|
|
|
| Welkom, |
|
De trouwe lezers van dit magazine zullen meteen merken dat we deze keer geen
rasomschrijving hebben. Geen paniek hoor, volgende keer komt er weer eentje.
We hebben besloten om, om het andere magazine een rasomschrijving te plaatsen.
Dus dat is één rasomschrijving per maand.
We zijn op bezoek geweest bij
een Lipizzaner-stoeterij in Szilvasvarad, Hongarije. Dus leek het ons leuk om
de informatie en foto's van deze dag te gebruiken bij de komende
rasomschrijving. Heb jij zelf thuis een Lipizzaner, dan zou het leuk zijn als
we je ervaringen met dit ras mogen delen met de andere lezers van Paardentips
Magazine. Alvast bedankt en...
...veel leesplezier bij dit
nummer!
Groetjes,
Rudi en Nanny van den Dijck
Paardentips
Magazine |
 | | |
 |
 |
|
 |
| Uit het
paardenleven gegrepen: Home Sweet Home |
| Door Rudi en
Nanny | |
 | |
| Het vliegtuig landt, we worden opgehaald
door de taxi die ons naar het hotel brengt in Boedapest. We overnachten er een
nacht, kijken de volgende ochtend wat rond in de stad en pikken wat later de
huurauto op om naar het het huisje te rijden waar we de volgende twee weken
zullen verblijven.
Het is bloedheet, gelukkig hebben we een auto met airco genomen want
uiteindelijk gaan we meer dan 2000 kilometer afleggen, kris-kras door het
noordelijk deel van Hongarije. We zijn op vakantie, dus we gaan lekker doen
wat we het liefste doen... paarden opzoeken. We hadden thuis de
voorbereidingen gedaan en hadden zo al een goed idee van wat we in deze
periode zeker wilden bekijken.
Zo kwamen we bijvoorbeeld in Szilvasvarad, er was een men-wedstrijd waar ik
graag even een kijkje wilde nemen. We stonden tussen het inrij-terrein en de
dressuur-piste om alles eens goed te kunnen bekijken. Een paard werd onder
zadel ingereden en een paar andere spannen waren zich al aan het voorbereiden
op hun dressuurproef.
Een mooi span donkere paarden kwam voorbij toen ik me luidop afvroeg wat
voor een paarden ik eigenlijk zag. Kladruber klonk het naast me. We keken op
naar wie ons aansprak, ja hoor, kilometers van huis en we komen bekenden
tegen. We hebben nog wat gekletst en daarna ging ieder zijns weegs.
Wat later stonden we in het paardenmuseum en gingen we de Lipizzanerhengsten
bekijken om vervolgens af te zakken naar de stoeterij waar de merries stonden.
Onze kennissen waren op zoek naar een leuk span van deze paarden en vonden het
alleen wel een nadeel dat die paarden zo 'heet' waren. Deze bewering werd in
mijn ogen ontkracht toen we een menner tegen kwamen die een span Lipizzaners
voor de wagen had staan. In één hand de leidsels en in de andere een telefoon.
Dit terwijl een bus met sissende remmen, achter tot tegen de koets kwam
rijden, om zodra de tractor die zou passeren, meteen in te halen. De paarden
keken niet eens op.
 Later kwamen we bij het huis weer een heel andere aanspanning tegen;
de Hongaarse buurman groet ons vanaf zijn wagen. Wel apart want hij had een
soort dissel in plaats van de berry's waarmee het paard de kar moest trekken.
Ik weet niet wat hij me ondertussen allemaal toeriep, het zal wel met het weer
te maken hebben gehad, Hongaars bleek onverstaanbaar voor ons. Aan de bult
gras en de zeis achter op de wagen zag ik meteen wat hij die dag gedaan heeft.
Zou dat paard ook zo mak zijn in het verkeer, vroeg ik me af.
Het antwoord volgde diezelfde avond nog. Ik hoorde een paard in galop door
de straat komen, ik verstond niet wat de man op de bok van de wagen riep maar
ik hoorde duidelijk dat hij niet op zijn gemak was. Het was diezelfde buurman
van eerder, met de leidsels (touw) strak en armen hoog in de lucht maakte hij
een wending een zijstraat in, voor het huis waar wij logeren. De wagen maakte
een enge helling opzij maar bleeft recht.
Even later kwam er een oude
tractor met bulderende motor langs. Niet echt verkeersmak. Het was bijna
donker toen de man weer voorbijkwam met een wagen vol hout. Hij zwaaide
naar me en lachte, niks aan de hand.
 Het viel me op dat de werkpaarden hier bijzonder beslag
hebben. De uiteinden van de hakken zijn omgekruld om zo te zorgen voor meer
grip tijdens de tochten door steile en glibberige paden.
Verder in de
vakantie kwamen we bij een hoefsmid, het vervelende is dat ze echt alleen maar
Hongaars spreken dus we hielden het bij kijken en handgebaren. Ik hoopte te
zien hoe ze het speciale beslag maken. Hij gebruikte de bekende tuigijzers.
Het viel wel op dat hij veel vertrouwen heeft in de paarden die hij aan het
beslaan was. Bij het passen van de hete ijzers ging hij rustig met zijn hoofd
boven de hoef kijken terwijl de hulp het been van het paard omhoog hield.
Nanny en ik lachten even, we dachten allebei hetzelfde.
 We kwamen een aanspanning
tegen met duidelijk een jong paard naast de kar gebonden. Het dier schrok van
alle nieuwe indrukken maar had gewoon geen tijd om echt te reageren. Omdat het
span in flink draftempo voorwaarts reed werd het jonge paard gedwongen zijn
aandacht te richten op de bewegingen van de wagen.
We kregen een paar
uitnodigingen van lezers van Paardentips Magazine die in Hongarije een adres
hebben maar het bleek wat te ver om er met de wagen naar toe te rijden.
Jammer, een bezoekje hadden we wel leuk gevonden.
Wel haalbaar was een
bezoek aan de Nonius-stoeterij en een rit met de huifkar over de poesta. Het
was heel leuk maar het werd wat later jammer genoeg verpest toen er bij de
stallen met grof geweld een hengst de trailer werd ingeslagen.
Na een
bezoekje aan een koetsenmuseum ging ik op zoek naar een traditioneel Hongaars
tuig maar dat bleek moeilijker te vinden dan verwacht.
Het was
allemaal heel leuk even weg te zijn maar ook fijn om thuis te komen. Het
eerste wat we deden toen we thuis kwamen was onze eigen lievelingen opzoeken
die ons met luid gehinnik begroetten. We hadden ze echt gemist.
|
|
|
 |
| Boekentip: Wil jij
met een gerust hart de conditie van je paard verbeteren? |
| Je paard in
topconditie | |
| |
|
Hier zijn een heleboel praktische tips om je paard gezond en fit
te houden!
Paarden zijn net
als wij gevoelig voor blessures en ziektes. En ze zijn van ons afhankelijk als
het gaat om het herkennen van potentiële problemen, voordat deze echt tot
problemen en narigheid kunnen leiden. Om blessures bij jezelf en je
paarden te voorkomen, moet je je bewust zijn van de beperkingen
(veroorzaakt door leefstijl en eventuele oude blessures) en aangeboren talent
van jou en je paard.
Vraag ik teveel van mijn paard of stelt het werk
dat ik nu met hem doe niks voor? Als je als verzorger de kennis en het
vermogen hebt om mogelijke beperkingen en grenzen te herkennen, kun je
blessures in een vroeg stadium voorkomen en jouw prestaties en die van je
paard handhaven en zelfs verbeteren.
'Je paard in topconditie' is een boek dat je leert te
observeren en in te zien wat normaal is bij een paard en waar je meer
aandacht aan moet besteden. Aan de hand van
de foto's wordt de tekst nog duidelijker en kun je gebruikmaken van een soort
checklist waarmee je een juiste indruk van je paard leert krijgen. Je
gaat inzien hoe de juiste bouw van het paard moet zijn en waaraan je pijn
en gebreken kunt herkennen en, nog belangrijker: wat je eraan kunt
doen.
Het boek begint met het beoordelen van een paard. Er wordt gekeken naar het
gedrag op stal, in de weide en staande aan de hand. Verder wordt er gekeken
naar de gangen en ga je leren het paard te onderzoeken met de hand (palpatie).
Je leert problemen te herkennen zoals afwijkend lopen, drukplekken door
harnachement, hoefproblemen en dergelijke, maar ook problemen te
voorkomen. Wat is het juiste bit, voer, zadel? Hoe moet de ruiter(zit),
warming-up enzovoort zijn?
Verder zie je ook het belang van massage en leer je
massagetechnieken. Daarna krijg je nog bewegingstherapie waar je
losmaak- en rekoefeningen met toepassingen vindt, alternatieve
trainingsmethoden en trainingshulpen. Tot slot zijn er nog
programma's voor paarden uit speciale disciplines
zoals endurancepaarden, dressuurpaarden, tuigpaarden, westernpaarden,
polopony's en ook voor de oudere paarden. Kortom, een boek dat niet mag
ontbreken in de bibliotheek van elke paardenliefhebber.
Kijk maar eens naar wat het boek aan voordelen te bieden heeft voor jou en
je paard:
- Beoordeel door middel van observatie en bevoelen wat normaal is.
- Voorkom problemen die veroorzaakt worden door slechtpassend tuig en de
houding van de ruiter.
- Leer masseren om het contact tussen jou en je paard te bevorderen.
- Volledige, gedetailleerde uitleg van versoepelings- en rekoefeningen.
- Oefenprogramma's kunnen aangepast worden aan de behoeften van je paard.
Last
minute aanbieding!
Bestel nu en ontvang bij het boek gratis de eerste drie jaargangen van de voorgaande nummers (ter
waarde van € 40,-) van Paardentips Magazine in de vorm van een ebook (digitaal
dus via email).
Bestel nu en betaal slechts € 24,90 (+ € 1,95
verzendkosten) in plaats van €
64,90.
Klik hier om meer te lezen
Last
minute-aanbieding, geldig zolang de voorraad van het boek strekt.
|
|
|
 |
| Gekloon of
geklooi |
| Door
Rudi | |
| |
| Is je lievelingsdier dood? Dan laat
je het toch klonen.
Zo liet Julie voor 50.000 dollar haar kat klonen
uit het DNA van haar vorige lievelingskat (liefde heeft geen prijs).
Ik
las een stuk over renpaarden die flink in de prijzen vallen. Toppers leveren
de eigenaars vaak veel geld op als ze later als dekhengst gebruikt worden. Het
zaad van zo'n paard mag wat kosten want iedereen hoopt dan het veulen de
kwaliteiten van zijn vader zal overerven en minstens net zo goed zal
presteren.
Alleen prestatie-paarden die gecastreerd zijn kunnen natuurlijk niet voor
zulk nageslacht zorgen. Einde verhaal dus tenzij we ook hier kunnen klonen. Zo
hebben in 2005 een paar Amerikaanse eigenaars een kloonzoon uit het DNA laten
halen van hun prijspaard. De eigenaars hoopten via deze weg een extra 'Money
Machine' in huis te krijgen.
Als je ziet wat de prijs van de gekloonde
kat was begrijp je wel dat er wetenschappers te vinden waren voor een kloon
van dat paard. Toch zijn er ook wetenschappers die hun geld niet zouden durven
inzetten op de fokproducten van zo'n kloon.
Als reden geven ze het
voorbeeld van het gekloonde schaap Dolly, één van de bekendste klonen. Dolly
had al op jonge leeftijd last van reuma en moest afgemaakt worden vanwege een
ongeneeselijke longziekte.
Wist je trouwens dat Dolly 381 zussen had die het niet 'gered' hebben? Dat
het negen maanden duurde voordat er een bruikbare kloon overbleef van de kat
van Julie? Dat het 841 keer mis ging voordat men een kloon overhield die op
een gezond paard leek...
Reden genoeg dus voor wetenschappers om voorzichtig te zijn over uitspraken
over topprestaties van het nageslacht van een gekloond paard.
Dat de wetenschap niet stilstaat kan niemand ontkennen. Het onbereikbare is
bijna bereikbaar, over een paar jaar zal door onderzoek dit of dat te genezen
zijn, rijden auto's op water, vliegen we met z'n allen naar de maan om
boodschappen te doen, klonen ze gewoon een nieuwe arm als de oude het niet
meer goed doet enz.. (bij wijze van spreken natuurlijk hè)
Wat is de
mens toch slim! The sky is niet eens meer the limit.
Hatsjie!!! snotter, snotter... ondertussen blijven we nog wel met onze
snotneus zitten.
|
|
|
 |
| Tip: Hoefijzers of
niet? |
| Door
Nanny | |
| |
|
 Een paard zit zo mooi in
elkaar dat wij er als mens niks aan kunnen verbeteren. Alleen de
omstandigheden waarin we de paarden houden zijn niet natuurgetrouw en daarom
moeten we middelen toepassen zoals het aanbrengen van hoefijzers om aan hun
beperkingen tegemoet te komen.
Eigenlijk is het beter om geen hoefijzers te gebruiken. Hoe professioneel
aangebracht ook, ze belemmeren toch altijd het hoefmechanisme. Hoefmechanisme
is, om het eenvoudig uit te leggen, de uitdijende en inkrimpende beweging van
de hoef tijdens het stappen. Deze beweging heeft de hoef nodig voor een goede
doorbloeding van de hoef en het 'smeren' van het hoefmechanisme.
Afhankelijk van de kwaliteit van de hoeven en van wat je met je paard
doet, kun je er eventueel voor kiezen zonder ijzers te rijden. Bij een paard
met harde hoeven dat meestal op zacht terrein rijdt zou dit dus goed kunnen.
Over het algemeen lopen onze paarden over natte weides en hebben ze geen
rotsen waarover ze lopen om het hoefmechanisme dat de groei en de kwaliteit
van een goede hoef bevordert te stimuleren. Zo hebben de moderne paarden vaak
te weke hoeven om zonder ijzers op pad te kunnen gaan.
Daarom is het zeker
aan te raden een paard dat regelmatig ingespannen wordt om kilometers verharde
weg te doen, te beslaan. Ook als je trektochten maakt of regelmatig onder
zadel rijdt zal je paard de hoefijzers zeker nodig hebben.
Wij laten
zelf onze paarden bijvoorbeeld in de winter enkel bekappen en laten de ijzers
eraf. Al hebben ze goede hoeven, de zomermaanden lopen ze met hoefijzers.
Overweeg je ook deze periode zonder ijzers te rijden dan kun je het best je
hoefsmid om advies vragen. Er zijn speciale technieken van bekappen waardoor
het afbrokkelen van de hoef tegengegaan wordt, dus je hoefsmid zal niet bang
zijn een klant te verliezen.
Nu we het toch over bekappen hebben,
laatst vroeg iemand of hij het afval van de hoeven mocht meenemen, hij zou het
raspen en gebruiken voor een paar plantjes in de tuin. De stikstof in de hoef
zou heel goed zijn voor de planten. Honden zien dit afval van de hoef trouwens
als een lekker tussendoortje.
Als je het aan de hond geeft moet je wel de slechte adem erbij
nemen.
|
|
|
 |
| Op weg voor het
goede doel: Reisverslag |
| Door: Linda
Custers | |
| |
| Pad afgesloten!
We krijgen het advies om rechtstreeks richting Reims te rijden. De
ruiterroutes zijn slecht aangegeven, sommige etappes tussen de paardencentra
zijn slecht aangegeven, er zijn veel akkers en weinig weides, en het is om...
Snel overtuigd rijden we pal zuid, richting akkerland...
Al snel
verdwijnen de Friese melkkoeien uit het zicht (nog steeds een raar gezicht in
dit heuvelland), en komen er meer en meer akkers. Maar iemand heeft nog een
verrassing in petto; het pad (op de kaart!) is afgesloten met een slot. We
zoeken een weg door akkers en weiden, maar het lukt; we staan nog net op tijd
op een weitje naast de supermarkt in Rozoy, voor sluitingstijd. Jeannette
slaat in voor 3 dagen (zaterdag, zondag en vrije dag maandag ); we hebben
zoveel eten mee dat het niet in de tassen past en we dus maar gaan
lopen...
De overnachting is de makkelijkste ooit: we worden van straat
geplukt! Een auto staat ons op te wachten bij het uitgekozen dorp; al na twee
zinnen zijn we uitgenodigd om te komen logeren in een prachtige
herenboerderij, met weitje en haver en twee logeerkamers... Niet gewend aan al
deze privacy slapen we toch op één kamer (ook om de gastvrouw moeite te
besparen). Het wordt een gezellige avond; vrienden van de gastheren komen
langs, en we kunnen ook nog Engels praten... Het wordt heel
gezellig.
Onze gastheren hebben ook een volgend adres gevonden, in
Roizy. Al niet ver van Reims, maar we moeten de dag erna wel flink
doorrijden.
Uitgezwaaid door onze gastheren en hun vrienden (die even
ons harnachement en bepakking komen bewonderen) gaan we dit keer in de regen
op stap... Het landschap is meteen minder leuk! Het regent gestaag de hele dag
door (voor het eerst, deze reis!), en al snel lopen we met onze capes en
regenbroeken aan, om nog een beetje warm te worden. We maken wel vaart; uit
afstandsbordjes en kerkklokken maken we op dat de paarden toch die 5 kilometer
per uur halen, zelfs als wij denken dat ze niet hard doorstappen.
En zo
sta ik al om 4 uur verregend en wel in de keuken van het mooie huis in Roizy.
Ze schrikken er een beetje van! Maar even later staan de paarden op een mooi
weitje met een afdakje, en liggen wij in bad... Wat een luxe.
Onze lange trek zuidwaarts
's Ochtends staat de dochter al klaar om het eerste stuk met ons mee te
rijden. We kunnen tempo maken omdat ze lekkere paden uitzoekt. Om 2 uur staan
we in Courcy, op tweederde van de route. We vinden onderdak voor de lunch in
een manege, waar we ons rotschamen voor onze brullende paarden (ze staan 10
meter uit elkaar, met een ander paard ertussen!). De manege-eigenaar maakt het
niets uit; we krijgen niet alleen hooi maar zelfs stro voor de
paarden!
En dan komt het moeilijke deel; kiezen voor verkeer en om of
door het bos. We kiezen voor het bos; heel mooi, maar waarom cirkelt het pad
naar het noorden als wij naar het zuid-westen moeten? We komen er wel, maar
het is weer even zoeken.
Na achten staan we voor de poort van Cheval
Art Action, waar al een weitje klaarstaat voor de paarden, en wij in de
caravan mogen! Het is een opleidingscentrum voor circusartiesten, en we kunnen
meteen mee-eten. Doodmoe vallen we aan en even later in bed.
Weer eens
een vrije dag - voor de paarden. We doen de was, en daarna moet ik (Margriet)
op Internet de weblog bijwerken, terwijl Jeannette lussen aan haar chabrak
naait. Daarna liftend Reims in om een stempel te halen voor in onze
pelgrimspassen.
En dan is het terrasjestijd... Lekker een biertje op
het mooie centrale plein in Reims. Mooie stad trouwens. We willen terug met de
trein, maar de laatste blijkt al uren eerder vertrokken te zijn... Een taxi
dus. Bij aankomst op het paardencentrum worden we uitgenodigd voor de
barbecue, maar we hebben al gegeten en moeten nog aan het werk! Jeannette zit
nog lang achter de pc en ik doe de rest van de was.
Het vlot niet erg,
vanochtend. De was wil niet drogen, dus we vetten de zadels in en praten met
de mensen van het paardencentrum. Heel leuk én apart; het is een opleiding
voor mensen die met paarden, circus, theater ('spectacles' ) willen gaan
werken... Ze doen aan voltige, kozakkenvoltige (op de rechte lijn in plaats
van op een cirkel), vrijheidsdressuur, acrobatiek, jongleren, enzovoorts.
Afgestudeerden werken bij het circus, maar ook bij Zingaro (een soort
paarden en theater) en grote attractieparken waar met paarden gewerkt wordt.
We mogen weer mee-eten, maken nog een groepsfoto, pakken de droge was en
kunnen dan - om half drie - eindelijk op pad!
Mooie weggetjes door
akkerland, allemaal de goede kant op. Truska laat ons hevig schrikken als ze
ineens bijna voor een auto springt; haar zadel hangt helemaal scheef! Gelukkig
is ze snel kalm, en kunnen we haar af- en weer opzadelen. Ik moet even
overpakken; één van de voortasjes is veel zwaarder door de 3 kilo voer die er
in zit. Beter opletten!
Er zijn weinig weides, dus we kloppen aan bij
een koeienboer. De paarden kunnen op stal, met hooi (goed voor de darmen, ter
afwisseling van al dat vette gras). Daarna kunnen we zelf ons potje koken en
met kaarslicht op het terras de champagne soldaat maken. Super!
We
rijden verder door het natuurpark 'Montagne de Reims'; veel wijngaarden,
afgewisseld met bossen. We halen een stempel en water bij de mairie van het
dorpje Nesle-le-Repons. Truska loopt zo de trap op en wil naar binnen... Niet
zo'n goed idee….
Door naar Condé-en-Brie; daar blijkt het
paardencentrum waar we op af koersten al enige tijd dicht te zijn! We hebben
de hele dag gebeld om te zeggen dat we eraan komen, maar geen reactie...
Vandaar. Maar daar staan we dan, in een steegje naast een snackbar. De
eigenaresse heeft zelf paarden en probeert ons te helpen. Er wordt heen en
weer gebeld en een uurtje later is het zover; we hebben een wei én een tent.
Even later staat de burgemeester van een naburig plaatsje voor onze
neus, hij biedt aan om de trailer te halen! We moeten nog een paar kilometer,
en de paarden hebben het wel gehad (en wij ook). Even later staan de paarden
op een mooie wei en zetten wij ons iglo-tentje op.
www.paardreizen.nl
|
|
|
 |
| Lezersverhaal:
Stuntteam voor jongeren |
| Door: Linda
Custers | |
| |
|
Hallo Rudi en Nanny (en andere paardentippers),
Ik ben Linda en wil
wat vertellen over een speciaal stuntteam!!
Ten eerste zal ik heel even
vertellen over hoe het allemaal is begonnen...
Vanaf dat ik een jong
meisje was, had ik de "paardenmicrobe" al te pakken! In de manege bij ons in
de buurt ging ik paarden verzorgen en rijden, stallen doen, en helpen zoveel
als ik kon. In die manege trainden 'The Thunderguys', het plaatselijke
stuntteam, alle halsbrekende stunts!
Ik was daar heel erg door
gefascineerd en na een tijdje mocht ik helpen met de piste klaar te zetten en
andere kleine dingetjes. Tot ik oud genoeg was en goed genoeg kon rijden om
mee te rijden met de "echte"!!! Hoe trots ik was!!
Uiteindelijk ben ik
dan ook getrouwd met 1 van de oprichters van de Thunderguys. Maar natuurlijk
duurt stunten niet eeuwig, en na verschillende blessures besloten we er zelf
mee te stoppen.
Maar dat was blijkbaar niet hoe het allemaal moest
lopen, want na een tijdje begonnen kinderen, redelijk jonge kinderen zelfs,
onze stunts na te doen op hun pony's! Dat was heel gevaarlijk omdat ze
uiteraard niet wisten hoe je eraan moest beginnen!
Ach ja, van het 1
kwam het ander, en we besloten hun te laten zien hoe het moest, zodat ze geen
botten braken! Dat is dan weer uit de hand gelopen, en meer en meer kinderen
kwamen hulp vragen, zodat we dan vaste trainingen hebben ingelast. Maar wie
had gedacht dat die kleine mannen, en meisjes, daar zo goed in zouden
worden!!!
Na een goed half jaar hadden we dus een heus Junior Stuntteam
in onze handen, van zeer gedreven en enthousiaste Trikriders!! Toen hebben we
ook maar besloten dat de kinderen voor al hun harde werk beloond moesten
worden, en hun stunts mochten uitbrengen op Show. Zo fier dat ze zijn! En wij
natuurlijk ook, als ze aan zoveel volk laten zien waar ze keihard voor
getraind hebben, en het toch geen evidente stunts zijn hoor.
In ieder
geval, indien jullie ze eens aan het werk willen zien, en ze steunen in hun
enthousiasme door te komen kijken, kan dat op 20 augustus in de sporthal van
Keerbergen. We willen jullie wel op het hart drukken dat alles wat je daar
ziet, heel hard voor gewerkt is, en dat deze kinderen constant onder toezicht
stonden van "profs". Dus probeer dit nooit thuis uit!
We hopen jullie
daar te zien, en weten zeker dat dit een dag wordt om niet te
vergeten!!!!
Linda Custers
Rudi en Nanny:
Hallo Linda, We zullen zeer waarschijnlijk die
dag een kijkje komen nemen. Dus tot ziens!
|
|
|
|
|
TIPS
Tip 1: De top 3 boeken waar de lezers van
Paardentips het meest aan gehad hebben!
Tip 2: wist je dat je op paardentips.com een zeer
uitgebreide boekenshop vindt met allemaal boeken die je helpen om de relatie
tussen jou en je paard te verbeteren en die je helpen om beter te kunnen
rijden en je paard te verzorgen?
Klik hier om eens een kijkje te nemen in de boekenshop.
Tip 3: Wist je dat veel Paardentipslezers
elkaar regelmatig ontmoeten op het Paardentips forum? Je kunt daar vragen
stellen en van gedachten wisselen met andere paardenliefhebbers. Erg leuk en
gezellig! Klik hier om het forum te bezoeken.
Tip 4: Er zijn al zo’n 100 Paardentips
Magazines verschenen. Daar staat een schat aan informatie in. Klik hier om de voorgaande nummers online te
bekijken.
Tip 5: Tip een vriend of vriendin! Vind jij
het fijn om Paardentips Magazine te lezen? En denk je dat je vriend of
vriendin het ook leuk zou vinden? Stuur dit magazine-emailtje dan gerust door!
Misschien wil hij of zij ook wel lid worden van Paardentips Magazine. Er zijn
immers al meer dan 30.000 leden… Tip 6:
Misschien heb jij wel een tip voor ons? Of een leuk verhaal over wat
je hebt meegemaakt met je paard. Of een onderwerp waarover je graag een
artikel zou zien in het magazine. Stuur ons dan even een mailtje op: mail@paardentips.com | |
|
|
|
|
|
Copyright 2006
– voorwaarden overnemen artikelen
Paardentips Magazine
copyright 2006. Alle artikelen, magazines en tussendoor-mailtjes zijn
beschermd door copyright. Wil je toch graag een artikel uit het magazine
gebruiken, dan kan dat onder de volgende voorwaarden:
1. vermeld
direct onder het artikel dat het artikel uit Paardentips Magazine komt,
2.
vermeld dat het artikel copyright 2006 van Paardentips Magazine is,
3.
plaats een duidelijke en werkende link naar www.paardentips.com
Voorbeeld: Uit Paardentips Magazine - copyright 2006 - www.paardentips.com | |
|
|
