Al lijkt het bij Anky nu allemaal vanzelf te gaan...

...wist je dat het voor haar niet altijd even gemakkelijk is geweest?

Ook zij is een keer begonnen met paardrijden. Ze is ook op jouw huidige niveau geweest. En ze heeft ook tegenslagen gekend.

Neem een kijkje in het leven van Anky van Grunsven en ontdek:

• waarom ze nooit opgaf en hoe je dat op jezelf kunt toepassen
• hoe ze Bonfire van haar schrikmomenten afhielp en hoe jij hetzelfde kunt doen bij jouw paard
• waarom belonen én straffen bij het opleiden horen en hoe jij daarmee succes kunt behalen
• wat het geheim van Anky is en hoe jij daar je voordeel mee kunt doen
• hoe jij op dezelfde succesvolle manier als Anky kunt gaan trainen
• waar de fokker van Salinero op let als hij een sportpaard fokt en hoe jij daardoor de kwaliteiten van een paard gaat herkennen

Jacob Melissen schreef over dit 'fenomeen op vier benen' een boek waarin je een kijkje kunt nemen in het leven van Anky van Grunsven en haar man Sjef Janssen. Een succesverhaal dat begon bij een meisje met een Shetlander en een vader die achter zijn dochter stond zoals alleen vaders dat kunnen...

In dit boek lees je verder:

- Over hoe het allemaal begon: Shetlander Heleentje.
- Over de zesjarige Prisco, die het haar soms zo moeilijk maakte.
- Hoe ze een 'afgekeurde' Oldenburger koopt, die ze zelf helemaal ziet zitten.
- Hoe ze aan de naam Bonfire kwam voor dit paard.
- Over het besluit te stoppen met Bonfire en waarom.
- Hoe haar wedstrijden eruit zien (waarschijnlijk heel anders dan je zou denken).

- Waarom Anky niet meteen onder de indruk is bij het zien van Salinero en wat bij haar de omslag bracht.
- Over hoe zij samen met haar man Sjef Janssen een team vormt.
- Dat Anky momenten heeft gehad dat ze er geen zin meer in had en over hoe ze haar motivatie terugvond.
- Over het verlies van haar vader.
- Aan wie Anky het liefste les geeft.
- Wat het Anky-effect is.

- Over de geboorte van Yannick Janssen, haar zoon.
- Hoe ze van tegenslagen iets goeds maakt.
- Wat voor Anky de belangrijkste punten zijn waaraan een dressuurpaard moet voldoen.
- De visie van Anky over het fokken en selecteren van een goed dressuurpaard.
- Een overzicht van de prestaties van Anky van 1985 tot en met 2005.

Wat ze eigenlijk laat zien is: waar een wil is is een weg. Zij had momenten in haar leven waarop ze had kunnen opgeven maar in plaats van opgeven gaat ze leren hoe ze juist moest reageren op situaties. Die momenten heb jij vast ook (gehad) of zul je nog tegenkomen. Met Anky als voorbeeld stap jij over die problemen heen!

Klik hier om meer te lezen

Op bezoek bij: Het junior stuntteam Door Rudi en Nanny

Hierboven kun je het volledige team bekijken die na de show even poseerde voor de camera's. Lise, ons dochtertje van drie, keek haar ogen uit. Gelukkig is ze nog te jong om dit thuis na te doen op haar eigen Shetlander. We houden ons hart al vast, haha.

Zoals je ziet hebben ze niet stil gezeten en mochten we het resultaat zien van heel wat uurtjes training.
Voor je dit thuis gaat proberen lees nog eerst even de wijze raad die Linda meegaf.


We willen jullie wel op het hart drukken dat voor alles wat je daar ziet, heel hard gewerkt is, en dat deze kinderen constant onder toezicht stonden van "profs". Dus probeer dit nooit thuis uit!

Wist je dat?: Paardenharnas (Pimp my Horse) Door Rudi

- een voorhoofdpantser
- een halspantser
- een borstpantser
- rugbeschermers
- flankbeschermers
- croupebeschermers
- metalen strips langs de teugels.

Dit allemaal speciaal op maat gemaakt!

Er was geen buikpantser omdat de benen van de ridder dit deel voldoende bescherming gaven. De benen van het paard, die eigenlijk zo kwetbaar zijn, werden zelden gepantserd om zo het paard niet te belemmeren in de beweging. Wat voor de ridder soms van levensbelang was.

Het paard van een ridder mag je vergelijken met een dure luxe auto in deze tijd, het was voor toen een kostbaar bezit. Tel daarbij het harnas nog eens op en menig tuning liefhebber zou zijn ogen uitkijken bij al deze opties!

Op weg voor het goede doel: Reisverslag Door: Margriet en Jeannette

Er zijn allerlei activiteiten bij de Deugeuts de komende tijd, en onze paarden staan op de plek waar straks een springconcours is. We zetten ze een stukje verderop in een andere wei, nadat we eerst een uur met ze hebben gelopen. Truska houdt het goed vol.

Gratis internet gevonden; dat scheelt! We werken de site bij, sturen eindelijk weer eens wat mails maar moeten al snel door naar onze volgende afspraak: de kapper! Iedereen die Jeannette kent schrikt nu, maar het is echt waar: we zijn geknipt voor deze reis. We liften met boodschappen terug, duwen Truska nog wat elektrolyten door de strot (ze vindt het spul niet lekker, zelfs met brok), koken en duiken vroeg ons bed in.

Onze laatste dag in Saint Amand - we vertrekken morgen en moeten nog het een en ander regelen. De dierenarts kijkt voor de laatste keer naar Truska en is tevreden; "ze ziet er goed uit; jullie kunnen morgen vertrekken". Hij geeft de paarden nog een wormenkuur en dan liften we met hem mee naar Saint Amand en mogen dan meteen op de zaak zijn rekening betalen... Pittig! Verder is er niets bijzonders, vandaag. Nog steeds te koud voor het seizoen.

We moeten nog zadeltassen ophalen bij de schoenmaker, en post afleveren in Saint Amand. We halen ook meteen taart om onze gastheren te bedanken; zonder hun snelle hulp was het met Truska misschien slechter afgelopen. We mogen maar 2 uur lopen met Truska (ze moet elke dag een half uur langer lopen om in conditie te komen) en komen dus niet heel ver.

Gelukkig vinden we de oud-secretaris van de mairie; samen met een andere medewerkster van de mairie bedenkt ze dat er ergens nog een huis van de gemeente leeg staat, met gras voor de deur. Uiteindelijk blijkt het een oud krotje te zijn en zetten we de tent op. Met alle banden en touwen die we meehebben zetten we de 'tuin' af en maken een mooi weitje. Bij de buren krijgen we water.

We vinden een mooie route, deels weer over de pelgrimspaden, door velden en bos. We moeten vandaag 2,5 uur rijden. De dorpen liggen erg verspreid; daartussen is niks aan huizen. We moeten onze route dus goed plannen en beginnen een kwartier voor de geplande eindtijd een overnachtingsplek te zoeken. En er staat zomaar een gite, met grasland, leeg... En dan staat er een auto voor de deur - de beheerster van de gite, in paniek. Elk moment kunnen de gasten komen en 'er staan drie paarden in de tuin!' Ja, jammer. Snel halen we paarden en spullen weg en zetten alles bij de buren. De buurman helpt ons zoeken naar een nieuwe plek; een kilometer verderop kunnen we terecht bij twee lieve muzikale zussen.

Na 3 uur lopen staan we aan de poort van de haras Grammont, een tip van de zussen. Het is een beetje vreemd - een half verbouwd kasteel, verwilderde gronden maar ook hele mooie weides en veel paarden. En geen mensen... Met veel gebel en geroep vinden we een motorman die zegt dat de baas zo komt. Omdat Truska niet veel verder mag, en de paarden moeten eten, besluiten we 1,5 uur te wachten. Ineens klapt er boven een raam dicht en blijkt de baas gewoon boven te hebben liggen slapen... En dan gaat het snel; de paarden mogen op de renbaan, en wij kunnen de tent opzetten.

Even later mogen we op het kasteel douchen en kunnen we er ook eten. Zo loopt er ineens een mooie hengst aan lange lijnen langs onze Norikers. Zowel hengst als dames Noriker gaan compleet uit hun dak; motorman - die aan de leidsels van de hengst hangt - wordt finaal door het bos getrokken (hij kijkt niet blij) en onze dames galopperen en draven over de renbaan. We wisten niet dat ze dit in zich hadden; jammer dat we geen camera paraat hadden!

We gaan 's ochtends eerst maar boodschappen doen (het is Pinksteren - de winkels in de dorpen zijn dicht) en koffie drinken in Chateaumeillant en kunnen meeliften met de vrachtwagen van de haras. We vertrekken pas later op de middag - als het al wat koeler is; het is eindelijk mooi weer! In het op de kaart uitgekozen dorp - 3,5 uur lopen verder - vinden we geen hulp bij het zoeken van een overnachtingsplek. We lopen dus door naar het volgende dorp, maar halverwege stopt een auto en weet de chauffeur een plek bij een waterreservoir, met voldoende gras. Het is een mooie plek; visvijver met dijkje en een stroompje door lagergelegen grasland. Het lagergelegen deel is zompig en nat; ze komen er niet graag. Ze blijven dus maar heen en weer lopen over die dijk, de hele nacht door...

Ontsnapte Norikers…

's Ochtends is ons drinkwater op; we stoppen dus bij de eerste huizen en daar blijkt een chambres d'hote (bed & breakfast) te liggen. Hadden ze ons wel eerder kunnen zeggen.

We rijden door naar Vijon (ondertussen wordt Truska zo'n één uur per dag gereden; de rest loopt ze ruiterloos), waar zomaar een terras staat - erg zeldzaam in deze contreien. We kunnen er ook nog boodschappen doen en om telefoonnummers van hoefsmeden vragen. Roos d'r ijzer zit een beetje los. De barvrouw regelt dat een bevriende hoefsmid komt; 10 minuten later staat hij al voor onze neus! We zitten nog koffie te drinken op het terras, met drie paarden aan ons tafeltje. We lopen naar zijn huis, waar zowel Roos als Liesa's loszittende ijzers worden vastgezet. We krijgen een uitgebreide lunch voorgeschoteld door twee bijzondere mensen in hun mooie, zelfopgeknapte huis.En we mogen niks betalen...

We gaan door naar Bétête, waar we weer van de weg worden geplukt. Dit keer door twee Engels sprekende vrouwen die ons een plek aanbieden op hun stal. We keuren de stallen af, omdat één paard apart zou moeten staan en dat wordt stennis, weten we. Geen probleem, er wordt een paddock gecreëerd waarbij de paarden de stallen in en uit kunnen lopen, maar ze mogen eerst nog even op de wei. Thuis drinken we nog een drankje met onze gastvrouw en -heer. Ze hebben net als Margriet in Kameroen gezeten, maar zij hebben er 10 jaar gewoond en een nomadenstam geholpen met medische voorzieningen en projecten voor de dieren. Weer bijzondere mensen!

We zitten nog nauwelijks op het asfalt als blijkt dat Liesa haar ijzer kwijt is. Een auto komt het ding nabrengen. We stoppen meteen op een weitje om een hoefsmid te bellen, maar hebben helaas geen ontvangst op de mobiele telefoon. Na enig zoeken vindt Margriet een dame die haar naar de burgemeester brengt. Even later staan de paarden vredig op een wei met twee koeien - ook voor het eerst. Wij eten mee met madame Lemort, kleindochters en hulp. Wat eten die Fransen veel tussen de middag!

We mogen weer eens een auto lenen en rijden naar het dorp om te bellen. Ondertussen brengt de burgemeester het telefoonnummer van een in trekpaarden gespecialiseerde hoefsmid. Wij zetten ons tentje op en hebben het prima op het terras van het eettentje. Alles is goed tot we gaan slapen; de paarden beginnen weer te lopen en lopen ook door de heg heen... Omdat ze veel te onrustig zijn op dit terrein besluiten we voor het eerst onze picketline te gebruiken. Zodra Roos vaststaat gaan Liesa en Truska ontspannen staan dutten; ook Roos is eindelijk rustig.

`s Morgens heel vroeg laat Margriet de paarden weer los zodat ze kunnen eten. Ze staan braaf te dutten onder een uitgezakte picket line; volgende keer dus nog strakker aantrekken. Om negen uur staat ineens een boze mevrouw ons uit te foeteren; hoe we het in ons bolle hoofd haalden om paarden op de camping te zetten! Maar dat mocht toch; tig keer gevraagd of het echt mocht. Niet dus; dit is de conciërge van de gemeentelijke camping; ze heeft al met de burgemeester gebeld en dreigt met de politie... Dat lijkt ons niet echt nodig, dus we vertrekken met de paarden naar het dorpsplein boven waar de burgemeester langs komt met een oplossing. De paarden mogen op een gemeentelijk stuk grond; er staat genoeg te eten en er is schaduw - het enige nadeel is dat er geen water is. We zetten ze er toch maar neer, nadat ze bij een kraan aan het dorpsplein hebben gedronken, en maken een afscheiding van halstertouwen.

Terug naar de camping om te wassen, te ontspannen, te lezen en te bellen. Naar de hoefsmid, naar paardenvervoerders en met Margriets ouders, die plotseling op verjaarsbezoek komen. Gezellig! We eten lekker bij het campingrestaurant, drenken de paarden aan de dorpspomp en drinken zelf nog een wijntje. Het programma van de dag is vol, maar om 10 uur staat wederom de conciërge van de camping voor onze neus: de paarden zijn ontsnapt! Ze zijn gevonden bij het huis van de locoburgemeester, een gehucht verder. Ze staan tevreden op een wei een paar kilometer verderop; we laten ze eerst wat drinken en dan lopen ze doodgemoedereerd met ons terug naar hun wei, alsof er niets aan de hand is.

We besluiten een nieuwe wei te zoeken voor de paarden en als dat geregeld is lopen we de paarden tegemoet - ze zijn weer ontsnapt en lopen linea recta naar het water toe. Als ze gedronken hebben wandelen we richting nieuwe wei vier kilometer verder. Moe maken we een makkelijk maal: chips, chorizo, tomaten en wijn op een bankje bij de jeu de boulesbaan.

www.paardreizen.nl

Lezersverhaal: Vaarwel Door: J. Janssen

	TIPS Tip 1: Goed toiletteren is een kunst. Ook jij kunt deze kunst in de vingers krijgen! Je paard geniet ervan wanneer het goed wordt verzorgd en mooi wordt gemaakt. Even heerlijk borstelen of een vlecht leggen is iets waarvoor je paard graag even stil blijft staan. Dan gaat het natuurlijk niet om het uiterlijk maar om de aandacht die het paard krijgt. Voor jou meteen mooi meegenomen dat je paard er zo mooi uitziet. De vertrouwensband tussen jou en je paard wordt meteen versterkt. Klik hier om meer te lezen! Tip 2: wist je dat je op paardentips.com een zeer uitgebreide boekenshop vindt met allemaal boeken die je helpen om de relatie tussen jou en je paard te verbeteren en die je helpen om beter te kunnen rijden en je paard te verzorgen? Klik hier om eens een kijkje te nemen in de boekenshop. Tip 3: Wist je dat veel Paardentipslezers elkaar regelmatig ontmoeten op het Paardentips forum? Je kunt daar vragen stellen en van gedachten wisselen met andere paardenliefhebbers. Erg leuk en gezellig! Klik hier om het forum te bezoeken. Tip 4: Er zijn al zo’n 100 Paardentips Magazines verschenen. Daar staat een schat aan informatie in. Klik hier om de voorgaande nummers online te bekijken. Tip 5: Tip een vriend of vriendin! Vind jij het fijn om Paardentips Magazine te lezen? En denk je dat je vriend of vriendin het ook leuk zou vinden? Stuur dit magazine-emailtje dan gerust door! Misschien wil hij of zij ook wel lid worden van Paardentips Magazine. Er zijn immers al meer dan 30.000 leden… Tip 6: Misschien heb jij wel een tip voor ons? Of een leuk verhaal over wat je hebt meegemaakt met je paard. Of een onderwerp waarover je graag een artikel zou zien in het magazine. Stuur ons dan even een mailtje op: mail@paardentips.com

	Copyright 2006 – voorwaarden overnemen artikelen Paardentips Magazine copyright 2006. Alle artikelen, magazines en tussendoor-mailtjes zijn beschermd door copyright. Wil je toch graag een artikel uit het magazine gebruiken, dan kan dat onder de volgende voorwaarden: 1. vermeld direct onder het artikel dat het artikel uit Paardentips Magazine komt, 2. vermeld dat het artikel copyright 2006 van Paardentips Magazine is, 3. plaats een duidelijke en werkende link naar www.paardentips.com Voorbeeld: Uit Paardentips Magazine - copyright 2006 - www.paardentips.com

	Aan- en afmelden voor Paardentips Magazine Beste [NAME], Wij versturen nooit ongevraagd ons magazine naar iemand. Je hebt dit nummer dus ontvangen omdat je je daarvoor hebt aangemeld of omdat iemand anders je dit magazine heeft toegestuurd. Waarschijnlijk dacht die persoon dat je wel geïnteresseerd zou zijn in één van de artikelen. Als dit het geval is (zie afzender), dan ben je nog geen lid van Paardentips Magazine en hoef je jezelf ook niet af te melden. Wil je jezelf graag opgeven om elke twee weken het Paardentips Magazine te ontvangen? Klik dan hier om het formulier op de site in te vullen. Als je Paardentips Magazine niet meer wilt ontvangen, klik dan hier: [UNSUBSCRIBE_HTML].