Paardentips nummer 104

Mijmering van Mac: Wormkuur

Vanmorgen vroeg staat dat mens voor m'n neus. Een en al lieve aardigheid. Dat maakt me wantrouwig dus ik hield haar goed in de gaten. Eerst gaat ze m'n stal uitmesten en maar kletsen. Dan krijg ik een berg stro! Ik stootte m'n hoofd bijna tegen het plafond. Toen poetsen; niet snel maar heel uitgebreid. Precies zoals ze het geleerd heeft. Eerst rossen, dan de stevige borstel en dan de zachte. Met de zachte nog eens flink over de bles en het hoofd en achter de oren wat ik zo lekker vind. Help! denk ik; wat moet ze van me?

Nou, beetje rijden in de bak, hoefde niet eens hard te werken. Na 3 kwartiertjes alweer afzadelen en toen maakte ze een slobbertje klaar. Ik begon al te kwijlen.

Maar daar kwam de aap uit de mouw! Oftewel de tube uit de zak.

WORMKUUR!!! Getver!!

Ze gaat dan zo geniepig naast me staan en als ik even niet oplet........ gaat dat spul heel ver m'n strot in.

Bah!! Denken jullie nou echt dat wij dat lekker vinden? Ben je gek? En me daarna omkopen met die slobber. Maar het lekkere is er al vanaf want die smaak raak je niet zomaar kwijt. Vieze smaak in m'n bakkes! Ik heb haar de hele dag niet meer aangekeken maar dat merkt ze geloof ik niet eens. Gaat ze nog gezellig bij mij zadel en hoofdstel zitten poetsen.

Nou gezellig hoor!

Volgende keer bijt ik dat ding doormidden en dan wordt ze bang dat ik stik, wedden?

Bovendien ben ik heel boos dat ze denkt dat ik wormen heb, dat denk ik van haar toch ook niet?

Niet zo vaak meer doen hoor jongens, daar maak je heus geen paardenvrienden mee.

Vieze zoen van Mac.

PS van Mac: Als je nou denkt dat het niet meer hoeft, die wormkuren...! Tuurlijk moet het wel en regelmatig ook. Maar ik mag toch ook wel eens mopperen? Doen jullie zo vaak.

Ik had een collega-paard met een akelige worminfectie, nou, mijn mens kon haar jas aan die ribbetjes hangen en het arme beest is nooit meer echt goed geworden.

Dus trek je niets van mijn gemopper aan en steek die spuit maar in de paardenmond hoor.

Laat dat beest maar kletsen, doet mijn mens ook en ik ben heus niet ongelukkig.

Op die dagen na dat ze die spuit pakt.

Op weg voor het goede doel:

De vorige keer zijn wij ons verhaal begonnen met een soort reisverslag. Achteraf dachten we: Iedereen kan ons verhaal op de site lezen. We moeten niet herhalen wat daar staat. Bovendien: De mensen die PM lezen, dat zijn toch paardenliefhebbers? Moeten we ze niet eerst onze paarden eens voorstellen. Dat gaan we dus maar eens doen!

De eerste die we voorstellen is Liesa. Liesa is 11 en verschrikkelijk eigenwijs. Soms vragen wij ons af of ze niet gewoon een beetje dom is of heel primitief. Zo'n paard dat zich alleen met de basisbehoeften bezighoudt en verder met niemand. Als we met haar onderweg zijn, loopt ze het liefst op asfalt. Het is een hele klus haar in de berm te krijgen. Auto's moeten maar om haar heen rijden en komen ze toch aardig in de buurt, kijkt ze niet op of om. Het liefst eet ze. Natuurlijk doen alle paarden dat graag, maar Liesa spant de kroon; altijd maar dat hoofd dat naar beneden gaat bij ieder sprietje gras. Soms steken we weilanden over om routes af te snijden. Een groot feest voor Liesa, maar grote ergernis voor ons! Want dat hoofd, dat til je niet zomaar op... Die gulzige, reikende lippen, die altijd kauwende mond... Gelukkig zijn we nu een aantal weken verder en gedraagt ze zich al heel wat beter, maar ze zal altijd Liesa blijven...

Roos. Roos (14) is echt een paard apart. Toen we haar kochten, was ze niet moeders mooiste. Ten eerste was ze veel te dik! Ze is rond, heeft een korte hals; is wat overbouwd en ze heeft korte benen met gigantische hoeven. Maar lopen dat dat paard kan! Tijdens de training wilde ze vaak niet voorop en omdat ze zo braaf was, zou zij voornamelijk pakpaard worden. Nu is ze niet meer te stuiten. Ze loopt altijd voorop. 'Roos, doe nou eens rustig. Roos, trek niet zo', krijgt ze vaak te horen. Bovendien is ze slim en leert ze snel. Ze is de nieuwsgierige van het stel. Bij alles wat nieuw is, is Roos de eerste die het uit komt zoeken; daarna volgen de andere twee vanzelf. De eerste dagen schrok ze nog wel eens van het pakzadel of iets wat daarop lag te rammelen. Dat gaf dan veel paniek en zette alle drie de paarden aan het rennen. Heel fijn. Toen ze er echter aan gewend raakte, leerde ze heel snel wat haar nieuwe 'omvang' is. Zo gaat ze ruim om bomen heen, of gaat ze onder sommige takken niet door. Ze loopt met regelmaat zonder leidtouw en zoekt uitstekend haar weg. Ze is echt de verrassing van de reis. En afgevallen is ze natuurlijk ondertussen ook. Ze is net een bodybuilder met dat lijf!

En dan hebben we nog Truska! Truska is 12 en 'The leader of the Pack'. Daar waar de anderen twijfelen, gaat Truska. Een betrouwbaar, degelijk paard met een zeer vriendelijke 'oogopslag' (of zeg je dat niet bij een paard?). Maar hoe vriendelijk haar 'oogopslag' ook is, ze is absoluut de baas! Zij neemt eerst en dan krijgt de rest en is ze het gehip van Roos beu, zal die dat ook merken. Bovendien vindt mevrouw het erg vervelend als ze achteraan loopt; ze moet dan zo'n beetje vooruit getrokken worden, wat het toch al niet zo hoge tempo van 5 km per uur verlaagt naar 4 km per uur. Erop gaan zitten en haar voorop rijden, is de enige oplossing. Wat bij Truska erg vreemd is, is haar paranoia. Op sommige dagen ziet ze verschrikkelijk veel spoken als ze achteraan loopt. Iedere ritseling is een vijand. Alles is eng. Op zo'n moment een cape aantrekken, is een groot avontuur. Dan blijkt ze achteraan toch een minder grote held te zijn dan wanneer ze voorop loopt. Verder heeft Truska de langste onderlip die heel paardenland heeft gezien. We hebben hem nog niet opgemeten, maar ze kan er haar teugels heel handig mee wegduwen als ze in de weg hangen als ze aan het grazen is.

Van links naar rechts Roos, Liesa en Truska

Zo, een korte kennismaking met Liesa, Roos en Truska, waarmee jullie je wellicht een nog beter beeld kunnen vormen bij ons verhaal. Het zijn drie heel verschillende paarden die het heel goed samen kunnen vinden en gek worden als ze uit elkaar worden gehaald. Wij moeten Roosje nu even missen en het is zowaar saaier.

personificatie van paarden

Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die niet met hun paard praten. De ene zal het bij een groet houden terwijl de andere zijn paard als echte vertrouwens'persoon' ziet met wie alle geheimen gedeeld worden. Voor de ene is het paard een statussymbool, voor de andere gewoon leuk om te hebben en voor sommigen zelfs een gelijkwaardig persoon. Er zijn mensen die enkel het minimaal noodzakelijke doen aan onderhoud en er zijn er die geen grenzen kennen.

Zelf hebben we in ons leven al heel wat stallen mogen bekijken. Dat kon gaan van de gewone alledaagse stallen tot stallen waar paarden zelfs centrale verwarming hadden met elk een eigen persoonlijke verzorger en noem maar op. Ik ga niet teveel in detail treden om niemand te kwetsen. Het is allemaal met goede bedoelingen en liefde voor het paard. Maar of het altijd goed is?

In het boek van Fik Meijer 'wagenrennen' las ik over Keizer Caligula die voor zijn lievelingspaard Incitatus wel heel ver ging. Het paard werd bewaakt door soldaten. Het paard kreeg een marmeren stal, een ivoren drinkbak, purperen dekkleden, parelkettingen en zelfs een eigen huis met bedienden. Er werden namens het paard gasten ontvangen. Het paard kreeg dan te eten uit een gouden voederbak en dronk uit gouden bekers. Keizer Caligula overwoog zelfs het paard tot Consul te benoemen.

Lucius Versus, de medekeizer van Marcus Aurelius had ook zo'n troetelpaard. Volucer (Vlieger) werd door hem vereerd. Hij zorgde persoonlijk voor het dagelijks menu van het paard en liet de stalknechten soms zelfs wijndruiven en noten op het menu van het paard zetten. In zijn paleis had Lucius een kristallen bokaal naar het paard genoemd en als hij op reis ging nam hij steeds een beeldje mee van het paard. Na zijn dood kreeg het paard een praalgraf boven op de Vaticaanse heuvel. Er zijn verschillende verhalen van Egyptenaren, Grieken en Romeinen die hun lievelingspaarden mee in hun graf lieten leggen.

Alexander de Grote gaf na de dood van zijn paard een stad de naam van zijn paard en verklaarde dat hij meer dan een beste vriend had verloren.

Het vermenselijken van paarden heeft ook een andere kant. In de middeleeuwen was er namelijk zelfs een strafrecht voor dieren. Een dier dat een mens gedood had kreeg daarvoor dezelfde straf als een moordenaar en werd opgehangen. Andere straffen waren stenigen, onthoofden, verbranding, levend begraven, verminkingen en verbanning. Het dier werd op dezelfde manier als een mens berecht. De beul die het vonnis uitvoerde kreeg zelfs dezelfde vergoeding als bij het vonnis van een mens.

Gelukkig nam na de middeleeuwen het aantal 'veroordeelde' paarden af. En kwam de meer 'onschuldige' personificatie van het paard meer naar voren. Zo verklaarde in 1782 het parlement van Toulouse het testament van een boer rechtsgeldig. De boer benoemde hierin zijn lievelingspaard tot enige erfgenaam. De toevoeging, volgens mij niet echt ideaal voor het paard, was dat na de dood van het paard de erfenis naar zijn neven zou gaan.

Toch kwamen de middeleeuwse gruwelpraktijken nog steeds voor en liet bijvoorbeeld Markies de Bacville van Frankrijk zijn paard, dat schopte en steigerde, ophangen en liet daarna zijn andere paarden langs het kadaver leiden. Hij sprak hun toe met vermanende woorden, in de hoop dat ze hierdoor beter zouden gehoorzamen.

De schrijver Lavengo bezoekt op een zekere dag een paardenmarkt. Plots ziet hij dat er een oud paard langskomt waarvoor de mensen groeten door hun hoofddekksel op te heffen. Als hij vraagt waarom dit gebeurt krijgt hij als antwoord: "Dit is Marshland Shales!" (één van de meest gevierde renpaarden in Engeland destijds).

Toen het Amerikaanse renpaard Man O'War stierf werd het gebalsemd en begraven. Meer dan 2000 personen woonden de plechtigheid bij en die dag werd er speciaal voor het paard een minuut stilte in acht genomen.

De schrijver Mr. Dr. Benno Stokvis schrijft in zijn boek (bron voorgaande tekst) 'van paarden en mensen'

Diep geworteld leeft in de mens, voor wie de mens het meest volmaakte eindproduct van de schepping is, de neiging de dieren, die hij liefheeft met menselijke hoedanigheden op te sieren.

Tot slot van dit verhaal een leuk mopje over de soldaat die bij zijn wachtmeester het volgende komt melden:

"Wachtmeester, ik wou even melden dat mijn paard, Colenbrander no. 90, een wond aan zijn linkerachterpoot heeft!" Waarop het antwoord is. "Een paard heeft benen, poten heb jij, idioot! Ga die wond verzorgen!"

Even later komt de soldaat hinkend terug en zegt. "Wachtmeester! Bij het verzorgen van de wond heeft het paard met zijn linkerachterbeen tegen mijn rechterpoot geschopt."

Rasomschrijving: Connemara

De Connemara Pony

Oorsprong: De Connemara Pony is afkomstig uit Ierland.

Een gebied in het uiterste westen dat Connemara heet en waar de pony zijn naam aan dankt. Eeuwenlang leefden de pony's in het onherbergzame en heuvelachtige gebied in halfwilde staat. Het gebied staat bekend om zijn gure klimaat; veel regen, mist en wind en vooral weinig voedsel.

De Connemara is een uiteindelijk product van de oude West-Europese rassen en de destijds op Arabieren gelijkende paarden. Door het barre klimaat konden slechts de sterkste dieren overleven en zodoende bleef er een sterk en gehard paardje over. De huidige Connemara is een robuuste pony met adel en uitstraling.

Exterieur: Het hoofd is een typisch ponyhoofd met grote ogen, een vriendelijke uitdrukking, ponyoren en goed geprononceerde kaken. Een paardachtige uitdrukking wordt niet gewaardeerd.

De hals is niet te beknopt en met voldoende nek- en bovenhals-bespiering. Een goede overgang naar schoft en schouder.

De rug is sterk en niet te kort, met sterke lendenen en croupe en een goed bespierde achterhand.

De benen zijn hard en droog. Het beenwerk bezit vrij korte pijpen, voldoende pijpomvang en goed gevormde, harde hoeven.

De manen vormen, wanneer ze niet getrokken worden, een weelderige bos.

Stokmaat: De schofthoogte ligt tussen de 1.33 m. en 1.48 m. Er komen ook grotere exemplaren voor.

Kleur: De meest voorkomende kleur is de schimmelkleur. Daarnaast ziet men wel zwarten en bruinen. Vos komt weinig voor, evenals witte aftekeningen. Een enkele keer ziet men een aparte kleur, zoals bijvoorbeeld valk (bruingele kleur met zwarte manen en staart).

Veulens worden met verschillende kleuren geboren en worden in de loop van 5 tot 10 jaar langzaamaan wit.

De Connemara is sober en winterhard en kan het hele jaar door buiten gehouden worden. Teveel krachtvoer of vette weiden kunnen o.a. hoefbevangenheid veroorzaken. Teveel stof inademen, bij het veelvuldig op stal houden, is slecht voor de constitutie van de Connemara.

Gebruik: De Connemara pony bezit een prettig karakter. Ze zijn intelligent, vriendelijk en eerlijk en houden ervan met mensen te werken. De Connemara heeft weinig vluchtneiging, een eigenschap die veel bergpony's gemeen hebben. Tot op hoge leeftijd kan het dier werken en met gemak kan het ook een volwassene dragen. De Connemara is daardoor en mede door zijn goede bouw en uithoudingsvermogen een ideale sport- en familiepony. Zoals bij veel ponyrassen zijn er ook onder de Connemara's wel eens wat eigenwijze types maar opvoeding speelt ook hier een grote rol!

De Connemara bezit een uitstekend springvermogen en presteert bijzonder goed in de dressuur maar ook in de cross. Daarnaast zijn ze prima te gebruiken bij het aangespannen rijden in zowel enkel-, dubbel- als vierspan. Door hun uithoudingsvermogen en tredzekere pas presteren de Connemara's ook goed bij het Endurance rijden en zelfs de Western-sport heeft de Connemara inmiddels ontdekt. Connemara's zijn goede springers.

Het Ierse Stamboek heeft zo'n 15 jaar na hun oprichting 5 vreemde hengsten ingezet om enigszins inteelt te voorkomen en iets meer maat te krijgen. Het betrof 2 Engelse volbloeden, 2 Irish Draught Horses en 1 Arabier. De Irish Draught Horses moesten een meer Cob type verkrijgen maar doordat er geen vraag naar was hebben zij weinig invloed gehad. Van de Arabier en de volbloed zijn goede nakomelingen gekomen en ze hebben veel invloed gehad.

Het Nederlandse Stamboek vond zijn oprichting in 1967. Het Stamboek heeft als fokdoel om door selectie binnen het ras te komen tot een moderne ras-typische prestatiepony. De volgende predikaten worden uitgegeven: Ster (1e premie merrie van 3 jaar en ouder), Keur (stermerrie van 4 jaar of ouder met een 1e premie veulen en een IBOP proef of gelijkwaardig cert.), Preferent (op basis van de keuringsresultaten van de nakomelingen van de merrie), Prestatie (voor merries, hengsten en ruinen uitsluitend op basis van hun prestaties), Prestatie Fokmerrie (voor merries met 3 nakomelingen die een bepaald niveau hebben behaald in de sport).

Bron van de tekst: Vorlichtingsboekje van de Vereniging "Nederlands Connemara Pony Stamboek"

Verhalen en foto's van lezers van het Paardentips Magazine

Hallo Rudi en Nanny,

Al jaren lees ik met veel plezier het Paardentips magazine. Nou zag ik dat jullie rasomschrijving de Connemara ! Ik wil jullie graag iets vertellen over mijn ervaringen met connemara's.

Ik verzorg namelijk op het moment 1 connemara en 1 kruising connemara x kwpn. Mijn buurman kocht 4 jaar geleden 2 connemara pony's, Roxanne en Moonlight van de zonnehoeve. Moonlight zou die zomer ingereden worden en ik mocht haar dan berijden! Helaas eind juni overleed Moonlight aan een zware koliekaanval. Roxanne had erg slechte ervaring opgedaan in haar leven en was zeer bang voor mensen. Ze had geen halster om en we konden niet bij haar in de buurt komen. Daar hebben we professionele hulp bij gezocht, iemand die haar wel een halster om kon doen, dat was nog een heel gedoe, die man kreeg zelf ook nog een trap van Roxanne in zijn buik... uiteindelijk had ze toch een halster om.

In september 2003 kocht mijn buurman een andere (al wel ingereden) connemara, genaamd Flash! Ik begon met het rijden met Flash, ook hadden we elke week les.

In maart 2003 kreeg Roxanne een veulen, een kruising met kwpn, zijn naam is Valeur deux.

Na 2 jaar met Flash gelest en gereden te hebben, hebben we een startkaart aangevraagd, dat was vorig jaar. We hebben alleen maar B-dressuur gereden maar wel 8 winstpunten gehaald en de nodige lintjes en bekers! Roxanne moesten we helaas begin dit jaar laten inslapen, na een langdurige ziekte (ze had ontstoken bronchiën).

Flash is op dit moment hoogdrachtig van een arabier, dus ik rij niet meer met haar. Valeur deux is nu net ingereden en we zijn hard bezig om hem nu alles te leren! Volgend jaar ga ik beginnen met de studie management en paardenhouderij en ik mag Valeur deux meenemen naar mijn nieuwe school!

Als ik de connemara moest omschrijven:

Betrouwbaar, lief, ze willen graag voor je werken. Met Flash heb ik echt een supergoeie band! Ik kan alles met haar doen wat ik wil. Roxanne was altijd erg bang, op het laatst had ik haar vertrouwen aardig gewonnen en kon ik haar voorzichtig vastzetten en poetsen. Roxanne was altijd nieuwsgierig, maar meestal uiteindelijk toch te bang. Valeur (is toch ook halfconnemara) is erg nieuwsgierig, eigenwijs, en superbraaf!

Zo zie je maar, een connemara is van alle markten thuis.

Recreatief zijn het superpaardjes, maar een wedstrijd draaien ze hun hoef ook niet voor om! Ik ben zelf niet echt een springruiter, maar vorig jaar heb ik met Flash meegedaan aan een cross, voor het eerst in ons leven. We werden 7e! Flash sprong alle natuurlijke hindernissen zonder problemen. Alleen weigerde ze bij de laatste hindernis, door mijn eigen fout.

Sorry voor het ellenlange verhaal! Ik ben gewoon erg enthousiast over connemara's!

Groetjes Meike Laarman,

en hoefjes van Flash en Valeur!

Lezersverhaal: Alles op een rijtje

15 Jaar was ik, ik mocht mee met mijn broer en zijn vrienden: we gingen een bosrit te paard maken. De ervaring was onvergetelijk!

Tot ik 43 jaar was heeft die droom geduurd en toen was het eindelijk zover: ik stopte met werken en die zelfde dag trok ik naar de manege voor mijn eerste rijles. Wat was mijn teleurstelling groot: ik durfde niet eens in de stal, stond daar toch zo'n reus van een paard nerveus te doen. Dit had ik mij in mijn lang gekoesterde droom heel anders voorgesteld en het werd nog erger... na enkele lessen merkte ik dat de eigenaar van de manege er nogal harde omgangsvormen met zijn paarden op na hield.

Ik voelde mij alsmaar vaker schuldig omdat ik angstig en onervaren op de rug van zo'n lief dier kroop. Als paard zou je er voor minder de pest in hebben en dan werden ze bovendien nog hard aangepakt als ze hun dag eens niet hadden. Kortom: ik stond voor de keuze: stoppen zoals mijn andere ' klasgenoten' of verder doen.

Gelukkig ontdekte ik dat er ook een andere manier van omgaan met paarden bestond. Het meisje dat mijn lesgeefster werd leerde mij het 'Natural Horsemanship' kennen en niet lang daarna kwam ik als bij toeval bij een paardje uit dat verkocht werd.

Dit was mijn kans: ik nam haar mee, zij reed, ik kocht,... ik was alleen even mijn angst vergeten en het resultaat was dat mijn hevig merrietje ideaal voor haar was maar veel te snel voor mij. Bovendien kon mijn merrie niet alleen zijn, vermits ik ging verhuizen en haar thuis zou hebben moest ik dus een maatje voor haar zoeken.

Dus weer hetzelfde verhaal: mijn lesgeefster reed, ik kocht. Ditmaal een ruin van 4 jaar, pas ingereden. Mijn opzet was geslaagd: de paarden vonden elkaar leuk en werden de beste vriendjes en waren gelukkig. Alleen: ik had nog steeds geen paard om op te rijden want ook mijn ruin kon ik niet aan.

Beide paarden zijn een verhaal op zich waard wat omgang en opleiding betreft, elke dag weer opnieuw. Maar we komen er wel; uiteindelijk.

Ik ben echter wel wat wijzer geworden: uiteindelijk heb ik een paardje gekocht dat ik al 1,5 jaar kende en waarvan ik wist dat ze ideaal voor een groene ruiter is. Ze was niet echt goedkoop maar opleiding betaal je nu eenmaal. Als ik mijn lesuren voor de andere paarden reken dan kom ik ook wel op een heel ander prijsje uit....

Ik heb haar nu een half jaar en ondertussen is mijn vertrouwen enorm gegroeid. Dit heeft ook zijn effect op de andere paarden en mijn droom is weer wat echter geworden!

Ik heb nu de kans gehad om uiteindelijk goed te kopen maar ik zou het NOOIT meer op een dergelijke manier doen.

Alle fouten even op een rijtje:

- te vlug een eigen paard gekocht

- sentiment vóór verstand

- te weinig ervaring om het paard zelf uit te proberen

- een paard gekocht zonder de eigenlijke achtergrond ervan te kennen

- vooral naar de prijs en het uiterlijk gekeken

- geen dierenarts meegenomen (mijn eerste heeft arthrose)

Ik kan dus iedereen aanraden om te bezinnen eer je begint: paarden zijn gevoelige, lieve dieren maar met een eigen karakter en willetje.

Ik heb het moeilijk met de mentaliteit dat als het niet bevalt dan wordt het maar ingeruild.

Ik heb al veel geweend van onmacht en frustratie en vaak is het nog moeilijk maar ik zet door, ik heb ze gekocht, ik hou van ze en doe er alles voor om onze relatie te doen slagen !

Groeten Chinouk.