Hallo,
In mei 2008 heb ik een pracht van een veulentje gekocht, een minipaard. Zijn donkere kleurtje, maar witte wimpers en blauwe ogen zorgden ervoor dat ik onmiddellijk verkocht was. Alles werd in orde gesteld, oma werd overhaald om mijn pony achter haar deur te grazen te zetten, de weide werd opnieuw ingezaaid, kortom, ik was "in blijde verwachting".
Enkele maanden later was het dan zo ver; mijn Caspian werd gebracht. Nu moet je weten dat hij een echte rebel was toen hij nog bij zijn moeder stond, het leek wel alsof hij als kangoeroe geboren was, altijd maar op die achterste benen. Thuis echter een schat van een paardje. Nooit last mee gehad, een echte knuffel.
Toen ik mijn kleine prins 3 weken had, kreeg hij te kampen met diarree. De veearst werd er bij gehaald, medicatie, ontwormen... en dat hielp. De maand erna hetzelfde probleem, dezelfde behandelingen. Toch kreeg Caspian geregeld diarree en had hij een buik zoals een merrie die elk moment op punt stond te bevallen. Ik moest me echter geen zorgen maken volgens de veearts, hem alleen goed ontwormen en minder eten geven. Zo gezegd, zo gedaan.
Caspian werd 7 maanden, tijd om zijn vaccinaties te krijgen, die we echter enkele dagen moesten uitstellen, omdat hij weer met diarree te kampen had. Hij werd opnieuw ontwormd en alles ging weer zijn gangetje. Tot op 27 december. Caspian wilde niet eten, wat voor hem niet gewoon was. Hij ging rollen... kolieken was het eerste wat in me opkwam. De veearts werd er weer bijgehaald, hij werd ingespoten met buscopan, maar dit hielp niet. Na enkele uren is de veearts opnieuw bij ons geweest en verhoogde de dosis. De medicatie hielp weinig of niet, maar we gingen toch zo de nacht in.
De volgende ochtend hetzelfde liedje. Weer bezoek van de veearts, weer een spuit en bloed laten trekken. Een helse dag, want 's avonds was zijn toestand alleen maar erg achteruit gegaan. Toen hebben we besloten een andere veearts op te bellen, kwestie van een andere mening te hebben. Zij heeft hard gewerkt aan mijn paardje. Olie opgegoten voor de kolieken, medicatie in zijn bloed ingespoten en een pijnstiller, eindelijk. Ik kreeg te horen dat mijn paardje 50% kans had op overleven. Een enorme schok.
Gewone kolieken waren het niet, want hij reageerde totaal niet op die medicatie. Als we hem de nacht zouden door krijgen, konden we hem beter naar de kliniek brengen voor verder onderzoek. De hele nacht zijn we elke 2 uur gaan kijken. En als bij wonder knapte hij een heel stuk op. Toen ik de volgende ochtend opnieuw ging kijken, was hij echter een stuk slechter dan de nacht voordien. Zonder aarzelen hebben we hem naar het ziekenhuis gebracht, waar hij later die dag is gestorven.
Ze hebben me voorgesteld een autopsie te laten uitvoeren, daar ze in de kliniek zelf voor een raadsel stonden. Ik wilde natuurlijk alleen maar weten of ikzelf niet in de fout gegaan was met voedsel, verzorging,... daar het mijn eerste minipaardje was. Vrijdag 2 januari kreeg ik het autopsieverslag. Caspian was gestorven aan een erfelijke darmaandoening. Er was niets of niemand die hem daartegen had kunnen behandelen of helpen. Voor mij een grote opluchting, echter, de pijn van mijn verlies is enorm.
Vrijdag zijn we naar de kliniek gegaan om zijn dekens op te halen en afscheid van hem te nemen. Hij was zo een mooi paardje, zelfs nog toen hij dood was. Het moeilijkst voor mij was dat ik hem niet meer mee naar huis mocht nemen. Ik heb een stukje uit zijn staart geknipt, zodat ik nog iets van hem heb.
Ik wilde mijn verhaal even kwijt, omdat ik weet dat er nog mensen zijn die zitten met enorm verdriet om het verlies van hun vriend, maar weet dat je je vaak niets hoeft te verwijten, omdat er simpelweg niets aan te doen valt.
Er lopen duizenden veulens rond, net degene met zijn afwijking koos ik eruit, maar ik heb de leukste vier maanden van mijn leven meegemaakt met mijn kleinste vriendje en dat is een mooier cadeau dan eender wie je kan schenken.
Het boek: 100 tips voor een betere training van uw paard.
Wil jij leren paardrijden met de beste start en snel resultaat?