Stel je voor dat je aan tafel zou zitten met de 13 beste trainers van de wereld. Deze trainers zouden je dan allemaal vertellen over hun trainingen, technieken en geheimen om ruiters tot topprestaties te brengen. En je zou ze allerlei vragen mogen stellen en zij zouden jou dan antwoord geven. Wauw! Dat zou echt super zijn!

Maar zo'n buitenkans krijgt bijna niemand, ik (Rudi) ook niet ;-) De familie Bartels van de beroemde Academy in Hooge Mierde kreeg het wél voor elkaar en nodigde deze mensen uit voor een 'Global Dressage Forum'. Tineke (topamazone) en haar man Joep Bartels (sportpsycho-loog), waren zó onder de indruk van de kennis van deze mensen dat ze hun nieuwe boek 'Bewuster Paardrijden' voor een groot deel wijden aan de belangrijke informatie, die deze 13 beste trainers van de wereld, hun en de andere aanwezigen gaven.

Even een paar namen van aanwezige trainers: Sjef Janssen, Johan Hinnemann, Kyra Kyrklund… niet de minsten, toch?

Al die trainers zouden zelf al een boek kunnen schrijven over wat ze te vertellen hebben. Sterker nog, sommigen van hen hebben dat ook gedaan. Tineke en Joep Bartels hebben de belangrijkste informatie zo weten samen te vatten dat het in één boek past: Bewuster Paardrijden.

Maar dat is niet het enige dat dit boek zo speciaal maakt. Je gaat ontdekken wat het verschil kan maken tussen een 'normale' ruiter/amazone en een topper. Zulke informatie kun je alleen maar krijgen van toppers. En de familie Bartels mag je zeker tot de toppers rekenen.

Als je bijvoorbeeld naar dochter Imke kijkt, dan lijkt het alsof het bij haar allemaal vanzelf gaat. Als je het haar zou vragen of dit ook zo is, dan zou ze waarschijnlijk een keer flink lachen. Haar ouders maken je duidelijk in dit boek, dat het hier om ruitergevoel gaat, iets wat op een automatische piloot lijkt. Alles lijkt dus vanzelf te gaan maar dat is zeker niet zo. Het is een gevoel dat ze hebben opgebouwd door zich bewust te zijn van elke handeling die ze doen met het paard.

Wat vind je allemaal in dit boek?

• Het gedrag van paarden en het trainen vanaf de grond met Freestyle trainer Emiel Voest
• Zelfkennis en zelfcontrole met sportpsycholoog Rico Schuijers
• Verbeter je zit met de Australische Alexander therapeut Richard Weid
• Trainen met vraag en antwoord met zoöloog Andrew McLean
• Het ontwikkelen van ruitergevoel en aandacht voor de rijschool met Anky van Grunsven en Sjef Janssen
• Topadviezen van de 13 beste trainers ter wereld

Na het lezen van dit boek hebben we onder andere deze voordelen ervaren:

• Je kunt makkelijker communicatieproblemen voorkomen
• Er ontstaat respect en vertrouwen tussen jou en je paard
• Je kunt jouw eigen ruitergevoel ontwikkelen waardoor je bepaalde dingen op de 'automatische piloot' gaat doen
• Je kunt je lichaam trainen om zo tot betere prestaties te komen
• De eenheid tussen jou en je paard wordt bevorderd
• En nog veel meer...

Klik hier om meer te lezen over dit boek en om het in huis te halen.

Tips om zelf een veilige koets te maken Door Rudi

Omdat ik zelf al een paar koetsen gemaakt heb, dacht ik dat het wel leuk zou zijn om wat tips op een rijtje te zetten. Toen ik eenmaal begon met schrijven kreeg ik in de gaten dat ik het niet allemaal in het magazine kon zetten. Het is namelijk een hele lap tekst geworden met teveel foto's om even naar jou toe te mailen.
Ik heb er even aan gedacht om het in delen te plaatsen in het Paardentips Magazine, maar uiteindelijk is alles op één pagina gezet. Het is niet de bedoeling geweest om het allemaal te technisch te maken of je stap voor stap uit te leggen wat je moet doen. Je zult merken dat je in de praktijk voor keuzes zult komen te staan die invloed kunnen hebben op de veiligheid van de constructie en dus ook voor de mensen die later eventueel met je gaan meerijden. Daarom deel ik met jou een paar dingen die ik zelf tegenkwam bij het maken van de koetsen en vertel ik je wat je beter niet en beter wel kunt doen. Er zullen heus een paar dingen bij zijn die ik vergeten heb te vermelden, soms is iets zo vanzelfsprekend voor jezelf dat je het niet in de gaten hebt dat anderen hier wat meer duidlijkheid nodig hebben. Ik wil ook niet beweren dat ik een specialist ben. Zelf heb ik uiteindelijk een eigen koets gemaakt waar ik helemaal tevreden over ben. Geen gepiep en gekraak, weinig onderhoud, niet te zwaar, de ideale zit...

Dat is het voordeel van een eigen koets maken, je maakt hem precies zoals jij het wilt..

Klik hier als je wat tips kunt gebruiken bij het maken van een eigen koets.

Wist je dat: wat is Couperen?

Tip: Nieuwe folder van Paardentips Magazine Door Nanny

Op weg voor het goede doel: Reisverslag Door: Margriet en Jeannette

Vandaag gaat de route meer het binnenland in en asfalt en paden wisselen elkaar af. De lunch eten we staand in een weitje; het regent steeds harder en na amper een uur halen we de paarden er maar af om bij de kerk te gaan schuilen. We eindigen die dag bij een albergue waar we erg veel moeite moeten doen een slaapplaats voor ons en de paarden te vinden. We worden daarbij geholpen door onze Duitse vrienden en ene 'German'.

We slapen die nacht weer met 17 man op een slaapzaal…'s Ochtends voor negenen vertrekken we voor een lange dag naar Gijon. We staan voor onze eerste echte col in Spanje. Rond de 400 m klimmen. Op het heetst van de dag begint de klim; beton, stenen, beton, stenen, en steil! Gelukkig trekken de paarden het goed, met één pauze zijn we boven, waar wandelende pelgrims hun ogen uitkijken als wij aan komen zetten. Antonio, vriend van German, loodst ons door Gijon naar een grote stal, waar de paarden ver uit elkaar gestald worden. Ze winden zich zo op, en daarmee ook de andere paarden, dat al snel wordt geregeld dat ze naast elkaar kunnen staan.

En dan staat Dominique, Jeannettes vriend, op de stoep. We laden onze spullen in zijn auto en komen tegen tienen bij Anjo aan, waar het eten en de wijn al op ons wachten. Anjo is zo'n beetje 'vrijwilliger' en heeft aangeboden voer vooruit te brengen voor onze paarden. Bob en zij wonen in een paradijsje; prachtig uitzicht over de groene bergen in het zuiden, ezels voor de deur, vier honden op het erf. De logeerkamer en de camper zijn vrij en moe maar voldaan duiken we ons bed in. We hebben morgen vrij. Die dag staan de paarden er goed bij, alleen eet Roos niet goed. En ook Jeannette is niet 100%: buikkrampen.

De dag erop is zwaar; zo'n 32 kilometer van de manege in Gijon naar de wei even na Aviles. Het kost twee uur om Gijon door te komen. Eindelijk gaan huizen en industrie over in weiden en bossen. Het wordt ineens een mooi zandpad over een heuvelrug. Alleen gaat Roos moeilijker ademen bij het heuvelop lopen. Boven zoeken we daarom een wei voor de lunch. Na de lunch ademt Roos nog steeds zwaar en Jeannette heeft last van buikkrampen, maar Roos en Jeannette hebben beiden genoeg energie om in een heel rustig tempo door te gaan. Geen reden tot paniek, maar morgen doorgaan lijkt niet verstandig. We slapen in een hotel in Salinas.

De volgende dag is Roos niet beter en laten we de dierenarts komen. Roos heeft veel slijm in haar luchtpijp en verhoging - een allergie, of piroplasmose? Ze krijgt een ontstekingsremmer, antibioticum en middeltje dat we elk uur moeten geven. Tegen achten komt de dierenarts weer langs. Roos ademt veel rustiger en heeft ook minder verhoging. Wat er ook aan de hand is, de behandeling slaat aan. Wij gaan lekker uit eten bij de sidreria en vinden daarna een goedkoper hotel in Aviles.

De dagen die volgen herstelt Roos langzaam, maar zeker. Liesa heeft ondertussen nergens last van en eet de hele dag door. Ze was al een beetje te dik, zelfs na drie maanden lopen richting Santiago. Ondertussen is Jeannette ook echt ziek geworden. Bij het gezondheidscentrum krijgt ze pillen en eetadviezen voor gastro-enteritis en zal alles goed komen. 's Avonds met Do uit eten op een mooi pleintje in Aviles. Jeannette ziet er beter uit, en mag rijst, witte vis en asperges eten. Haar eerste maaltijd in een aantal dagen.

Na enkele dagen heeft Roos nog steeds verhoging en vermoedt de dierenarts toch dat ze piroplasmose heeft, een ziekte die overgedragen wordt door teken en eindigt met bloedarmoede. Hij spuit weer antibioticum en neemt bloed af voor bloedonderzoek. Een dag later blijkt Roos inderdaad bloedarmoede te hebben, wat wijst op piroplasmose. Ze krijgt er een medicijn en antibioticum voor en een ijzerinjectie tegen de bloedarmoede. En dat laatste valt niet goed; ze gaat bijna van d'r stokje! Ze draait met haar ogen, staat te wankelen op haar benen, valt bijna om. De dierenarts rent als een speer naar zijn auto voor de antidote, een middel dat de allergische reactie op ijzer moet stoppen. Twee shots en tien seconden later staat ze alweer hooi te eten... Pfff! Omdat Roos er al snel weer goed bij staat, kunnen we - na goedkeuring van de dierenarts - op pad om een auto te huren om voer op te halen en weer af te leveren. Eerst even bij Do in het hotel langs om te ontbijten, spullen op te halen en afscheid te nemen; hij vertrekt weer richting huis.

Bij Navia halen we de grote bulk voer op - tig zakjes met 4 kilo die we langs de route verspreiden. We geven op geschikte plaatsen voer af; er zijn genoeg albergues voor pelgrims, en vinden zelfs hier en daar al weides voor de paarden. Trouwens, de herbergen in Galicië zien er hier super uit.

De dagen dat we weg zijn, helpen de dierenarts en onze gastheer Juan el Panadero ons erg goed door de paarden te voeren en Roos haar medicijn te geven. Wat een schatjes!
Voor we na 1½ week eindelijk weer verder kunnen, komt de dierenarts voor de laatste keer. Roos heeft geen verhoging! Helaas heeft hij ook de rekening bij zich. Even schrikken, maar goed, Roos is weer aan de beterende hand. En de hoefsmid komt. Gister gebeld, vandaag staat hij al op de stoep, mét widiapuntjes. Bovendien belt hij de krant voor ons. Die verschijnt ook meteen. We zijn weer eens plaatselijke beroemdheden geworden.

Dag van vertrek uit Aviles. De dierenarts heeft ons plan voor de revalidatie van Roos goedgekeurd: niet bepakken, niet rijden en de kilometers per dag langzaam opbouwen. Daarom komt er vanavond een trailer, om de eerste twee etappes - beide rond 30 kilometer - over te slaan. De eigenaresse van de trailer, Ayesa, rijdt ons heel langzaam maar gestaag de 60 km verder naar Cadavedo. Onze volgende gastheer Coque, geregeld door Juan, moet aan zijn moeder vragen of hij de achtertuin om mag bouwen tot wei. Moeder en zoon zijn gelukkig erg lief en zorgen goed voor ons en we hebben allemaal een goede eerste nacht.

Weer op pad!

Eindelijk weer op pad! Er staat 15 kilometer op de planning, wat al aardig wat is voor een herstellend paard. Het is een warme dag, met koele nevel vlak langs de kust. De kustpaden zijn mooi maar de beloofde gemarkeerde kustroute is niet te vinden, de gele pijlen missen op kritieke punten. Roos doet het gelukkig goed. Langzaam aan, maar ze stapt door. Liesa draagt bijna alle bepakking; Roos alleen een zadel en voortasje.

In Almuna ligt er een zak voer in de herberg. Met hulp van de Colombiaanse herbergier hebben we even later de keus uit twee weides. De volgende dag hoeven we maar 12 kilometer, maar het wordt toch weer een lange dag. We doen het rustig aan, stoppen vaak, maar zijn daardoor lang onderweg. Die nacht vinden we een oud, onbewoond huis met ommuurde tuin en heel veel gras en onkruid. Daar mogen de paarden staan als de boel met touwen goed afgesloten kan worden. Dat lukt, de herbergierster komt met water en hooi en de paarden staan weer goed voor een nacht.

De eerste dag voor Roos met meer kilometers: zo'n 22 naar de volgende herberg. De route die we nu volgen is erg mooi, kronkelt leuk door de heuvels, maar is ook 3 kilometer langer! Het is echter een prachtige route, met vergezichten de bergen in, bossen en landerijen, Bij de ingang van het dorp loopt het halve dorp uit en we maken een weitje mét extra voer van de boer aan de overkant.

De volgende dag zou een warme dag worden, dus vroeg weg. In praktijk valt het mee. De route is mooi en niet zo zwaar en loopt nu echt het binnenland in langs de baai van Ribadeo. Het gidsje belooft moeilijke stukken; we nemen variantjes en lopen heerlijk door de heuvels over vrij vlakke paden.

Na Vegadeo is er de keus tussen de grote weg en de berg over. Beiden niet fijn, dus zoeken we weer onze eigen route. Even over de grote weg en dan door kleine dorpen, bossen en heuvels naar Sante, waar ene Jesús op ons wacht... Met een lekkere wei. We kunnen niet bij hem slapen en installeren onze matrassen daarom in de portiek van het kerkje. Maken we dat ook eens mee. In het dorp ontmoeten we Leon, een Belg en 'mysterieus' man. De volgende dag ontmoeten we hem bij de kathedraal van Mondoñedo waar hij ons trakteert op een ijsje. Met de paarden voor de neus en de halve stad om ons heen zitten we op de trappen uit te rusten van weer een lange dag.

Bij de albergue jatten we een wei en ontmoeten we Jens, een Duitser met gitaar. De ochtend daarop is het koud! Strak blauwe lucht met veel wind en een bijzonder mooie route. Hebben we al gezegd dat het hier mooi is? We joepen weer wat weitjes, nemen onze tijd en komen zoals besproken met de volgende gastheer om half acht aan in Goiriz. We hadden gevraagd om een afgesloten wei en krijgen eerst een krottig schuurtje aangeboden. Na wat heen en weer gepraat en gezoek, vinden we een wei waar we mogen staan. De paarden gelukkig, en wij ook.

Voor het eerst in een week hebben we een dag vrij en slapen we een beetje uit. We liften naar Vilalba om het internet bij te houden en ontmoeten daar voor de tweede keer Duitser Jens. De volgende dag gaat lekker. De route is goed aangegeven, er zijn geen heuvels en de 23 km leggen we snel af. In het dorp vinden we, na flink zoeken, Pepe die een hele goede wei voor ons heeft; groen gras, beekje, schaduw, wat wil een paard nog meer. De herberg zit erg vol: Scouts! Terwijl wij gazpacho eten, vermaakt Jens zichzelf door de scouts gitaar te laten spelen en te zingen. Ook een Deense mengt zich in de groep. Om elf uur worden we allemaal door de hospitalera naar bed gestuurd. Strenge dame.

Om 5 uur maken de eerste lopers zich alweer op om te vertrekken. Om 6 uur staan we zelf op, halen de paarden en om 7 uur vertrekken we, samen met Jens. Die wil wel een dagje 'paard' meemaken. We zijn vroeg bij de albergue, waar we warm worden onthaald door drie Ierse hospitalera's. Even later staan onze paarden bij Fina op de wei, een licht gehandicapte vrouw die ons heel graag helpt. Die middag regelen we een trailer en auto voor de terugweg. Het is 's avonds erg gezellig met onze twee nieuwe kennissen, de twee Deense vrouwen Theresa en Vivi, en onze Jens. We filosoferen over fondsenwerving - zij maken de tocht om geld in te zamelen voor een cliniclown - en de spirituele kant van de tocht.

De volgende dag is kort, rond de 20 km. We komen over de hoogste passen van de tocht. Vlak voor Sobrado passeren we een mooi meer. Daarin ligt nu een stukje Groesbeek. We overnachten op een speciale plek; het klooster in Sobrado. Monnik Francisco regelt de wei van het klooster en we moeten de dienst van de monniken bijwonen. We vallen een klein beetje in slaap. Een van de monniken zelf ook.

Het regent! Als de paarden opgezadeld zijn voor vertrek, komt het met bakken uit de lucht. Als de regen ophoudt, vertrekken we richting Arzúa. Halverwege komen we erachter dat er een andere route is die de afstand naar Santiago met 7 km verkort. Daardoor kunnen we nu in twee dagen naar Santiago gaan, in plaats van drie. Na 30 km, om 7 uur 's avonds, staan we ineens op een lege Camino Frances. Drie km verder komen we bij een herberg met wei, die stampvol is. Om de hoek vinden we zelf een mooie illegale wei waar we de tent opzetten.

www.paardreizen.nl

Lezersverhaal: Tips voor een unieke en hippe look van je paard Door: Petra Nederveen

Hallo,

 

Ik las in het vorige magazine over jullie tips over het versieren van dekjes en andere dingen. Leuk dat jullie daar aandacht aan besteden! Ik heb zelf ook een aantal dekjes zelf gemaakt, maar dan met de naaimachine. Ik kon nog niks op de naaimachine, dus het is ook te doen voor onervaren naaisters.

Als eerste heb ik een felgroen dekje van fleece gemaakt. Ik heb als vulling wattine gebruikt, dat kun je gewoon bij de stoffenzaak of de markt kopen. De fleecestof kun je ook uit een goedkope fleecedeken halen, hoeft helemaal niet duur te zijn dus! Ik heb gewoon de vorm van een ander bestaand dekje overgetrokken en de stof en de vulling uitgeknipt. De rand naai je rondom vast. Ik heb het dekje in blokken doorgestikt zodat de vulling niet zou schuiven. Ik heb een katoenen brede band gekocht en deze als bies er omheen genaaid. Lijkt moeilijk, maar met goed spelden kom je een heel eind! Als versiering heb ik een paardenhoofd uit een stukje vilt gehaald, uitgeknipt en op het dekje genaaid. Het leuke is, dat ik de vorm van het paardenhoofd
van een foto heb. Dus kun je zo je eigen paard op je dekje maken!

 

Daarna heb ik een soort pad gemaakt, de vierkante dekjes die tegenwoordig zo in de mode zijn. Deze was heel erg gemakkelijk te maken. Ik heb stevig katoenstof gebruikt, dit naait makkelijker omdat het niet rekt, zoals fleece wel doet. De vorm is ook heel makkelijk te naaien, rechttoe, rechtaan. Ook eerst de rand, en dan de strepen. Als vulling heb ik weer van dat wattine gebruikt. Hetzelfde band als bies, en klaar ben je!

 

Ik had laatst ook nog twee oude dekjes liggen. Die heb ik een beetje opgefrist. Voor een bordeauxrode heb ik een geel koord gekocht en een opstrijkplaatje. Het koordje naai je als sierrandje langs de bies. Heel erg makkelijk is dat, ik hoefde zelfs niet te spelden! Dan een leuke Winnie de Poeh erop, en je hebt een heel nieuw uniek dekje!

 

 

Ik had ook nog een oude bruine. Ik heb het een beetje nageaapt van de HV-Polo dekjes. Een lap lichtblauwe stof in een punt geknipt, en die op het dekje genaaid. Een donkerblauwe rand er omheen, en nog wat leuke strijkplaatjes, en tadaa, voor 5 euro een heel nieuw dekje.

Ik heb de foto's van de dekjes erbij gedaan. Dus ook voor de onervaren naaisters is er wel wat te verzinnen. Zonder al te veel geld kwijt te zijn, loopt mijn haflinger en toch nog hip en uniek bij!

 

Groetjes, Petra

	TIPS Tip 1:  Klassieke dressuur   Wil jij weten hoe de oude leermeesters één werden met hun paard als ze samen reden? Klik hier om meer te lezen! Tip 2: Wist je dat wij, Rudi en Nanny, ook een magazine maken speciaal voor hondenliefhebbers? De naam is, je raadt het al, het Hondentips Magazine! Klik hier om naar www.hondentips.com  te gaan. Tip 3: wist je dat je op paardentips.com een zeer uitgebreide boekenshop vindt met allemaal boeken die je helpen om de relatie tussen jou en je paard te verbeteren en die je helpen om beter te kunnen rijden en je paard te verzorgen? Klik hier om eens een kijkje te nemen in de boekenshop. Tip 4: Wist je dat veel Paardentipslezers elkaar regelmatig ontmoeten op het Paardentips forum? Je kunt daar vragen stellen en van gedachten wisselen met andere paardenliefhebbers. Erg leuk en gezellig! Klik hier om het forum te bezoeken. Tip 5: Er zijn al zo’n 100 Paardentips Magazines verschenen. Daar staat een schat aan informatie in. Klik hier om de voorgaande nummers online te bekijken. Tip 6: Tip een vriend of vriendin! Vind jij het fijn om Paardentips Magazine te lezen? En denk je dat je vriend of vriendin het ook leuk zou vinden? Stuur dit magazine-emailtje dan gerust door! Misschien wil hij of zij ook wel lid worden van Paardentips Magazine. Er zijn immers al meer dan 30.000 leden… Tip 7: Misschien heb jij wel een tip voor ons? Of een leuk verhaal over wat je hebt meegemaakt met je paard. Of een onderwerp waarover je graag een artikel zou zien in het magazine. Stuur ons dan even een mailtje op: mail@paardentips.com

	Copyright 2006 – voorwaarden overnemen artikelen Paardentips Magazine copyright 2006. Alle artikelen, magazines en tussendoor-mailtjes zijn beschermd door copyright. Wil je toch graag een artikel uit het magazine gebruiken, dan kan dat onder de volgende voorwaarden: 1. vermeld direct onder het artikel dat het artikel uit Paardentips Magazine komt, 2. vermeld dat het artikel copyright 2006 van Paardentips Magazine is, 3. plaats een duidelijke en werkende link naar www.paardentips.com Voorbeeld: Uit Paardentips Magazine - copyright 2006 - www.paardentips.com

	Aan- en afmelden voor Paardentips Magazine Beste [NAME], Wij versturen nooit ongevraagd ons magazine naar iemand. Je hebt dit nummer dus ontvangen omdat je je daarvoor hebt aangemeld of omdat iemand anders je dit magazine heeft toegestuurd. Waarschijnlijk dacht die persoon dat je wel geïnteresseerd zou zijn in één van de artikelen. Als dit het geval is (zie afzender), dan ben je nog geen lid van Paardentips Magazine en hoef je jezelf ook niet af te melden. Wil je jezelf graag opgeven om elke twee weken het Paardentips Magazine te ontvangen? Klik dan hier om het formulier op de site in te vullen. Als je Paardentips Magazine niet meer wilt ontvangen, klik dan hier: [UNSUBSCRIBE_HTML].