Wat is het geheim van het succes van Monty Roberts die erom bekend staat dat hij het paard zo goed begrijpt?

Of Pat Parelli die zoveel ruiters heeft geholpen bij het beter communiceren met het paard?

Of van Klaus Ferdinand Hempfling die zegt dat paardrijden één van de oudste en natuurlijke dingen ter wereld is...

Zweven ze dan echt met hun gedachten ergens tussen hemel en aarde als ze het over hun omgang met het paard hebben?

Om eerlijk te zijn, vind ik ze persoonlijk soms inderdaad net iets te ver gaan, haha! Maar toch! Succes behaal je niet door alleen maar praatjes, hun bijzondere liefde voor het paard en hun kennis van het natuurlijke gedrag fascineert vele paardenliefhebbers. Observatie van kuddes paarden, de gevoelige vorm van communiceren bij de paarden onderling heeft deze mannen inzicht gegeven om zo op een goede manier om te gaan met een paard. Op het natuurlijk gedrag baseren deze beroemde mannen hun trainingsmethodes. Met succes!

Ook Klaus Ferdinand Hempfling leefde vele maanden in eenzaamheid temidden van een kudde 'wilde' paarden. Hij zag hoe paarden elkaar domineren zonder vorm van geweld en zag hoe ze door middel van hun lichaamstaal met elkaar verbonden waren. Hij herkende de natuurlijke wetten die de paarden allemaal bleken te begrijpen. Klaus ontwikkelde uit deze opgedane kennis een opleidingssysteem waardoor de mens het paard leert domineren zonder geweld. Hij laat zelfs zien dat als je elkaar goed gaat begrijpen zaken zoals verzameling zonder teugeldruk mogelijk zijn. Hij leert je de paardentaal uitdragen via je lichaam.

De trainingsmethode van Klaus Ferdinand Hempfling staat in zijn boek 'Natuurlijk paardrijden'. Het is een boek dat al wat langer te verkrijgen is maar op aanvraag van lezers van het Paardentips Magazine terug onder onze aandacht kwam.

Naast de tekst met uitleg vind je 480 kleurenfoto's die je stap voor stap de uitleg verduidelijken. Er staan zoveel foto's in dat het een beetje op een film lijkt, wat het allemaal extra duidelijk maakt. Ook de lichaamshouding ten opzichte van je paard die beschreven en getoond wordt, kun je meteen uitproberen bij je paard. Je ziet dan meteen dat Klaus niet zomaar wat vertelt maar dat er inderdaad een reactie onstaat bij het paard. Echt leuk om te ervaren en heel leerrijk.

Als je paardenliefhebber bent dan is het soms moeilijk kiezen, de ene zegt het zus en de andere zegt het zo. Ik kreeg laatst een goed voorbeeld van een gedragstherapeut toen hij vertelde over zijn leraar. Hij kreeg een opdracht en in plaats van dat hem werd uitgelegd wat te doen moest hij zelf 10 manieren vinden om de opdracht voor elkaar te krijgen. "Als je er tien kunt vinden met een goed resultaat," zei de leraar, "dan heb je tien goede methodes, aan jou om de beste eruit te halen."

Je zult ons daarom niet vlug horen zeggen dat een bepaalde methode de beste is, we raden je enkel aan flink wat huiswerk te maken en uit alles het beste te halen om zo het beste resultaat te bereiken met jouw paard. Want daar is het tenslotte toch allemaal om te doen. Een goede harmonie tussen mens en dier...

Het boek Natuurlijk Paardrijden van Klaus Ferdinand Hempfling geeft een nieuwe kijk op eeuwenoude tradities en omgang met paarden. Zijn kijk op paardrijden mag je zeker interessant noemen...

Klik hier om meer te lezen over dit boek en om het in huis te halen.

Tip: Hoe krijg ik een pony van mijn ouders? Door Nanny

Jongere: Als jij van je ouders geen pony krijgt dan wil dit in ieder geval niet zeggen dat je zielig bent of dat je rotouders hebt. Misschien dat je daar op dit ogenblik anders over denkt maar toch weet ik zeker dat het goed is dat je ouders niet meteen een pony voor je kopen wanneer jij er om vraagt.

Jij zult natuurlijk heel anders zijn dan de andere kinderen en helemaal zelf voor je andere huisdieren zorgen. Veel ouders hebben gemerkt dat als zij bijvoorbeeld een konijntje kopen voor hun kinderen, dat zij er uiteindelijk zelf voor moeten zorgen en het kind er na een paar dagen niet meer naar omkijkt. Natuurlijk zijn ze bang dat dit met de pony ook gaat gebeuren. Een eigen pony kost ook veel geld. Je moet er ook elke dag voor zorgen en mee bezig zijn. Dus het is best goed van je ouders dat je niet meteen een pony krijgt.

Weet je, ik had ook altijd graag een pony gehad toen ik nog een klein meisje was. Op elk verlanglijstje stond een eigen pony bovenaan. Ik dacht, als ik maar lang genoeg zeur lukt het me wel ooit om er eentje te krijgen.
Ik heb nooit een pony van mijn ouders gekregen. Toch heb ik een paar tips voor je die kunnen helpen.

Ga eerst jezelf eens afvragen waarom je een pony wil hebben. Is het omdat je vrienden er ook eentje hebben? Of ben je echt helemaal gek van paarden en pony's? Ben je echt een ponygek dan wil je zoveel mogelijk te weten komen over pony's. Dit is heel goed! Als je er ooit zelf eentje krijgt, nu of later dan is het verstandig dat je weet waar je aan begint.

Een pony is niet altijd braaf, in de film en boekjes zie je altijd de leuke kanten. De pony luistert, is lief en komt altijd als ze roepen. Lekker galopperen op het strand en gaan picknicken terwijl de pony ergens aan een boom gebonden staat. In het echte leven moet je daar flink voor werken om dit voor elkaar te krijgen. En soms is dit niet leuk om te doen en gaat het niet meteen goed.

Je hoeft trouwens niet meteen een pony te kopen, je kunt nog heel veel leren op andere manieren. Ik woonde zelf vroeger dicht bij een manege en ging daar heel vaak naar toe. Ik ging dan kijken hoe andere meisjes de paarden gingen poetsen en opzadelen. Soms mocht ik zelf ook meehelpen. Of keek ik naar de lessen van anderen en luisterde goed naar wat de lesgever te vertellen had. Ik ging zelfs zo ver dat ik het voor elkaar kreeg om op de ezel van de buren te rijden. Dat was niet makkelijk. De ezel had geen zadel dus ben ik er telkens zo op gaan zitten. Ik kan je zeggen, los op een ezelrug zitten is niet altijd even prettig. Toch kreeg ik de ezel zelfs zover dat hij over kleine hindernisjes ging springen. Het was een leuke tijd.

Misschien heb jij ook ergens in de buurt paarden, pony's of ezels (hihi) staan. Je kunt eens vragen of je mag helpen met het verzorgen of meekijken naar de lessen. Als je echt helemaal gek bent van paarden vind je altijd wel een manier om er mee bezig te zijn. Als dit zo is zullen je ouders op een gegeven ogenblik zien dat je het echt meent. Misschien mag je dan wel eens wat les volgen op een manege.

Ik las laatst zelfs een verhaal van een meisje dat bij gebrek aan een paard op een koe was gaan rijden :-)

Zelf is het me dus niet gelukt mijn ouders zo ver te krijgen dat ik een pony kreeg, maar ik ben er nooit boos om geweest. Ik heb veel geleerd van andere paarden en pony's. Zelfs toen ik al ouder was en getrouwd, kochten mijn man Rudi en ik niet meteen een paard, omdat we wisten dat we er niet genoeg tijd voor konden vrijmaken.

We gingen gewoon bij andere mensen paardrijden. Zij waren heel blij dat ze extra hulp hadden bij het verzorgen van hun paarden en voor ons was het soms net alsof het onze eigen paarden waren. Bij sommige mensen gingen we meer met de paarden om dan dat de eigenaars zelf deden, hihi.

We zijn zoveel mogelijk cursussen en clinics gaan volgen, We lazen bijna elk nieuw boek dat uitkwam over paarden. We hadden een abonnement op verschillende tijdschriften, als het maar over paarden ging. We wilden zoveel mogelijk leren.

We gingen ook wel eens mee met andere mensen die paarden gingen kopen, dat waren leuke ervaringen. Dat was heel leuk, dan konden we meteen kijken of bijvoorbeeld de cursus exterieurbeoordeling nuttig was geweest voor ons. Exterieur heeft te maken met het uiterlijk van een paard, in zo'n cursus leer je hoe een goed paard eruit moet zien. We vonden het zo leuk dat er wel eens mensen vroegen of we hun wilden helpen bij het vinden van een geschikt paard. Zo vond ik ooit een leuk veulen voor iemand die ernaar op zoek was. We waren er zelf ook meteen verliefd op en hebben het gevolgd in de groei en training. Toen later de situatie ontstond dat de nieuwe eigenaar het paard moest/wilde verkopen hebben wij het gekocht.

Ons eerste eigen paard! Het is nu al heel wat jaartjes geleden, het is fijn dat we eigen paarden hebben, toch kan ik je zeggen dat we veel geleerd hebben van andere paarden. Dat het goed is geweest dat we van tevoren tijd hebben genomen om te leren over wat een paard is en hoe je hem goed moet verzorgen. Als je een eigen paard hebt is er een stuk minder vrije tijd om dit te kunnen doen. Kortom, de leerperiode is goed geweest voor onze eigen paarden, daardoor hebben we bij hen minder fouten gemaakt. We leren nog elke dag bij.

Snap je nu wat ik bedoel met dit verhaal? Als je echt een eigen pony wilt hebben, kun je het best eerst zoveel mogelijk leren van anderen en veel ervaring opdoen, zodat je het later zelf goed kunt doen. Doordat je het goed aanpakt is de kans ook veel groter dat je inderdaad een leuke tijd zult hebben met je eigen pony of met die van iemand anders.

En ouders geef niet te vlug toe (sorry kinderen). Een eigen pony hebben brengt heel wat verantwoordelijkheid en extra zorgen met zich mee. Het is een levend wezen dat afhankelijk is van jou en dus ook heel wat aandacht nodig heeft. Denk vooruit, wat als je kind dadelijk gaat studeren, wat met vakanties, wat als je kind te groot wordt om op de pony te rijden, wat als...
Als je kind echt helemaal gek is van pony's en paarden dan zul je dit vlug merken. Er zijn zoveel manieren om je kind kennis te laten maken met deze prachtige dieren zonder dat het je al teveel moeite en geld kost. Er zijn heel wat mogelijkheden voor wie echt wil...

Als pedagoog kan ik je in ieder geval vertellen dat het goed is voor de ontwikkeling van kinderen als ze opgroeien met paarden en andere dieren. Dus als je goed voorbereid een pony koopt, vind ik dit een verantwoorde aankoop voor je zoon of dochter. Maar bezint eer je begint!

Wist je dat?: Wat is Droschke?

Rasomschrijving: Kladruber Door: Rudi met de hulp van Paardentips-lezers

In het midden van Tsjechië, in het stroomgebied van de Elbe, ligt de eeuwenoude stoeterij Kladruby nad Labem. Deze voormalige hofstoeterij van de Habsburgse keizersdynastie uit Wenen is de bakermat van een der laatste barokke paardenrassen, de Kladruber. De geschiedenis van dit ras loopt synchroon met die van de stoeterij en voert terug tot ver in de 16e eeuw. En daarmee hoort de stoeterij tot de oudste ter wereld en daarmee haar paardenras ook. Dat deze unieke paarden na viereneenhalve eeuw fokkerij nog springlevend zijn, is nog dagelijks te zien in dit zo fraaie instituut.

Ooit regeerde het huis Habsburg in Europa. Van de Nederlanden tot Spanje, van Wenen tot Brussel. Door handige huwelijken en vele oorlogen besloeg de heerschappij onder keizer Karel V rond 1550 een groot gedeelte van ons continent. Als ‘Koning van Hispanje’ wordt hij zelfs nog in het Wilhelmus genoemd. Als keizer van het Heilige Roomse Rijk regeerde hij over een land ‘waarin de zon nooit onderging’. Het Spaanse hofceremonieel en de Spaanse soldaten die hij voor de oorlogsvoering door heel Europa inzette, zorgden voor de verspreiding van wat ooit als beste paard van Europa gold, het Spaanse paard. Op strategische plaatsen regeerde de familie over gedeeltes van het rijk. Zo was de broer van Karel V, Ferdinand, koning van Bohemen (Tsjechië) en aartshertog van Oostenrijk. Hij resideerde in Praag en Wenen. Toen in 1560 bekend werd dat hij zijn broer zou opvolgen als keizer, kreeg hij als geschenk de Boheemse stad Pardubice en omgeving in eigendom. Daarbij inbegrepen zat een soort dierenpark van de vorige eigenaar, een landgoed aan de Elbe bij het dorp Kladrub. Hier werden in 1562 een aantal Spaanse paarden naar toe gebracht, waarmee in halfwilde staat werd gefokt. Zoon Rudolf II verordonneerde in 1579 om ‘Hippovivarium Caesaroregium Cladrubiense’, Zijne Keizerlijke Hoogheid’s Paardentuin, in te richten als hofstoeterij. In 1586 werden negen Spaanse hengsten toegevoegd aan de reeds aanwezige paarden. Doel van de stoeterij was om het hof in Wenen en Praag van rij- en koetspaarden te voorzien. Vanzelfsprekend voor de tijd waren dit statige, indrukwekkende paarden met verheven gangen van Iberische herkomst. Tegelijkertijd was overigens in een ander deel van het Habsburgse rijk een gelijke ontwikkeling: een andere zoon van Ferdinand, Karel van Stiermarken, stichtte in 1580 een hofstoeterij in Lipizza, in de buurt van de havenplaats Triëst, met soortgelijk fokdoel en gelijksoortige paarden: de bakermat van het zusterras van de Kladruber: de Lipizzaner.

Klik hier om meer te lezen over de Kladruber

Heb jij een aanvulling of wil jij ook een rasomschrijving geven, klik dan hier voor meer informatie

Je begrijpt dat het hoe langer hoe moeilijker wordt om geschikte informatie te vinden over een 'nieuw' ras dat we willen beschrijven. Wil je ons helpen? Graag! Heb je een leuke ervaring of een foto die je wilt delen met ons en de lezers van dit magazine over een bepaald ras? Mail ze ons dan: mail@paardentips.com.

Op weg voor het goede doel: Reisverslag Door: Margriet en Jeannette

Truska nog zieker!

Jarige Jeannette vindt drop en een kaartje van Dominique in haar slaapzak. Ze krijgt zelfs nog verjaardagsbezoek; Richard komt om kennis te maken en te bespreken of hij een stuk met ons meerijdt. Domper op de feestvreugde is het gebrek aan taart - we mogen geen taart bij de koffie in het restaurant (moet je voor lunchen; rare jongens, die fransen) en de supermarkt heeft alleen ijsjes. Ook goed.

Richard gaat mee op een buitenritje langs het kanaal en door de heuvels. De paarden hebben er zin in na twee dagen rust. Alleen zweet Truska zo sterk... We stappen af bij een steile afdaling en blijven stappen omdat ze zo nat is en blijft. En haar billen zijn puntiger dan anders; er blijft zelfs water in staan. Terug op stal halen we meteen de eigenaar erbij. We besluiten om haar een spierontspannende injectie te laten geven; haar achterhand is strak gespannen. Op de wei plast ze ineens rood, gaat plat liggen maar staat even later weer op en kijkt naar haar buik. Hmm. Tekenen van maandagziekte en koliek...

De dierenarts wordt erbij geroepen. Even later staat Truska aan het infuus, met Liesa en Roos aan haar zijde om haar rustig te houden. Ze wordt behandeld voor maandagziekte (spierbevangenheid) en / of piroplasmose (een eencellige parasiet die in de rode bloedlichaampjes gaat zitten - komt voor in het zuiden van Frankrijk en wordt overgedragen door teken) met als bijwerking koliek. Bloedonderzoek - op maandag pas mogelijk - moet uitwijzen wat ze heeft. Het is een ziek paard dat daar staat, en ze krijgt een behoorlijke stoot medicijnen te verwerken; infuus met electrolyten en spierontspanner, cortison tegen de koorts, een inenting tegen piroplasmose en een middel tegen de koliek die een bijwerking is van het middel tegen piroplasmose, een pijnstiller / slaapmiddel... Je wordt een beetje naar van de gedachte aan al die chemicaliën in dat zieke lichaam. Om het half uur gaan we even naar Truska kijken. Een keer ligt ze druipend van het zweet plat in het gras; gelukkig kan ze uit zichzelf nog opstaan. Andere keren staat ze half nat, half droog wat gras te eten.
Wat een verjaardag voor Jeannette, en kennismaking met ons voor Richard...

Om zes uur drinkt Truska eindelijk uit een emmer. Richard, die is blijven slapen, helpt Jeannette de huurauto terug te brengen en Margriet wacht op de dierenarts. Truska krijgt opnieuw een infuus en er wordt bloed afgenomen voor onderzoek, maar ze is duidelijk aan de beterende hand. We liften naar de stad en terug voor internet en boodschappen en gaan tien minuten met Truska en de andere dames wandelen, zoals opgelegd door de dierenarts. De dierenarts komt met de uitslag van het bloedonderzoek; alles wijst er op dat ze maandagziekte heeft gehad, en goed ook. De dierenarts meldt dat we geluk hebben gehad dat wij en hij er snel bij waren; ze had er aan dood kunnen gaan. Daarna crashen we op bed - de vermoeidheid en angst van de vorige avond komen er uit. Om negen uur slepen we ons uit bed om uiensoep met kaas en brood te eten. Daarna duiken we er snel weer in.

Dit keer moeten we een half uur met Truska wandelen, in het kader van een rustige opbouw. Ze zal wel flink spierpijn hebben; je merkt dat ze net niet helemaal goed loopt doordat ze haar ijzers weer aantikt. Om te beginnen dat we alle mogelijke voorzorgmaatregelen hebben genomen om het te voorkomen: het werk is netjes afgebouwd en weer opgebouwd - zo heeft ze voor de stop drie dagen 10 tot 15 kilometer gelopen, zonder ruiter. Het toch al niet overmatige voer is afgebouwd; ze liep op de wei en stond niet in een box. Waarom kreeg ze het dan toch (en Liesa en Roos niet)? Koudbloeden krijgen bijna nooit maandagziekte, maar paarden op lange afstandritten hebben een verhoogde kans. En ze had een infectie, die behandeld is met een tetanus-injectie en een antibioticum. Dat geeft weer een verhoogde kans op maandagziekte. Een echte verklaring hebben we niet, en de dierenarts ook niet. Er bestaat echter ook een atypische maandagziekte, die in Frankrijk nu 17 slachtoffers heeft gemaakt (de meeste paarden gaan er aan dood); het treft alleen paarden die op de wei staan - en die dus niet aan het werk zijn! Dat geeft weer speculaties over selenium-gehaltes, beschimmelde planten, enzovoort. Wie het weet mag het zeggen. Truska leeft nog, doet het weer goed en dat is het enige belangrijke.

www.paardreizen.nl

Lezersverhaal: Vrijwilligerswerk Door: Sabine

Hallo,

 

Ik ben Sabine en ken Paardentips Magazine nog maar net. Ik kreeg een tip van een vriendin en het viel me meteen op dat vóór september voor ieder nieuw lid € 1,- naar de stichting paardrijden voor gehandicapten gaat. Nu kan ik jullie zeggen; alleen daarvoor had ik het al gedaan.

 

Gelukkig bleek er ook een leuk en nuttig blad achter te zitten. Ik vind het echt goed dat jullie die donatie aan de stichting doen, terwijl jullie voor het blad geen geld vragen. Stichtingen als deze kunnen het geld ontzettend goed gebruiken en je maakt er zoveel kinderen en ook volwassenen gelukkig mee. Ik heb het geluk dit elke week te mogen ondersteunen als vrijwilliger bij de stichting paardrijden gehandicapten kennemerland. Elke maandagavond en dinsdagmiddag helpt een enthousiast team van vrijwilligers de gehandicapten met paardrijden op mijn manege. In het kader van jullie goede actie zal ik er iets meer over vertellen.

 

Als ik een keer op de dinsdag vrij ben, ben ik er al om kwart voor 12. Anders moet ik helaas langer wachten. Je helpt de eerste les met zadelen en opstijgen, deze les kan zelf rijden en daarom kun je vast paarden voor de volgende les gaan zadelen of kijken hoe er les wordt gegeven door José.

 

Bij de volgende les is het alweer heel anders. Niet alle kinderen rijden met een zadel, sommigen moeten in het zadel getild worden en ze moeten allemaal met minstens 1 persoon begeleid worden. Voor de kinderen die niet op een gewoon zadel kunnen rijden hebben we schapenvachten met een anti-rol singel (daar kunnen ze zich aan vasthouden) of het klittenbandzadel, waarbij d.m.v. extra steunen, die er opgeplakt worden (klittenband dus) het kind makkelijker in de goede houding blijft. Sommige kinderen die maar 1 hand beschikbaar hebben sturen met een eenhandsteugel.

De derde les is alweer helemaal anders. Hier wordt er ook achter een kind gezeten. Meestal op onze trouwe Fjord Boy. 1 van de vrijwilligers gaat dan vast op de pony zitten (op een schapenvacht met anti-rol singel) schuift wat naar achteren en krijgt dan een kind voor zich. Die houdt je dan de hele rit vast en je probeert het kind zo recht mogelijk te laten zitten en zoveel mogelijk plezier te laten hebben.

De vierde les (de laatste voor de pauze) heeft weinig deelnemers, omdat er per persoon vaak meerdere vrijwilligers nodig zijn. Zo wordt er ook weer achter iemand gezeten, worden er mensen met een lift opgetild en moet je mensen met z’n tweeën ondersteunen, terwijl een derde de pony vasthoudt. Als het enigszins mooi weer is gaan we met de groepen lekker naar buiten. Na een pauze van een half uurtje moeten de pony’s voor de volgende les gezadeld worden. Deze les rijdt in principe zelf, behalve als we naar buiten gaan, want dan moet iedereen vast, ongeacht zijn of haar rijervaring.

De laatste les is mijn vaste les, die loop ik ook als ik gewoon school heb. Iedereen heeft hier zijn vaste kind, je begeleidt iedere week dezelfde. Omdat ik deze groep iedere week kan begeleiden ken je de kinderen ook het beste en zie je ook de meeste vooruitgang. Zo kon Nicole (het kind waar ik altijd naast loop) in het begin van vorig seizoen nog absoluut niet lichtrijden en durfde ze bijna niets. Van loslaten was geen sprake. Nu rijdt ze redelijk licht en stapt en draaft ze helemaal los. Ze durft steeds meer en begint zelfs overmoedig te worden.

 

Nou, dit was een indruk van mijn werk als vrijwilliger. Het is ontzettend leuk en dankbaar werk. Het is geweldig om die kinderen te zien genieten en hun vooruitgang te zien. Voeg daar een leuke groep “collega’s” aan toe en je hebt het ideale vrijwilligerswerk. Daarom vond ik jullie actie ook zo goed. Iedereen krijgt een kans en het is het echt waard.

 

Ga zo door

 

Groetjes Sabine


P.S. van Rudi en Nanny: We hebben besloten de actie dat voor ieder nieuw lid van het Paardentips Magazine € 1,- naar de stichting paardrijden voor gehandicapten gaat, te verlengen tot eind september!!! Jij kunt dus ook je steentje bijdrage aan dit goede doel en meteen een paardenliefhebber blij maken met het gratis Paardentips Magazine...

	TIPS Tip 1:  Hoe voorkom je torenhoge dierenartsrekeningen?   Verlies geen kostbare tijd en geld door een verkeerde inschatting... Klik hier om meer te lezen! Tip 2: wist je dat je op paardentips.com een zeer uitgebreide boekenshop vindt met allemaal boeken die je helpen om de relatie tussen jou en je paard te verbeteren en die je helpen om beter te kunnen rijden en je paard te verzorgen? Klik hier om eens een kijkje te nemen in de boekenshop. Tip 3: Wist je dat veel Paardentipslezers elkaar regelmatig ontmoeten op het Paardentips forum? Je kunt daar vragen stellen en van gedachten wisselen met andere paardenliefhebbers. Erg leuk en gezellig! Klik hier om het forum te bezoeken. Tip 4: Er zijn al zo’n 100 Paardentips Magazines verschenen. Daar staat een schat aan informatie in. Klik hier om de voorgaande nummers online te bekijken. Tip 5: Tip een vriend of vriendin! Vind jij het fijn om Paardentips Magazine te lezen? En denk je dat je vriend of vriendin het ook leuk zou vinden? Stuur dit magazine-emailtje dan gerust door! Misschien wil hij of zij ook wel lid worden van Paardentips Magazine. Er zijn immers al meer dan 30.000 leden… Tip 6: Misschien heb jij wel een tip voor ons? Of een leuk verhaal over wat je hebt meegemaakt met je paard. Of een onderwerp waarover je graag een artikel zou zien in het magazine. Stuur ons dan even een mailtje op: mail@paardentips.com

	Copyright 2006 – voorwaarden overnemen artikelen Paardentips Magazine copyright 2006. Alle artikelen, magazines en tussendoor-mailtjes zijn beschermd door copyright. Wil je toch graag een artikel uit het magazine gebruiken, dan kan dat onder de volgende voorwaarden: 1. vermeld direct onder het artikel dat het artikel uit Paardentips Magazine komt, 2. vermeld dat het artikel copyright 2006 van Paardentips Magazine is, 3. plaats een duidelijke en werkende link naar www.paardentips.com Voorbeeld: Uit Paardentips Magazine - copyright 2006 - www.paardentips.com

	Aan- en afmelden voor Paardentips Magazine Beste [NAME], Wij versturen nooit ongevraagd ons magazine naar iemand. Je hebt dit nummer dus ontvangen omdat je je daarvoor hebt aangemeld of omdat iemand anders je dit magazine heeft toegestuurd. Waarschijnlijk dacht die persoon dat je wel geïnteresseerd zou zijn in één van de artikelen. Als dit het geval is (zie afzender), dan ben je nog geen lid van Paardentips Magazine en hoef je jezelf ook niet af te melden. Wil je jezelf graag opgeven om elke twee weken het Paardentips Magazine te ontvangen? Klik dan hier om het formulier op de site in te vullen. Als je Paardentips Magazine niet meer wilt ontvangen, klik dan hier: [UNSUBSCRIBE_HTML].