen te hebben, besloot hij om Joly op een wei te zetten, wat toch een pak goedkoper was. Ik blij natuurlijk! Ik heb hem zelf naar de wei gebracht en vroeg aan de verantwoordelijke om hem niet meteen mee met de andere paarden op de wei te zetten omdat hij vrij bang is en in paniek zou slaan. Helaas heeft hij dit de dag nadien wel gedaan met alle gevolgen van dien: Joly is beginnen crossen en is met zijn been ergens blijven achter hangen. Gelukkig kwamen mijn ouders kijken hoe hij het had op zijn nieuwe weitje en zagen dat hij verschillende wonden had. Ik ben dus onmiddellijk naar de wei getrokken met een tube zalf, maar toen ik daar aankwam, zag ik dat ik met die tube niks kon aanvangen. Jolleke had namelijk een grote wond ter hoogte van zijn spronggewricht en ik zag het bot gewoon zitten! Grote paniek natuurlijk! Snel aan de overkant gaan bellen naar de dierenarts die mij niet echt geruststelde, want ze vreesde het ergste. Het wachten op de dierenarts was de HEL. Ik was helemaal alleen met Joly die trilde van de pijn en ongelooflijk veel warmte verloor. Heel de tijd heb ik hem droog gewreven, warm gehouden en liefdevol toegesproken. Toen de dierenarts er eindelijk was en ze Joly bekeek, zei ze: ofwel moet ik hem nu laten inslapen, ofwel moet hij nu onmiddellijk naar de kliniek om geopereerd te worden. Daar moest ik dus niet over nadenken en belde meteen om een trailer te regelen. Ik dacht uiteraard niet aan de gevolgen, want zo’n operatie is duur en ik was maar een arm studentje. Maar dat kon mij niet schelen, nog liever een job gaan zoeken, dan mijn lieveling te laten inslapen! Gelukkig hebben de eigenaars uiteindelijk alle kosten voor zich genomen. Met veel moeite heb ik hem op de trailer gekregen, want dat deed hij sowieso al niet goed. Na een lange rit die eeuwen leek te duren, kwamen we aan bij de kliniek. Ik vond het vreselijk dat ik hem daar moest achterlaten, maar hij was in goede handen. Na een lange operatie, kon ik mijn schatje gaan groeten. Hij stond daar helemaal te bibberen en was vreselijk bang. Bovendien zat zijn been in de gips en kon hij dus praktisch niet lopen. Met veel moeite hebben we hem naar de manege gebracht waar ze gelukkig een stal voor ons hadden vrij gehouden. Hij moest 2 keer per dag poeder krijgen in zijn eten, maar dat blies hij er gewoon af. Dus moest ik voor en na school (ik zat juist in mijn examens) een spuit maken met honing, water, confituur en het poeder en dit in zijn mond spuiten. De eerste weken mocht hij absoluut niet bewegen, wat niet makkelijk is voor een beestje met zoveel temperament als mijn Jolleke. Toen ik na een paar maanden wat rondjes mocht stappen, heb ik dan ook alle hoeken van de piste gezien, maar toch heb ik hem (gelukkig) altijd in de hand kunnnen houden. Ik werd gek van het feit dat ik niet meer op hem kon rijden (heb wel even met een ander paard gereden, maar daar vond ik niks aan, ik wilde mijn Jolleke!). Ik was blij dat ik mijn grootste vriend nog steeds bij mij had! (Krijg nog tranen in mijn ogen als ik dit moet neerschrijven). Na een half jaar mocht ik dan eindelijk terug beginnen rijden. We hebben alle geluk van de wereld gehad, want er waren geen pezen geraakt, waardoor alles terug in orde is gekomen. Vroeger sprong ik meer dan 1m met hem, dat is nu gereduceerd tot 50 cm, maar het is nog altijd even leuk! Nu hij al 25 jaar is, staat hij te genieten op een (veilige) wei waar hij zijn vriendinneke heeft (een Tinker-merrie). Elke week ga ik nog met hem wandelen en beleven we de tijd van ons leven.

Ik ben ongelooflijk dankbaar dat ik dit nog met hem kan meemaken en zal er alles aan doen om mijn beste vriend een goede oude dag te geven!

Groetjes

Marian en Joly

maart 15, 2010
Rudi & Nanny
Fun