|
|
|
| Welkom, |
Op het moment dat ik dit schrijf zitten we weer met
zo'n typisch Belgisch/Nederlands weertje. Regen, regen, regen… nog niet zo
lang geleden wist je niet hoe vlug je het zwembad in moest duiken om te
ontkomen aan de warmte. Nu weet je niet wat je ‘s ochtends aan moet. Koud
zodat je een trui aan doet, maar weer te warm zodra het zonnetje doorbreekt.
De dokterspraktijk doet weer gouden zaken. De medicijnen vliegen weer over de
toonbank van de apotheker.
Een Paardentipslezer voelde zich niet zo goed, maar had helemaal geen zin in
dat 'pillengedoe' maar had ook geen zin ook nog eens hoofdpijn te krijgen van
zijn vrouw, die met de beste bedoelingen bleef aandringen eens langs te gaan
bij de dokter.
Hij besloot dus naar de dokter te gaan. Na wat vragen en een grondig
onderzoek kreeg de paardentipper wat pilletjes voorgeschreven die hij drie
keer per dag, een week lang, moest innemen. De paardentipper moest na deze
week terugkomen met een potje ochtendurine om te kijken of alles goed
was. |
|
Onderweg naar huis smeet de paardentipper de pilletjes in de sloot. "Zie je
wel, allemaal weggegooid geld. Niks aan de hand dus," dacht hij. "Pure
zakkenvullerij…"
Na een week besloot hij de dokter eens uit te proberen en te bewijzen dat
ieder mens pilletjes meekrijgt, zelfs als er niks aan de hand is. De
paardentipper ging naar de praktijk van de arts met wat urine van een gezond
paard dat bij hem op stal stond. De arts verwelkomde hem met een glimlach en
vertelde de paardentipper dat hij geluk had vandaag. Het staaltje kon meteen
onderzocht worden. Als hij even wilde wachten kon de dokter het resultaat van
het onderzoek meteen met hem delen.
Vol binnenpretjes ging de paardentipper in de wachtzaal zitten. Het lukte
hem nog net zijn lach in te houden toen hij de dokter met gefronste
wenkbrauwen zag terugkomen na het onderzoek van de urine. "Alstublieft meneer,
hier is mijn voorschrift. U moet het wel uw leven lang blijven gebruiken."
Bij het naar buiten gaan proestte de paardentipper het uit van het lachen en
bekeek het recept. "Zie je wel," zei hij. "Kwakzalver!"
Hij lachte nog steeds tot hij las:
Advies voor de patiënt: Dagelijks 3 kg haver en een warme stal.
Ons advies voor jou, Paardentipslezer: Neem lekker
wat te drinken en te snoepen en ...
...veel plezier bij het lezen van
dit nummer!
Groetjes,
Rudi en Nanny van den
Dijck
Paardentips Magazine
 |
 |
|
 |
| Tip: Hondentips
Magazine |
| Door Rudi en
Nanny | |
 | |
| Ja je leest het goed, het is geen
vergissing: Hondentips Magazine als tip in het Paardentips Magazine! Er zijn
ondertussen zelfs al een paar nummers van het Hondentips Magazine verzonden.
Maar eerst even wat meer uitleg. Na het overlijden van onze trouwe hond
Quint bleef er thuis een leeg plekje over. Nanny en ik (Rudi) stelden onszelf
telkens dezelfde vraag. Zullen we een nieuwe hond nemen of nog even
wachten? We bestelden ondertussen al wat hondenboeken, gingen eens
kijken bij trainingen en cursussen en ja, je kunt het al raden: na een
bezoekje aan één van de fokkers die we bezochten hebben we een pup uitgekozen
die na een paar weken deel zou gaan uitmaken van ons gezin.
Een ding viel ons bij alles meteen op. Toen onze vorige hond nog een pup was
ging het er tijdens trainingen allemaal heel anders aan toe dan op de
trainingen die we tot nu toe zagen. Het op een diervriendelijke manier trainen
dat we eigenlijk al jaren in de paardenwereld zien, komt nu ook in de
hondentraining meer naar voren. Het valt ons in ieder geval meer op nu.
We hadden ondertussen ook leuke gesprekken met allerlei andere
hondenliefhebbers en specialisten. Telkens als Paardentips Magazine ter sprake
kwam kregen we enthousiaste reacties en de vraag of we zoiets ook voor honden
wilden doen. In eerste instantie dachten we "nee, het is al druk genoeg zo…"
Maar later kwam het idee toch telkens weer naar boven en werden Nanny en ik er
meer en meer enthousiast over. Maar hoe gaan we dit aanpakken? Gaan de lezers
van het Paardentips Magazine dit niet raar vinden? Over paarden schrijven is
één ding, maar over honden? Gaat het ons wel lukken?
Nu zijn we stiekem zonder het jou te laten weten alvast begonnen ;-) met www.hondentips.com om te
kijken wat de reacties zouden zijn van anderen. Zonder er al teveel reclame
voor te maken hadden we al een paar magazines gemaakt en deze gedeeld met
vrienden en kennissen. Deze werden zo enthousiast dat er via
mond-tot-mond-reclame al vlug heel wat aanmeldingen kwamen voor het gratis
Hondentips Magazine. Voor rasomschrijvingen kreeg ik meteen super medewerking
van fokkers en liefhebbers en ook andere specialisten hebben ondertussen al
hun medewerking beloofd als dat nodig zou blijken. Verder hebben we nog een
paar tips gekregen (zelfs al van een producent van tv-programma's) waar we
zodra het lukt wat mee gaan doen.
Als je dadelijk een kijkje neemt zul je merken dat Paardentips en Hondentips
uit het zelfde nestje komen, het lijkt allemaal flink op elkaar. Dit is
eerlijk gezegd gedaan om het onszelf niet al te moeilijk te maken, door andere
programma's te gebruiken en dergelijke. Het zit een beetje in een ander jasje
maar voor de rest zal het heel herkenbaar zijn. Lekker makkelijk voor de
verbeteringen die er aangebracht gaan worden, zo hebben we meteen twee sites
in één keer. Ondertussen wordt er gewerkt aan de verbetering van de sites
zodat het voor jou straks allemaal nog leuker zal worden.
We zijn benieuwd hoe het allemaal verder gaat uitpakken! We zijn er in ieder
geval zelf heel blij mee. Want zeg nou eerlijk: wat is er nu leuker dan bezig
te zijn met de dingen die je graag doet…
Bij dezen nodigen we je uit eens een kijkje te nemen op de nieuwe
Hondentips-site www.hondentips.com
PS: we maakten deze week nog iets leuks mee. Het was eigenlijk een foutje.
Nanny en ik hadden een pet laten maken voor onszelf voor Hondentips Magazine.
Eén van deze petten werd per ongeluk verzonden naar iemand van het Paardentips
Magazine. Oh stom, van ons! Wat voor een reactie gaan we nu krijgen? Wat
later kregen we een heel leuk mailtje met de melding dat de pet niet de juiste
was maar dat het wel leuk was dat we nu ook een hondensite hebben. Deze dame
heeft dadelijk ook een Paardentipspet in huis en wij een eerste leuke reactie
van een Paardentipslezer!
|
|
|
 |
| Boekentip: Alles
wat je met je paard kunt doen als je niet in het zadel zit... |
| Grondwerk met
paarden | |
| |
|
Grondwerk: leuk en leerzaam voor jou en je paard!
 Grondwerk met Paarden
Je droom is uitgekomen: je hebt
eindelijk een eigen paard. Je bent helemaal gelukkig! Of niet? Misschien gaat
het allemaal niet zoals je gehoopt had? Is hij een beetje angstig of toont hij
geen respect voor je?
Of gaat het juist prima en wil je juist de band met
je paard versterken? Heb je al aan grondwerk gedacht?
Grondwerk is meer
dan het werken aan de longe. Bij grondwerk zit de ruiter eens een keer niet in
het zadel maar gaat hij werken met het paard vanaf de grond.
Als je
begint met grondwerk ga je merken dat het contact met je paard een stuk beter
zal zijn. Je leert communiceren met elkaar en dat schept een band. Met een
paar eenvou-dige oefeningen kun jij meer
vertrouwen krijgen van je paard en meer
gehoorzaamheid.
Het leuke hiervan is dat je zelf eens een
keer je paard aan het werk ziet vanaf de grond. Op deze manier krijg je ook
een betere indruk van je paard en zie je zelf de punten
waaraan gewerkt kan worden. Of begrijp je beter de instructies van de
lesgever. Door grondwerk bevestig je jouw rol als leider van het
paard. Via grondwerk kun je ook makkelijker je paard over angsten
heen laten komen en kun je hem op een rustige manier leren kennismaken met
nieuwe dingen waardoor hij een stuk braver zal zijn wanneer je bijvoorbeeld
een buitenrit gaat maken.
Klik hier om meer te lezen
|
|
|
 |
| Paardenpraat:
Mocht dat dan niet? |
| Door
Rudi | |
| |
| Een oom vertelde me laatst over een
kennis van hem. Deze man was helemaal paardengek en had een paar paarden in
zijn bezit. Eén van zijn lievelingspaarden was een goedgekeurde
dekhengst die hij met veel moeite en geld uiteindelijk in zijn beztit
had gekregen. Na zijn drukke baan ging hij elke dag een rondje door het bos
rijden op dit paard. Het waren twee goede maatjes geworden.
Wegens omstandigheden moest hij ineens naar Amerika verhuizen en kon zijn
paarden niet meenemen en besloot ze te verkopen. De man kon het niet over zijn
hart verkrijgen de hengst te verkopen en gaf het weg aan goede
vrienden, hun dochter was namelijk helemaal gek op paarden en
zou de hengst zeker goed verzorgen.
Toen de man na een paar maanden
terug kwam uit Amerika bracht hij meteen een bezoekje aan zijn lievelingspaard
en zijn nieuwe gelukkige baasje.
Terwijl ze naar de stal liepen vroeg
hij hoe het de laatste tijd gegaan was. "Goed," werd hem verteld. "De hengst
was in het begin wel onstuimig en ons dochtertje was er wat bang van.
Maar nu is hij heel rustig en kunnen ze het goed met elkaar
vinden."
"Zo!" zei de vorige eigenaar, "dan hebben jullie flink
getraind zeker?" "Ja, en we hebben de raad opgevolgd van vrienden en hem laten
castreren, nu is hij een stuk rustiger..."
|
|
|
 |
| Tip: Leer je
handen stil te houden tijdens het rijden |
| Door
Nanny | |
| |
| Tijdens het rijden onder zadel kun je via de
paardenmond voelen wat je paard je wil vertellen. Daarom is het belangrijk dat
je het paard niet hindert in de mond en een meegaande hand hebt. Dus zeker
niet bewegen met je handen tijdens het rijden. Maar hoe leer je je handen stil
houden?
Met je handen bewegen tijdens het rijden kan het gevolg zijn
van een onevenwichtige zit. Maar ook ruiters met een onhafhankelijke zit
hebben er soms moeite mee. Vooral bij het lichtrijden beweegt het lichaam van
de ruiter op en neer, de handen bewegen mee en trekken daarbij vaak in de
paardenmond. De oorzaak is een verkeerde techniek van lichtrijden, waarbij de
ruiter zich met de benen omhoog duwt en weer in het zadel valt.
In de
galop is het bewegen van de handen weer afhankelijk van het evenwicht van de
ruiter. De handen gaan vaak omhoog tijdens het zweefmoment. Of de ruiter
beweegt het bovenlichaam mee in de beweging van de galop waardoor de handen
meebewegen en het paard in de mond hinderen.
Wat kun je eraan
doen?
Lichtrijden met je zit is veel effectiever dan
lichtrijden met je benen. Als je uit het zadel komt, laat je je benen
ontspannen naar beneden hangen en legt ze rond het paard, in plaats van jezelf
omhoog te duwen. Breng je bekken naar voren in plaats van naar boven, en weer
in 'in zijn vrij' als je licht neerkomt. Op deze manier maak je niet de
op-en-neer-beweging maar een naar-voren-zit-beweging. Het bovenlichaam beweegt
nauwelijks op en neer en zo kun je je handen makkelijker stilhouden.
Deze tip en nog veel andere kun je ook vinden in het boek
100 manieren om beter te leren paardrijden.
|
|
|
 |
| Op weg voor het
goede doel: Reisverslag |
| Door: Margriet en
Jeannette | |
| |
| Vandaag een computer zoeken om foto's te
versturen! We krijgen een lift die ons naar Auxerre brengt (30 km terug).
Eerst maar naar de toeristeninformatie; gesloten op maandag. Bibliotheek; ook
gesloten. Internetcafé; komt zijn belofte op het raam niet na en opent niet.
Dan een school of het gemeentehuis; lukt ook niet.Ondertussen is het 10 voor 5
en lopen we terug richting liftplaats. En daar staat een kantorencomplex. Bij
de derde bel krijgen we antwoord en is het raak; we mogen één van hun hun pc's
gebruiken.
De dag begint goed; er staat een ree in het allereerste veld
waar we langsrijden! Die dag zien we nog een ree en drie slangen. We hebben
een hele mooie route tot het bospad uitpietert. We zoeken onze weg door
struikgewas en Liesa - vandaag pakpaard - loopt zich een beetje vast, schrikt,
gaat er vandoor tot ze beseft dat de rest niet volgt en komt dan snel terug.
Even later ontdekken we dat Liesa een voorijzer kwijt is... Dus niet door naar
het zuid-westen, maar naar het dichtstbijzijnde paardencentrum om een hoefsmid
te regelen! Dat ligt in Montillot, naar het oosten.
De tent staat ondertussen, de paarden staan op een wei met veel extra hooi,
en wij kunnen naar het café in het dorp. We pakken alles vast in voor vertrek
na komst van de hoefsmid rond 12.30 uur. Het is een erg goede hoefsmid, die
meteen beide voorbenen beslaat met endurance ijzers (helaas zonder mordacs -
hij heeft daarvoor elektriciteit nodig en dat kunnen we niet vinden). We
kunnen weer door; omdat we laat vertrekken kiezen we als doel Brèves uit;
heeft een camping waar we Alexandra (vriendin, van de manege) en Paul kunnen
ontvangen.
De camping is dicht, dus op zoek naar de loco-burgemeester.
Haar man geeft ons toestemming om alvast de tent op te zetten en even later is
ook de poort open en lopen er 3 paarden los over het kampeerterrein. Een uur
later arriveren onze gasten na een 11-urige rit vanuit Groesbeek. Ze hebben
vanaf Reims ongeveer onze route gevolgd en hebben in totaal 760 kilometer
gereden. Het wordt laat voor we allemaal op ons matje liggen.
Alexandra
rijdt vandaag met ons mee, en Paul vervoert de bagage! We kunnen daardoor
lekker draven langs de rivier. Daarna duiken we het bos in.Veel takken en
omweggetjes later duiken we uit het bos en blijkt het aardig hard te regenen.
Gelukkig komt Paul langs met lunch en droge jassen (wat een verwennerij!).
Verder langs rivieren en een stuwmeertje naar Chevannes-Changy, waar
volgens de kaart een gite ligt. Helaas blijkt die allang opgedoekt te zijn...
In de bar-tabac moeten we om hulp vragen. Een van de kaartspelers biedt zijn
wei aan voor paarden en tent - en zou ook zijn huis hebben aangeboden als hij
niet aan het verbouwen was geweest. We willen douchen (kon niet op de
eigenlijk gesloten camping van de vorige avond) en kunnen terecht bij een
voormalig hotel, nu chambres d'hote, in Brinon. We besluiten echt luxe te doen
en uit eten te gaan: 20 kilometer verderop zit het dichtstbijzijnde
restaurant...
Ook vandaag rijdt Alexandra mee en verzorgt Paul (oeps,
vergeten, met Beau de hond) de catering. Het rijdt lekker vlot via kleine
wegen richting bos. Roos is alleen niet zo blij met de wapperende
vuilniszakken die als vogelverschrikkers dienen in de akkers.
Tussen
de middag zetten we een stuk pad af als weiland en zitten we luxe op
kampeerstoelen en in de achterbak van de auto! Daarna gaat het door richting
Sichamps, waar weer een zak voer ligt. We vinden een prachtig pad tussen
drukke weg in de diepte en bosrand en zien twee reeën en drie edelherten. In
de buurt van Prémery moeten we eerst het asfalt op en even later duiken we het
bos in. Op de hoek voor het bos staan een paar mooie Ardenners. Ineens stopt
er een auto; de eigenaar van de Ardenners waarschuwt ons voor de bospaden en
raadt ons aan om de resterende 5 kilometer af te leggen in de berm. We zijn
wel even onder de indruk van de waarschuwing maar kiezen toch voor het bos. We
komen bij Sichamps het bos uit, en daar staat dezelfde man ons op te wachten!
Hij blijkt degene te zijn waar de zak voer staat... De paarden op de wei,
zetten wij onze tentjes op in de tuin en zitten we even later met de familie
aan tafel. Na veel drank en vooral veel heerlijk eten rollen we tonrond de
tent in.
Uitgezwaaid door Alexandra, Paul en Jean-Claude Cornelius (de ardennerman)
vertrekken we om de Loire over te steken. We willen per se de brug in
Fouchambault halen; die is morgen - maandag - heel druk. We hebben een goed
aarden pad door het bos en Jean-Claude komt ons achterna en kan brood voor ons
kopen... Eindelijk pakken we weer een stukje pelgrimspad maar wij willen niet
naar Nevers en buigen eerder af richting rivier, drukke weg, heuvel en Loire.
Het is een lang en saai stuk naar de brug, en dan besluiten we door te gaan
naar het Centre Equestre in Cours-les-Barres. Vlak daarvoor worden we
aangesproken door een boer, die ons wei en bed biedt. In ruil daarvoor warmen
we zijn uiensoep op en eten we zijn salade. Het was een lange dag; meer dan 30
kilometer afgelegd!
We verslapen ons (zelfs Margriet) en worden om half
negen pas wakker. Het wordt dus een late start. Noodgedwongen trekken we over
asfalt langs het bos naar het zuiden; het is privébos en er zijn dus geen
paden in de juiste richting. Ook door het bos moeten we grotendeels over
asfalt; daar gaan de ijzers... Vlak voor Grossouvres staat een bord; gite au
chateau. Lijkt ons een goed plan, om daar te overnachten. De paarden mogen los
in de kasteeltuin.
Truska heeft een heel dik bovenbeen; dagen terug, op
de camping in Brèves, heeft ze een wondje opgelopen. Het blijkt een diepere
wond dan gedacht; de betadine heeft niet kunnen voorkomen dat de boel nu
ontstoken is. Gelukkig heeft Alexandra biotex meegenomen; we maken de wond
daarmee weer open zodat de pus eruit kan. Omdat lopen goed voor haar is,
besluiten we toch te vertrekken; de andere paarden dragen haar bepakking en we
lopen rustig naar Sancoins, waar de dierenarts haar een tetanusinjectie en
antibioticum geeft. We mogen daarna niet veel verder met haar lopen!
Drie kilometer verderop mogen we niet slapen op het adres dat ons aangeraden
is door de dierenarts; de boer is niet thuis en zijn vrouw durft de
verantwoordelijkheid niet te nemen. Balen! We lopen door en vragen mensen
verderop om hulp. Zij sturen ons naar het voormalige driesterren-hotel met
golfbaan en zwembad aan de overkant. Het staat leeg; er is geen mens om
toestemming aan te vragen voor verblijf. Zo kraken wij ons eerste kasteel (met
donjon uit de 12de eeuw). Het restaurant wordt onze slaapplek - het kraakt er
's nachts behoorlijk. Toch spoken?
Weer een kippeneindje afgelegd, in
verband met Truska's been. Het ziet er al veel beter uit, mede dankzij de
antibioticum-injecties die we hebben leren geven. De eerste prik geven is even
eng, maar het gaat makkelijker dan gedacht. Weer wat geleerd.
We lopen
verder langs het kanaal van Berry naar Charenton-sur-iets, voor boodschapjes,
en gaan door naar le Gateau, waar weer voer staat voor de paarden, waar de
hoefsmid op ons wacht, en we de paarden even rust willen geven. We zoeken daar
een auto om zelf voer verder naar het zuiden te brengen, met hulp van de
eigenaresse.
Het Centre Equestre is een groot complex, waar zowel paard
als mens wordt opgeleid; dekstation, opfok, training van springpaarden (kent
iemand nog dhr Deuguet, deed mee aan de Olympische Spelen in München, 1972?),
opleiding van instructeurs, en gewoon poney-club. 120 paarden... En er staan
veel springtoestellen. Onze paarden gebruiken ze om hun kont te
schuren…
We vertrekken vroeg met tien zakken voer in een Fiesta en eten
ons ontbijtje in de auto. We vinden een mooie plek voor het voer bij een
camping langs de Cher; de paarden mogen er straks los lopen. De tweede zak
voer ligt nu bij een poney-club waar ze zowaar de Norikers kennen. De
eigenaresse fokt haflingers en heeft zo ooit ook twee Norikers gekocht en
doorverkocht. De laatste acht zakken voer laten we achter bij het huis van een
kennis van onze manege.
Het is al 11 uur als we aankomen en alles is
donker. Toch zitten we nog een uur met een wijntje in de volière; om 12 uur is
Jeannette
jarig!
www.paardreizen.nl
|
|
|
 |
| Lezersverhaal:
Terug naar de natuur? |
| Door: Bea
Verbiest | |
| |
|
Geachte Paardentippers,
Hierbij in grote stappen mijn ervaringen
die ik graag wil delen met jullie.
Met vallen en opstaan heb ik mij de
lichaamstaal van het paard eigen gemaakt, of ten minste gedeeltelijk want
volledig zal de mens dat wel nooit kunnen achterhalen.
Zo heb ik ontdekt
waar het werkelijk om gaat in de samenwerking met paarden.
Zoals bij alles
in het leven gaat het ook hier om evenwicht zoeken, een realistische
benadering die in deze tijd haalbaar is.
Wat hierna volgt is gebaseerd op eigen ervaring.
Zoals ook tegenwoordig veel mensen beginnen paardrijden en na een tijd een
eigen paard aanschaffen, zo verging het mij ook. Met goede of minder goede
bedoelingen krijgt men advies van mensen die reeds paardeneigenaar
zijn.
Veel van deze mensen zijn niet van huis uit vertrouwd met paarden en
bouwen een eigen theorie op in verband met het behandelen van paarden.
Die manier van "het paard moet het maar verstaan" aan de hand van druk,
dwang, wat geroep en veel machtsvertoon, gaf bij mij zeker geen goed
gevoel.
Zo kwam ik terecht, naar aanleiding van een advertentie, in een clinic
van Centered Riding. Deze clinic was de aanzet van een heel andere benadering
tot paarden. Er zijn ondertussen vele jaren voorbij gegaan waarin ik heb
kennisgemaakt met vele zienswijzen en methoden.
Natural Horsemanship is een mooi gegeven maar er schuilen ook
gevaren in. Mensen die geïnteresseerd raken, zijn over het algemeen de
'nieuwe' paardenmensen, niet zij die van huis uit met paarden zijn
opgegroeid. En wat krijgen ze te zien bij clinics of voorstellingen?
Meestal een man die in een beperkte ruimte en tijd de aandacht van het paard
wint door middel van zijn lichaamstaal. Wat echter veel belangrijker is, is de
innerlijke rust, de zelfzekere en consequente manier van handelen. Niet iets
dat we er bovenop gaan doen maar wel een zo natuurlijk mogelijke benadering.
Mensen die deze eigenschappen van nature niet bezitten, zullen ook na het
bekijken van honderd clinics, problemen blijven hebben.
Deze Natural Horsemanship die meestal vanuit een idealisme en
liefde voor het paard op deze natuurlijke manier met paarden werken, vind ik
zeer waardevol. Door de commercie rondom gaat het werkelijke doel
verloren. En dat doel is een samenwerking op basis van vertrouwen en respect
opbouwen met je paard, zodat ruiter en paard een goed gevoel overhouden aan
hun samenwerking, zodat het paard graag met je samenwerkt. Op deze manier
samenwerken met je paard doe je niet alleen als je ermee werkt maar is een
totale wijze van omgaan. Het gaat in de eerste plaats om werken aan jezelf maar dat verkoopt zo
slecht. Zijn we niet allemaal geneigd de fout bij, in dit geval, het paard te
leggen?
Het gevaar ligt er ten eerste in dat mensen wat gaan kopiëren zonder over
die juiste ingesteldheid te beschikken en ten tweede dat ze het niet in de
hele omgang met hun paard toepassen.
Wat ik steeds voor ogen heb gehouden is niet extreem te gaan
worden.
Werken met paarden is zo'n eenvoudig gegeven. Kijk maar hoe
kinderen of gehandicapte mensen zo'n mooie band met een paard kunnen hebben.
Paarden laten altijd zien welke onze gesteldheid is, ze houden ons een spiegel
voor.
Paarden leven, zoals alle dieren en ook kleine kinderen, nu op dit moment
en reageren ook op wat ze op dat moment ervaren. Men is het één of het ander
voor hen, niet iets ertussenin, met doen alsof kun je ze niet bedriegen en
benader ze vooral met een open geest, d.w.z. zonder te oordelen.
Dus voor
een stuk kind blijven is zeker geen nadeel maar een groot pluspunt in de
omgang met paarden. Als we spelen zoals kinderen vergeten we de tijd, vergeten
we alles en leven op het moment zoals onze paarden.
Laat je zorgen en bekommernissen, je stress of problemen, je twijfel of
onzekerheid maar thuis. Neem je vertrouwen, rust, geduld, zekerheid en
standvastigheid mee naar deze supergevoelige dieren.
Paarden weten hun plaats, het is aan ons erop toe te zien dat ze niet
in verwarring raken door onze onduidelijke handelingen. Paarden tonen respect
door elkaars ruimte te respecteren, laten wij ook vooral niet vergeten hen met
respect te behandelen.
Paarden zijn reeds duizenden jaren gedomesticeerd, de hype terug naar de
natuur zal niet in een aantal jaren kunnen omgekeerd worden. Volgens mij
kunnen we niet terug naar iets dat niet meer bestaat. Wat ik trouwens ook in
vraag stel, bewijzen we onze paarden daar een dienst mee?
Paarden hebben zich weten aan te passen door de evolutie heen, anders
waren ze er nu niet meer. Zo hebben ze zich in die duizenden jaren
domesticatie ook aangepast. Het is aan ons om in geen misbruik of uitbuiting
te vervallen of het andere uiterste, namelijk oververtroetelen.
Paarden moeten in de eerste plaats paard kunnen zijn. Geef ze gezelschap,
voldoende beweging en gevarieerd voedsel. En dat samen met onze juiste
benadering, ons inleven in hun leefwereld, dan krijgen we paarden die zich
goed in hun vel voelen en daar gaan wij ook meer plezier aan beleven.
Al hebben paarden in het beste geval een aantal hectaren weide ter
beschikking dan is dat nog niets in vergelijking met een natuurlijke situatie,
waar ze kunnen gaan en staan volgens hun leefregels. Bij ons hebben ze geen
keuze, ze kunnen bijvoorbeeld hun hoeven niet gaan baden om ze daarna te
kunnen schrapen. Dat hoefmechanisme zal in de natuur ongetwijfeld beter werken
maar wij hebben de ruimte noch de verscheidenheid aan ondergrond om aan de
voorwaarden te voldoen.
Willen we terug naar de natuur dan moeten we geen paarden meer
houden.
Duizenden jaren terug heeft het paard zich wel bij de mens aangesloten om
hun soort veilig te stellen. Zoals die enkele andere gedomesticeerde rassen de
mens hebben opgezocht. We kunnen wel stellen dat indien deze dieren daar zelf
niet de aanleiding toe gegeven hadden, ze dat nu ook niet zouden zijn, want
tot hier toe is de mens er nog niet in geslaagd andere wilde soorten op grote
schaal te domesticeren.
Met vriendelijke groeten,
Bea Verbiest
|
|
|
|
|
TIPS
Tip 1: De top 3 boeken waar de lezers van
Paardentips het meest aan gehad hebben!
Tip 2: wist je dat je op paardentips.com een zeer
uitgebreide boekenshop vindt met allemaal boeken die je helpen om de relatie
tussen jou en je paard te verbeteren en die je helpen om beter te kunnen
rijden en je paard te verzorgen?
Klik hier om eens een kijkje te nemen in de boekenshop.
Tip 3: Wist je dat veel Paardentipslezers
elkaar regelmatig ontmoeten op het Paardentips forum? Je kunt daar vragen
stellen en van gedachten wisselen met andere paardenliefhebbers. Erg leuk en
gezellig! Klik hier om het forum te bezoeken.
Tip 4: Er zijn al zo’n 100 Paardentips
Magazines verschenen. Daar staat een schat aan informatie in. Klik hier om de voorgaande nummers online te
bekijken.
Tip 5: Tip een vriend of vriendin! Vind jij
het fijn om Paardentips Magazine te lezen? En denk je dat je vriend of
vriendin het ook leuk zou vinden? Stuur dit magazine-emailtje dan gerust door!
Misschien wil hij of zij ook wel lid worden van Paardentips Magazine. Er zijn
immers al meer dan 30.000 leden… Tip 6:
Misschien heb jij wel een tip voor ons? Of een leuk verhaal over wat
je hebt meegemaakt met je paard. Of een onderwerp waarover je graag een
artikel zou zien in het magazine. Stuur ons dan even een mailtje op: mail@paardentips.com | |
|
|
|
|
|
Copyright 2006
– voorwaarden overnemen artikelen
Paardentips Magazine
copyright 2006. Alle artikelen, magazines en tussendoor-mailtjes zijn
beschermd door copyright. Wil je toch graag een artikel uit het magazine
gebruiken, dan kan dat onder de volgende voorwaarden:
1. vermeld
direct onder het artikel dat het artikel uit Paardentips Magazine komt,
2.
vermeld dat het artikel copyright 2006 van Paardentips Magazine is,
3.
plaats een duidelijke en werkende link naar www.paardentips.com
Voorbeeld: Uit Paardentips Magazine - copyright 2006 - www.paardentips.com | |
|
| 
