Nummer 104     Jaargang 4 | 16-05-2006 | 30.612 leden Uit het paardenleven gegrepen: Surprise!!! Mijmering van Mac: Wormkuur Op weg voor het goede doel: Paardentips Magazine, dat gaat toch over paarden? Paardenpraat: Personificatie van paarden Rasomschrijving: Connemara Lezersverhaal: Alles op een rijtje Tip: Meteen het juiste gereedschap bij de hand "Het hollen is het paard ontnomen wanneer de grijze haren komen".

Welkom Hallo! Een fijne week gehad?  Met het weertje dat we tot nu toe gehad hebben was het niet zo moeilijk om ervan te genieten. Toch? Wij hebben er in ieder geval ook van genoten. Hoewel het soms best moeilijk was om binnen te zitten achter onze PC terwijl buiten het zonnetje lonkte. Maar het magazine moest af. Als je een goed werk begint moet je dit ook af maken... en we hebben het er graag voor over. Laatst vroeg nog iemand of we het na al die jaren nog wel naar onze zin hebben en of we het voorbereiden en zoeken naar informatie voor Paardentips Magazine nog niet moe zijn? Nou als ik je vertel dat ik er nog steeds van opkijk dat we al een paar jaar aan het schrijven zijn, dan zegt toch al genoeg. We hebben er zoveel plezier in dat de tijd vliegt. Na wat zoek- en speurwerk is de dag alweer om voor we het beseffen... We doen het dus nog steeds heel graag en hopen dat je ook deze keer weer veel plezier zult beleven bij het lezen van Paardentips Magazine nummer 104! Alle hulp is nog steeds welkom. Dus heb je een leuk verhaal, gedicht, idee ... stuur het gerust naar ons op. Alvast bedankt. Veel leesplezier! Groetjes, Rudi en Nanny van den Dijck Paardentips Magazine

Uit het paardenleven gegrepen: Surprise!!! Door Rudi en Nanny

Het was zaterdag, Nanny had een drukke week achter de rug gehad en ons dochtertje Febe (onze jongste) werd wakker vóór het kraaien van de haan. Grote zus moeten we meestal wakker maken dus besloot ik van de nood een deugd te maken en samen met mijn dochtertje naar de vroege markt te gaan. Zo konden mijn schone slaapsters nog lekker wat genieten van hun bedje.

Het was echt gezellig op de markt en natuurlijk was ik trots op mijn spruit die heel wat bekijks had, terwijl ze van de ene marktkraam naar de andere huppelde (papa mag geen handje meer geven, ze wil alles al alleen...).

Bij het thuiskomen kwamen opa en oma 'toevallig' net aan, mama en zus Lise stonden me al op te wachten. Leuk bezoek! 

Het bleek allemaal niet zo spontaan als het leek. Het was een verrassing! Opa en oma kwamen op de kindjes letten. Natuurlijk begreep ik ook ineens waarom ik een telefoontje kreeg met de mededeling dat ik vlug naar huis moest komen. Nou werd ik toch wel een beetje nieuwsgierig.

Het werd uiteindelijk een keigezellige dag. We gingen naar Antwerpen om te shoppen en daarna wat te eten. Een leuke dag, een echte verrassing...
Maar in plaats van naar huis te rijden moest ik richting sportpaleis rijden. Ik begon ineens te vermoeden dat we nog niet meteen thuis zouden zijn.

Ja hoor, we gingen naar 'Apassionata', een voorstelling met  PAARDEN. Mijn dag kon niet meer stuk. Buiten die dames die achter ons zaten en elke beweging van de paarden en ruiters voorzagen van live-commentaar was het echt leuk om eens mee te maken...

Ik had van de hele voorbereiding voor dé verrassing niks gemerkt. Het was echt een geslaagde dag, een dag waarvan ik in gedachten nog wat vaker van zal nagenieten. 

Misschien kun jij deze week ook eens iemand verrassen. Het hoeft niet altijd veel geld of moeite te kosten. Zelfs het kleinste gebaar kan iemands dag al helemaal opvrolijken. Een klein gebaar uit de Paardentips-shop of zo ...

Of je stuurt gewoon dit magazine als 'verrassing' door naar een andere paardenliefhebber en zet er als mededeling bij dat jij ook zo gek bent op verrassingen, hint, hint    ;-)

Mijmering van Mac: Wormkuur Door: Mac

Vanmorgen vroeg staat dat mens voor m'n neus. Een en al lieve aardigheid. Dat maakt me wantrouwig dus ik hield haar goed in de gaten. Eerst gaat ze m'n stal uitmesten en maar kletsen. Dan krijg ik een berg stro! Ik stootte m'n hoofd bijna tegen het plafond. Toen poetsen; niet snel maar heel uitgebreid. Precies zoals ze het geleerd heeft. Eerst rossen, dan de stevige borstel en dan de zachte. Met de zachte nog eens flink over de bles en het hoofd en achter de oren wat ik zo lekker vind. Help! denk ik; wat moet ze van me?

Nou, beetje rijden in de bak, hoefde niet eens hard te werken. Na 3 kwartiertjes alweer afzadelen en toen maakte ze een slobbertje klaar. Ik begon al te kwijlen.
Maar daar kwam de aap uit de mouw! Oftewel de tube uit de zak.
WORMKUUR!!! Getver!!

Ze gaat dan zo geniepig naast me staan en als ik even niet oplet........ gaat dat spul heel ver m'n strot in.
Bah!! Denken jullie nou echt dat wij dat lekker vinden? Ben je gek? En me daarna omkopen met die slobber. Maar het lekkere is er al vanaf want die smaak raak je niet zomaar kwijt. Vieze smaak in m'n bakkes! Ik heb haar de hele dag niet meer aangekeken maar dat merkt ze geloof ik niet eens. Gaat ze nog gezellig bij mij zadel en hoofdstel zitten poetsen.
Nou gezellig hoor!

Volgende keer bijt ik dat ding doormidden en dan wordt ze bang dat ik stik, wedden?
Bovendien ben ik heel boos dat ze denkt dat ik wormen heb, dat denk ik van haar toch ook niet?
Niet zo vaak meer doen hoor jongens, daar maak je heus geen paardenvrienden mee.

Vieze zoen van Mac.

PS van Mac: Als je nou denkt dat het niet meer hoeft, die wormkuren...! Tuurlijk moet het wel en regelmatig ook. Maar ik mag toch ook wel eens mopperen? Doen jullie zo vaak.
Ik had een collega-paard met een akelige worminfectie, nou, mijn mens kon haar jas aan die ribbetjes hangen en het arme beest is nooit meer echt goed geworden.
Dus trek je niets van mijn gemopper aan en steek die spuit maar in de paardenmond hoor.
Laat dat beest maar kletsen, doet mijn mens ook en ik ben heus niet ongelukkig.
Op die dagen na dat ze die spuit pakt. 

Tot de volgende keer!!!

Op weg voor het goede doel: Paardentips Magazine, dat gaat toch over paarden? Door Jeannette en Margriet

De vorige keer zijn wij ons verhaal begonnen met een soort reisverslag. Achteraf dachten we: Iedereen kan ons verhaal op de site lezen. We moeten niet herhalen wat daar staat. Bovendien: De mensen die PM lezen, dat zijn toch paardenliefhebbers? Moeten we ze niet eerst onze paarden eens voorstellen. Dat gaan we dus maar eens doen!
 
De eerste die we voorstellen is Liesa. Liesa is 11 en verschrikkelijk eigenwijs. Soms vragen wij ons af of ze niet gewoon een beetje dom is of heel primitief. Zo'n paard dat zich alleen met de basisbehoeften bezighoudt en verder met niemand. Als we met haar onderweg zijn, loopt ze het liefst op asfalt. Het is een hele klus haar in de berm te krijgen. Auto's moeten maar om haar heen rijden en komen ze toch aardig in de buurt, kijkt ze niet op of om. Het liefst eet ze. Natuurlijk doen alle paarden dat graag, maar Liesa spant de kroon; altijd maar dat hoofd dat naar beneden gaat bij ieder sprietje gras. Soms steken we weilanden over om routes af te snijden. Een groot feest voor Liesa, maar grote ergernis voor ons! Want dat hoofd, dat til je niet zomaar op... Die gulzige, reikende lippen, die altijd kauwende mond... Gelukkig zijn we nu een aantal weken verder en gedraagt ze zich al heel wat beter, maar ze zal altijd Liesa blijven...
 
Roos. Roos (14) is echt een paard apart. Toen we haar kochten, was ze niet moeders mooiste. Ten eerste was ze veel te dik! Ze is rond, heeft een korte hals; is wat overbouwd en ze heeft korte benen met gigantische hoeven. Maar lopen dat dat paard kan! Tijdens de training wilde ze vaak niet voorop en omdat ze zo braaf was, zou zij voornamelijk pakpaard worden. Nu is ze niet meer te stuiten. Ze loopt altijd voorop. 'Roos, doe nou eens rustig. Roos, trek niet zo', krijgt ze vaak te horen. Bovendien is ze slim en leert ze snel. Ze is de nieuwsgierige van het stel. Bij alles wat nieuw is, is Roos de eerste die het uit komt zoeken; daarna volgen de andere twee vanzelf. De eerste dagen schrok ze nog wel eens van het pakzadel of iets wat daarop lag te rammelen. Dat gaf dan veel paniek en zette alle drie de paarden aan het rennen. Heel fijn. Toen ze er echter aan gewend raakte, leerde ze heel snel wat haar nieuwe 'omvang' is. Zo gaat ze ruim om bomen heen, of gaat ze onder sommige takken niet door. Ze loopt met regelmaat zonder leidtouw en zoekt uitstekend haar weg. Ze is echt de verrassing van de reis. En afgevallen is ze natuurlijk ondertussen ook. Ze is net een bodybuilder met dat lijf!
 
En dan hebben we nog Truska! Truska is 12 en 'The leader of the Pack'. Daar waar de anderen twijfelen, gaat Truska. Een betrouwbaar, degelijk paard met een zeer vriendelijke 'oogopslag' (of zeg je dat niet bij een paard?). Maar hoe vriendelijk haar 'oogopslag' ook is, ze is absoluut de baas! Zij neemt eerst en dan krijgt de rest en is ze het gehip van Roos beu, zal die dat ook merken. Bovendien vindt mevrouw het erg vervelend als ze achteraan loopt; ze moet dan zo'n beetje vooruit getrokken worden, wat het toch al niet zo hoge tempo van 5 km per uur verlaagt naar 4 km per uur. Erop gaan zitten en haar voorop rijden, is de enige oplossing. Wat bij Truska erg vreemd is, is haar paranoia. Op sommige dagen ziet ze verschrikkelijk veel spoken als ze achteraan loopt. Iedere ritseling is een vijand. Alles is eng. Op zo'n moment een cape aantrekken, is een groot avontuur. Dan blijkt ze achteraan toch een minder grote held te zijn dan wanneer ze voorop loopt. Verder heeft Truska de langste onderlip die heel paardenland heeft gezien. We hebben hem nog niet opgemeten, maar ze kan er haar teugels heel handig mee wegduwen als ze in de weg hangen als ze aan het grazen is.

                  
                 Van links naar rechts Roos, Liesa en Truska

Zo, een korte kennismaking met Liesa, Roos en Truska, waarmee jullie je wellicht een nog beter beeld kunnen vormen bij ons verhaal. Het zijn drie heel verschillende paarden die het heel goed samen kunnen vinden en gek worden als ze uit elkaar worden gehaald. Wij moeten Roosje nu even missen en het is zowaar saaier.

Klik hier om de weblog te lezen

Paardenpraat: personificatie van paarden Door Rudi

Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die niet met hun paard praten. De ene zal het bij een groet houden terwijl de andere zijn paard als echte vertrouwens'persoon' ziet met wie alle geheimen gedeeld worden. Voor de ene is het paard een statussymbool, voor de andere gewoon leuk om te hebben en voor sommigen zelfs een gelijkwaardig persoon. Er zijn mensen die enkel het minimaal noodzakelijke doen aan onderhoud en er zijn er die geen grenzen kennen.

Zelf hebben we in ons leven al heel wat stallen mogen bekijken. Dat kon gaan van de gewone alledaagse stallen tot stallen waar paarden zelfs centrale verwarming hadden met elk een eigen persoonlijke verzorger en noem maar op. Ik ga niet teveel in detail treden om niemand te kwetsen. Het is allemaal met goede bedoelingen en liefde voor het paard. Maar of het altijd goed is?

In het boek van Fik Meijer 'wagenrennen' las ik over Keizer Caligula die voor zijn lievelingspaard Incitatus wel heel ver ging. Het paard werd bewaakt door soldaten. Het paard kreeg een marmeren stal, een ivoren drinkbak, purperen dekkleden, parelkettingen en zelfs een eigen huis met bedienden. Er werden namens het paard gasten ontvangen. Het paard kreeg dan te eten uit een gouden voederbak en dronk uit gouden bekers. Keizer Caligula overwoog zelfs het paard tot Consul te benoemen.

Lucius Versus, de medekeizer van Marcus Aurelius had ook zo'n troetelpaard. Volucer (Vlieger) werd door hem vereerd. Hij zorgde persoonlijk voor het dagelijks menu van het paard en liet de stalknechten soms zelfs wijndruiven en noten op het menu van het paard zetten. In zijn paleis had Lucius een kristallen bokaal naar het paard genoemd en als hij op reis ging nam hij steeds een beeldje mee van het paard. Na zijn dood kreeg het paard een praalgraf boven op de Vaticaanse heuvel. Er zijn verschillende verhalen van Egyptenaren, Grieken en Romeinen die hun lievelingspaarden mee in hun graf lieten leggen.

Alexander de Grote gaf na de dood van zijn paard een stad de naam van zijn paard en verklaarde dat hij meer dan een beste vriend had verloren.

Het vermenselijken van paarden heeft ook een andere kant. In de middeleeuwen was er namelijk zelfs een strafrecht voor dieren. Een dier dat een mens gedood had kreeg daarvoor dezelfde straf als een moordenaar en werd opgehangen. Andere straffen waren stenigen, onthoofden, verbranding, levend begraven, verminkingen en verbanning. Het dier werd op dezelfde manier als een mens berecht. De beul die het vonnis uitvoerde kreeg zelfs dezelfde vergoeding als bij het vonnis van een mens.

Gelukkig nam na de middeleeuwen het aantal 'veroordeelde' paarden af. En kwam de meer 'onschuldige' personificatie van het paard meer naar voren. Zo verklaarde in 1782 het parlement van Toulouse het testament van een boer rechtsgeldig. De boer benoemde hierin zijn lievelingspaard tot enige erfgenaam. De toevoeging, volgens mij niet echt ideaal voor het paard, was dat na de dood van het paard de erfenis naar zijn neven zou gaan.

Toch kwamen de middeleeuwse gruwelpraktijken nog steeds voor en liet bijvoorbeeld Markies de Bacville van Frankrijk zijn paard, dat schopte en steigerde, ophangen en liet daarna zijn andere paarden langs het kadaver leiden. Hij sprak hun toe met vermanende woorden, in de hoop dat ze hierdoor beter zouden gehoorzamen.

De schrijver Lavengo bezoekt op een zekere dag een paardenmarkt. Plots ziet hij dat er een oud paard langskomt waarvoor de mensen groeten door hun hoofddekksel op te heffen. Als hij vraagt waarom dit gebeurt krijgt hij als antwoord: "Dit is Marshland Shales!" (één van de meest gevierde renpaarden in Engeland destijds).

Toen het Amerikaanse renpaard Man O'War stierf werd het gebalsemd en begraven. Meer dan 2000 personen woonden de plechtigheid bij en die dag werd er speciaal voor het paard een minuut stilte in acht genomen.

De schrijver Mr. Dr. Benno Stokvis schrijft in zijn boek (bron voorgaande tekst) 'van paarden en mensen'

Diep geworteld leeft in de mens, voor wie de mens het meest volmaakte eindproduct van de schepping is, de neiging de dieren, die hij liefheeft met menselijke hoedanigheden op te sieren.

Tot slot van dit verhaal een leuk mopje over de soldaat die bij zijn wachtmeester het volgende komt melden:

"Wachtmeester, ik wou even melden dat mijn paard, Colenbrander no. 90, een wond aan zijn linkerachterpoot heeft!" Waarop het antwoord is. "Een paard heeft benen, poten heb jij, idioot! Ga die wond verzorgen!"

Even later komt de soldaat hinkend terug en zegt. "Wachtmeester! Bij het verzorgen van de wond heeft het paard met zijn linkerachterbeen tegen mijn rechterpoot geschopt." 

Rasomschrijving: Connemara Door: Nanny met de hulp van Paardentips-lezers

Lezersverhaal: Alles op een rijtje Door: Lut Moers

15 Jaar was ik, ik mocht mee met mijn broer en zijn vrienden: we gingen een bosrit te paard maken. De ervaring was onvergetelijk!
Tot ik 43 jaar was heeft die droom geduurd en toen was het eindelijk zover: ik stopte met werken en die zelfde dag trok ik naar de manege voor mijn eerste rijles. Wat was mijn teleurstelling groot: ik durfde niet eens in de stal, stond daar toch zo'n reus van een paard nerveus te doen. Dit had ik mij in mijn lang gekoesterde droom heel anders voorgesteld en het werd nog erger... na enkele lessen merkte ik dat de eigenaar van de manege er nogal harde omgangsvormen met zijn paarden op na hield.

Ik voelde mij alsmaar vaker schuldig omdat ik angstig en onervaren op de rug van zo'n lief dier kroop. Als paard zou je er voor minder de pest in hebben en dan werden ze bovendien nog hard aangepakt als ze hun dag eens niet hadden. Kortom: ik stond voor de keuze: stoppen zoals mijn andere ' klasgenoten' of verder doen.

Gelukkig ontdekte ik dat er ook een andere manier van omgaan met paarden bestond. Het meisje dat mijn lesgeefster werd leerde mij het 'Natural Horsemanship' kennen en niet lang daarna kwam ik als bij toeval bij een paardje uit dat verkocht werd.
Dit was mijn kans: ik nam haar mee, zij reed, ik kocht,... ik was alleen even mijn angst vergeten en het resultaat was dat mijn hevig merrietje ideaal voor haar was maar veel te snel voor mij. Bovendien kon mijn merrie niet alleen zijn, vermits ik ging verhuizen en haar thuis zou hebben moest ik dus een maatje voor haar zoeken.

Dus weer hetzelfde verhaal: mijn lesgeefster reed, ik kocht. Ditmaal een ruin van 4 jaar, pas ingereden. Mijn opzet was geslaagd: de paarden vonden elkaar leuk en werden de beste vriendjes en waren gelukkig. Alleen: ik had nog steeds geen paard om op te rijden want ook mijn ruin kon ik niet aan.
Beide paarden zijn een verhaal op zich waard wat omgang en opleiding betreft, elke dag weer opnieuw. Maar we komen er wel; uiteindelijk.

Ik ben echter wel wat wijzer geworden: uiteindelijk heb ik een paardje gekocht dat ik al 1,5 jaar kende en waarvan ik wist dat ze ideaal voor een groene ruiter is. Ze was niet echt goedkoop maar opleiding betaal je nu eenmaal. Als ik mijn lesuren voor de andere paarden reken dan kom ik ook wel op een heel ander prijsje uit....
Ik heb haar nu een half jaar en ondertussen is mijn vertrouwen enorm gegroeid. Dit heeft ook zijn effect op de andere paarden en mijn droom is weer wat echter geworden!

Ik heb nu de kans gehad om uiteindelijk goed te kopen maar ik zou het NOOIT meer op een dergelijke manier doen.

Alle fouten even op een rijtje:

- te vlug een eigen paard gekocht
- sentiment vóór verstand
- te weinig ervaring om het paard zelf uit te proberen
- een paard gekocht zonder de eigenlijke achtergrond ervan te kennen
- vooral naar de prijs en het uiterlijk gekeken
- geen dierenarts meegenomen (mijn eerste heeft arthrose)

Ik kan dus iedereen aanraden om te bezinnen eer je begint: paarden zijn gevoelige, lieve dieren maar met een eigen karakter en willetje.
Ik heb het moeilijk met de mentaliteit dat als het niet bevalt dan wordt het maar ingeruild.
Ik heb al veel geweend van onmacht en frustratie en vaak is het nog moeilijk maar ik zet door, ik heb ze gekocht, ik hou van ze en doe er alles voor om onze relatie te doen slagen !

Groeten Chinouk. 

Tip: Meteen het juiste gereedschap bij de hand HorseTools

 
Als je veel met paarden bezig bent zul je kunnen beamen dat een goed zakmes geen overbodige luxe is. Bij verschillende koetsiersopleidingen is het zelfs verplicht om een mes bij de hand te hebben tijdens het afleggen van de praktische proeven voor het behalen van een menbrevet. Je moet namelijk in geval van nood snel riempjes en strengen door kunnen snijden om het paard uit een eventuele benarde situatie te redden.

In de praktijk bewijst een zakmes zijn nut gelukkig niet alleen in noodsituaties. Het is gewoon makkelijk als je het bij de hand hebt, even de touwtjes doorsnijden van de hooibalen, een pak paardenvoeder open snijden,... dat zijn al dingen die je bijna dagelijks doet.

Ik heb wel eens zo'n mes gehad waar een schaartje en een vijltje en dergelijke in zat, echt handig! Maar de meeste gereedschappen heb je als 'groom' amper nodig.

Laatst kreeg ik een mailtje van iemand met wat informatie over zo'n mes waar van alles en nog wat op zit, maar dan speciaal voor mensen die veel met paarden bezig zijn. De Zweedse fabrikant van dit mes heeft het pas op de markt gebracht en kan de aanvoer amper bijhouden. Dat maakte me nieuwsgierig en ik kocht het daarom voor mezelf.

Het zakmes ligt hier nu naast me en ik moet zeggen: het ziet er indrukwekkend uit. Horsetools of multitool HT1-1 (als het beestje maar een naam heeft) heeft heel wat mogelijkheden.

De combinatie van de gereedschappen in het mes zorgen ervoor dat je alles bij de hand hebt voor het verzorgen van de paardenhoef. Dus een mes waarbij men bij het ontwerp ervan, volledig rekening heeft gehouden met het nut en de bruikbaarheid voor paardenverzorgers.


Klik hier om meer te lezen of een filmpje bekijken over de HorseTools
 

	TIPS Tip 1: De top 3 boeken waar de lezers van Paardentips het meest aan gehad hebben!  Tip 2: wist je dat je op paardentips.com een zeer uitgebreide boekenshop vindt met allemaal boeken die je helpen om de relatie tussen jou en je paard te verbeteren en die je helpen om beter te kunnen rijden en je paard te verzorgen? Klik hier om eens een kijkje te nemen in de boekenshop. Tip 3: Wist je dat veel Paardentipslezers elkaar regelmatig ontmoeten op het Paardentips forum? Je kunt daar vragen stellen en van gedachten wisselen met andere paardenliefhebbers. Erg leuk en gezellig! Klik hier om het forum te bezoeken. Tip 4: Er zijn al zo’n 100 Paardentips Magazines verschenen. Daar staat een schat aan informatie in. Klik hier om de voorgaande nummers online te bekijken. Tip 5: Tip een vriend of vriendin! Vind jij het fijn om Paardentips Magazine te lezen? En denk je dat je vriend of vriendin het ook leuk zou vinden? Stuur dit magazine-emailtje dan gerust door! Misschien wil hij of zij ook wel lid worden van Paardentips Magazine. Er zijn immers al meer dan 30.000 leden… Tip 6: Misschien heb jij wel een tip voor ons? Of een leuk verhaal over wat je hebt meegemaakt met je paard. Of een onderwerp waarover je graag een artikel zou zien in het magazine. Stuur ons dan even een mailtje op: mail@paardentips.com

	Copyright 2006 – voorwaarden overnemen artikelen Paardentips Magazine copyright 2006. Alle artikelen, magazines en tussendoor-mailtjes zijn beschermd door copyright. Wil je toch graag een artikel uit het magazine gebruiken, dan kan dat onder de volgende voorwaarden: 1. vermeld direct onder het artikel dat het artikel uit Paardentips Magazine komt, 2. vermeld dat het artikel copyright 2006 van Paardentips Magazine is, 3. plaats een duidelijke en werkende link naar www.paardentips.com Voorbeeld: Uit Paardentips Magazine - copyright 2006 - www.paardentips.com

	Aan- en afmelden voor Paardentips Magazine Beste {-NAME-}, Wij versturen nooit ongevraagd ons magazine naar iemand. Je hebt dit nummer dus ontvangen omdat je je daarvoor hebt aangemeld of omdat iemand anders je dit magazine heeft toegestuurd. Waarschijnlijk dacht die persoon dat je wel geïnteresseerd zou zijn in één van de artikelen. Als dit het geval is (zie afzender), dan ben je nog geen lid van Paardentips Magazine en hoef je jezelf ook niet af te melden. Wil je jezelf graag opgeven om elke twee weken het Paardentips Magazine te ontvangen? Klik dan hier om het formulier op de site in te vullen. Als je Paardentips Magazine niet meer wilt ontvangen, klik dan hier: {-UNSUBSCRIBE-}.