Zijn verhaal en methode zijn zo goed ontvangen in de wereld, dat hij op financieel gebied lekker achterover in de stoel zou kunnen gaan zitten om voor de rest van zijn leven te niksen.
Voorbeeld: Van zijn boek ‘The man who listens to Horses' zijn bijna 5 miljoen exemplaren verkocht! Hij heeft zelfs meerdere bestsellers geschreven. Maar dit deel vindt Monty een leuke bijkomstigheid. Hij heeft, naar eigen zeggen, een doel met de informatie uit zijn boeken, daar gaat hij voor. Monty Roberts, ondertussen 73 jaar oud, reist daarom nog steeds de hele wereld rond om zijn kennis te delen met wie het wil horen.

Het doel van Monty Roberts is een verschil te maken in deze wereld. Zijn grote wens is dat als hij er niet meer is, hij door zijn leven heen een dusdanige invloed heeft gehad dat de wereld voor paard en mens een stuk verbeterd is.

Paardentaal
Monty Robert zoekt naar wat voor het paard te begrijpen is. Hij kijkt naar hoe wij dit het paard op een vriendelijke en verstaanbare wijze kunnen duidelijk maken. Hij vertelt hierover zodat je zelf leert dit zo te brengen dat het paard het graag voor je doet. Paardenfluisteren noemen ze dit ook wel eens. Monty Roberts heeft menig maal laten zien dat dit een kunst is die hij onder de knie heeft. Hij brengt deze kennis op zo'n manier over dat anderen er samen met hun paarden beter van worden.

Boek Paardenfluisteren.
Leer de paardentaal van Monty Roberts.

Er is nu een nieuw boek verschenen over het leven van Monty Roberts. De titel Paardenfluisteren, leer de taal van Monty Roberts.

Dit boek beschrijft het verhaal van Monty Roberts, van hoe hij als 3-jarige al met het paard ronddraafde en galoppeerde tot het punt dat de wereld hem leerde kennen als de paardenfluisteraar.

Je leest niet alleen zijn levensverhaal, maar ook staat er een praktijkgedeelte in het boek met oefeningen. Oefeningen waarmee je zelf met de methode van Monty Roberts aan de slag kan. Je leert hoe je veilig en vol afwisseling kunt werken met je paard en hoe ook jij een goede ‘kuddeleider' kunt zijn.
 

Het bijzondere aan dit boek is dat het bewerkt is voor kinderen. Dus via dit boek kan je kinderen de beste basis meegeven voor de juiste omgang met paarden.

Monty Roberts zegt zelf over dit boek:
‘Misschien is er wel een kind dat dit boek leest en de paardentaal beter leert spreken dan deze oude cowboy. Wat zou ik dat fijn vinden.'

Een boek dat lekker makkelijk leest en waar kinderen meteen wat van bijleren. Dus als je mij (Rudi) vraagt naar een leuk boek voor een kind, dan kan ik dit boek aanraden.

De Nederlandse amazone Imke Schellekens-Bartels zegt over dit boek:
‘Ik heb zelden zo'n paardenman als Monty Roberts ontmoet. Dit boek vol illustraties is een aanrader voor elke jeugdige paardenliefhebber.'

Maar toegeven: ook al ben je niet meer zo 'jeugdig', je zal (net al ik) niet kunnen nalaten om het ook te lezen.

Garantie
We zijn ervan overtuigd dat dit boek een leuke verrassing is voor elk kind dat gek is op paarden. Daarom willen we je ook op dit boek onze niet-goed-geld-terug-garantie geven. Dus is het boek niet wat je ervan verwacht had? Stuur het dan, tot 100 dagen na aankoop, terug naar ons. Zodra we het ontvangen, storten we het aankoopbedrag terug op je rekening. Het boek moet dan natuurlijk wel in goede staat zijn.

P.s.: Heb je zin in makkelijk te volgen leesvoer zonder allerlei moeilijke termen? Dan koop je dit boek toch gewoon lekker voor jezelf!

Een vrachtwagenchauffeur viel op de snelweg in slaap en botste tegen een trailer met paard aan. Dit overkwam een kennis van mij. De trailer was total loss en haar paard is er nog redelijk van af gekomen dankzij de achterstang in de trailer. Ze heeft geluk gehad.

Je kan nog zo goed opletten als je met je trailer rijdt en je aan alle verkeersregels houden. Er hoeft maar 1 andere medeweggebruiker een fout te maken en je wordt de dupe van iets waar je niets aan kunt doen. Ik moet er niet aan denken dat mijn Guus zoiets zou overkomen...

Hieronder enkele tips om zo veilig mogelijk over de weg te gaan met je paard in de trailer:

• Stro op de bodem van je trailer is gevaarlijk wordt er wel eens gezegd. Maar waarom? Een trailer heeft een rubberbodem dat als antislip werkt voor het paard en in principe heeft de bodem niets extra's nodig. Een laag houtvezel of stro kan de grip in de trailer voor het paard verminderen. Als je normaal rustig over de weg rijdt met je trailer staat je paard ook stabiel op stro of houtvezel, maar als je onverwacht toch een keer op de noodrem moet trappen is het toch het verstandigste dat je paard op een kale gripvolle rubberbodem staat. Zelf leg ik alleen een beetje houtvezel op de plek waar Guus poept.
• Voorkom dat je trailervloer gaat rotten en spuit hem regelmatig schoon. Onderhoud je trailer goed en controleer hem bij elk gebruik. Een veilige trailer is een trailer zonder gebreken.
• Gebruik altijd de achterstang. Dit maakt de trailer sterker bij een botsing omdat het de zijwanden versterkt en de laadklep tegenhoudt als deze van achter word ingebeukt.
• Een paard kan na een botsing erg overstuur zijn en zichzelf verwonden door paniek. Soms is het verstandig om het paard een kalmeringsmiddel toe te dienen voordat het uit de trailer wordt gehaald.
• Rijd nooit langer dan 3 uur achter elkaar met een trailer. Las rustpauzes in voor jezelf en je paard.
• Transportbescherming kan verwonding voorkomen.
• Een hooinet in de trailer hangen, zodat je paard onderweg wat te knabbelen heeft, lijkt ideaal, maar is dat niet altijd. Je paard kan met de voorbenen verstrikt raken in het hooinet als het niet hoog genoeg hangt of onderweg is gaan zakken. Voorkom risico's door geen onnodige attributen op te hangen of neer te leggen.

Jolanda Adelaar http://www.superguus.com
 

Rechtrichten van je paard

Over het rechtrichten van paarden wordt veel te weinig gesproken. Sterker nog... veel instructeurs besteden er helemaal geen aandacht aan. De echte wedstrijdruiter zal er wel veel aandacht aan geven.
 

Rechtrichten van een paard is niet alleen maar de voorhand voor de achterhand plaatsen. Wat is het dan wel?
Een correct rechtgericht paard is aan de linker- en de rechterkant van zijn lijf gelijk bespierd en aan beide zijden even soepel. Hierdoor kan het paard de dressuuroefeningen links- en rechtsom op dezelfde manier uitvoeren.

Dus het is niet goed als bv. de volte linksom wel gemakkelijk gaat en rechtsom altijd problemen oplevert. Of als het paard naar links gemakkelijker appuyeert dan naar rechts. Of dat het paard in de rechtergalop makkelijker aanspringt dan in de linker.

Hoe doe je dat dan?
In de academische rijkunst doen we dat door het paard systematisch op het juiste moment de juiste oefeningen in de juiste hoeveelheid te geven. We geven het paard als het ware gymnastiek. Deze gymnastiek maakt de spieren sterker en de gewrichten soepeler.

Waarom doe je dat dan?
Een rechtgericht paard is in staat om de ruiterlast te dragen. Een paard is, zoals alle zoogdieren, van nature scheef. Deze scheefheid kan allerlei gezondheidsklachten van het paard en rijproblemen veroorzaken als een ruiter op zijn rug gaat zitten. Alleen een rechtgericht paard laat zich verzamelen.
 

Op een verzameld paard kan je goed zitten en rijden. Een verzameld paard heeft geleerd zichzelf en zijn ruiter correct te dragen. Hierdoor worden allerlei problemen vermeden.

Welke oefeningen doe je?
In de academische rijkunst beginnen we aan de hand ( dus naast het paard op de grond ) We geven hem rechtrichtende buigingsarbeid. Het paard leert eerst met het binnenachterbeen onder de massa naar het zwaartepunt toe te bewegen. Eerst op de volte. Hiermee train je het binnenachterbeen. Daarna in de schouderbinnenwaarts. Dit is een zwaardere training van het binnenachterbeen. Dan komt de travers. Training buitenachterbeen. Appuyeren = travers zonder wand, traint beide achterbenen. Daarna komen de renvers en de pirouette = training beide achterbenen. Eerst in stap en dan in draf.

Als het paard deze oefeningen begrijpt en kan uitvoeren, gaan we dezelfde oefeningen rijdend doen. Langzaam maar zeker wordt het paard sterker en soepeler. Als je de piaffe beheerst, is de basis training klaar.

Ook longeren hoort erbij. Zonder hulpteugels. Het paard leert daarmee op eigen benen en in balans te stappen, draven en galopperen. Hij ontwikkelt er ook spieren mee. Hij wordt sterker. Als ruiter ben je een soort fitnesstrainer voor je paard. Jij geeft hem de fitnessgymnastiek. Natuurlijk kost dit veel tijd. Wat geeft dat?! Als je binnen een jaar klaar zou zijn, dan heb je niets meer te doen. Is ook niet leuk.
 

Ik vind het leuk om de weg naar de piaffe samen met mijn paard te gaan. Ieder paard is anders. Ik verheug me over iedere kleine vooruitgang. Je voelt dat hij langzaam maar zeker sterker en soepeler wordt. Je merkt dat door het samenwerken, het paard steeds meer jouw paard wordt. Dat zijn voor mij hele boeiende ervaringen. Bij ieder paard gebeurt het weer. Geweldig!

Wanneer begin je?
Zo gauw als je met je paard kunt beginnen. Dus 3,5 à 4 jaar. Kan je niet zo lang wachten, dan moet je niet gaan paardrijden, maar een mountainbike kopen, aldus Bent Branderup. Als het paard ouder en/of verreden is, dan kan je er ook nog mee beginnen. Het paard knapt er enorm van op.

Hoefkatrol (dit bestond vroeger niet) en onverklaarbare kreupelheden zou ik zeker met onze methode van rechtrichten aanpakken. Het kan je een hoop ellende en dierenartskosten besparen.

Ik geef toe je lesgever kost ook geld, maar daar leren jij en je paard veel van, zodat je daarna met je paard samen verder kunt.

Moet je helemaal tot de piaffe?
Nee, dit is niet nodig. Als je liever in het bos rijdt, dan is het ook voldoende om een goede schouderbinnenwaarts te rijden. Dit kan in de rijbaan, maar het kan evengoed in het bos.
 

Het is trouwens niet zo goed om je paard maar recht te laten lopen in het bos. Je kunt beter afwisselend schoudervoor naar links en rechts rijden. Dus eigenlijk ben je altijd bezig met het rechtrichten van je paard.

Ieder paard moet rechtgericht worden. Dit is de basis. Van hieruit kan je elke andere tak van de paardensport gaan beoefenen.

Door Fredy Hulshoff, uit Paardentips Magazine

Klik hier om naar deel 1 te gaan

Net voor het WK zagen we iets wat wel leuk is om te vermelden in Paardentips magazine.
We zagen toen namelijk een demonstratie van IJsbrand Chardon met een vierspan paarden voor een marathonkoets. IJsbrand liet de toeschouwers zijn vaardigheden zien via een kegeltjesparcours.

Wat is een kegelstjesparcour?
Zo'n parcours bestaat uit kegels die in een bepaalde volgorde worden opgezet. Op de kegels liggen balletjes. De menner moet dit parcours zo snel mogelijk afleggen zonder de balletjes van de kegels te stoten.

Zoon Bram kwam ten tonele met zijn vierspan pony's. Ook hij liet zijn kunnen zien.

Het leek de omroepster leuk om eens te kijken hoe beide Chardons aan elkaar gewaagd waren en ze nodigde ze samen uit voor een wedstrijdje over het parcours.
 

Chardon senior nam zonder enig probleem en foutloos het parcours. Grooms verdeelden hun gewicht zodat de koets in de wendingen stabiel bleef. Daarna was het de beurt aan Bram. Ook hij nam zonder enig probleem het parcours. De omroepster moest er even mee lachen toen ze naar de tijd keek.

Echt waar mensen, ik sta het niet te verzinnen, de tijd van Bram was beter. Bram won van zijn vader. Het publiek vond het prachtig!

Buiten het feit dat een vierspan pony's veel wendbaarder is dan een span paarden willen we niks afdoen aan het feit dat Bram in de startblokken staat om de scepter van zijn vader over te nemen.

Leuk om te zien dat die twee er samen zo'n lol in hebben.

Tot op een dag. Daantje had gevochten met een ander paard van ons. Dit was een trekpaard. Zij was altijd de baas geweest in de wei en gaf natuurlijk haar positie niet af. Aangezien haar lichaam veel kolossaler en veel sterker is, was dit een verloren zaak. Ons pap had alles gezien, maar dacht dat er niet echt iets aan de hand was.

Toen ik thuis kwam, was het net gebeurd. Mijn vader maakte er zelfs een grapje over. Hij had alleen de schaafwonden aan de binnenkant van Daantjes been niet gezien! Tot ze zich omdraaide. Ik word niet snel misselijk, maar toen wel.

Je wil gewoon niet dat jouw dier iets overkomt. Toch was er op het eerste gezicht niets ernstigs te zien. Ze liep zelfs niet eens mank. Toen ik haar mee naar de staanplaats nam om het beter te bekijken, kwam mijn tweede schrik. In het begin leek het allemaal wel mee te vallen, maar uit een piepklein wondje kwamen bellen. Het ding zal niet meer dan 3mm breed zijn geweest. Dit is haar uit uiteindelijk wel fataal geweest.

Omdat het paard zelf niet reageerde op haar wondjes leek het ons allemaal wel mee te vallen. Schoon maken en verzorgen door te koelen leek ons de beste oplossing. Zo zouden we evt. zwelling tegen gaan.

Toch begon Daantje na anderhalve dag moeilijker te lopen. Tijd voor de veearts vonden we. Hij dacht ook dat het allemaal goed zou komen in het begin, maar attendeerde ons er wel op dat het ook fout kon gaan. Ze kreeg die avond per injectie pijnstiller en een antibioticum. Voor het vervolg kregen we het spul om het via de mond in te laten nemen. Helaas sloeg het spul na een paar dagen nog niet aan.

Daantje ging steeds manker lopen en verloor ook een beetje eetlust. Als ik heel eerlijk terug kijk, wist ik al dat het fout zou gaan. Na twee weken alles uit de kast gehaald te hebben, besloot de veearts de behandeling stop te zetten. Hij zag hier geen toekomst in. Hoe kon hij dat nou zeggen? Daantje was er helemaal nog niet aan toe om dood te gaan. Haar vacht glansde nog. Ze at haar brokken nog en vers gras. Ze hinnikte zelf als ik op stal kwam!!

Natuurlijk hoop je op een wonder en na een tijdje ging het ook beter. Daantje maakte zelfs een klein vreugdesprongetje toen ik haar brokken kwam brengen. Ik zag de toekomst weer wat zonniger in. Ik had zelfs een nieuw halster gekocht.

Maar mijn hoop werd afgepakt. Daantje ging weer achteruit. Je weet dat het moment er aan zit te komen dat je een moeilijke beslissing moet gaan nemen.

Ik heb wat afgehuild in de stal bij haar. Ik kon gewoon voelen dat het dier ook bang was. Ze kwam helemaal op mij staan en legde haar nek in de mijne. Dan pas besef je eigenlijk hoeveel je van een dier houdt. Machteloos voel je je. Het dier is bang, heeft pijn en er is niks meer wat je kunt doen. Maar haar kwijt willen is wel het laatste wat je wil.

Gelukkig zei een kennis van mij: ‘Als je echt van een dier houdt en de verantwoordelijkheid van hem wil dragen, moet je ook de verantwoordelijkheid nemen op het moment dat hij niet meer hier kan blijven.' Ik hield zielsveel van het diertje. Meer dan ik kan omschrijven. Maar ze had volkomen gelijk.

Donderdagmorgen zag ik dat het zo echt niet meer kon. Toch was dit de zwaarste zin die ik in mijn leven heb gezegd: ‘Laat haar maar inslapen.'

Het was nog een heel gedoe om een veearts voor diezelfde dag te vinden. Gelukkig begreep een kliniek in de buurt mij heel goed. Ze hadden een ontzettende lieve veearts gestuurd.

Ze kreeg een verdovingsspuit. Na een paar minuten een tweede spuit. Ik was er "rustig" bij gaan zitten en heb zitten huilen als een klein kind.

Daar lag ze dan, mijn mooie Daantje. Nooit zou ik die bijzondere glans nog in haar ogen zien. Toch wist ik zeker dat ik de goede keuze had gemaakt.

Een dier hoort niet te leiden uit jouw "liefde". Deze tijd en beslissing hebben veel invloed op mij gemaakt. Ik kan er zelfs nog niet over praten zonder de tranen in mijn ogen. Toch is het goed om je te realiseren als je aan paarden begint/hebt dat je ook voor deze keuze kan komen te staan. Hou dan zoveel van je dier dat je hem niet onnodig laat lijden.


Door Annemarie van Santvoort, uit Paardentips Magazine