Nummer 103     Jaargang 4 | 02-05-2006 | 30.495 leden Uit het paardenleven gegrepen: Dat was even schrikken! Boekentip: Longeren met Lammert Mijmeringen van Mac: Cadeautjes Tip: Rudi-proof maken van je paard Rasomschrijving: Welsh pony Op weg voor het goede doel: De tocht is begonnen- deel 2 Lezersverhaal: Alsof we een eigen paard hebben "Een vermoeid paard moet men niet vergeten want die werkt, die moet ook eten".

Welkom, Update Paardentipsdag Er zijn nog een paar dingetjes die we moeten afwerken om straks via een enquête een idee te krijgen van wat jij als Paardentipslezer tof (leuk) zou vinden om te doen of bekijken op een Paardentips ontmoetingsdag. Natuurlijk weten we ondertussen al wat meer, maar als je dadelijk alle ideetjes op een rijtje ziet, kan de keuze toch wat moeilijker worden. Dat had ik zelf tenminste ook. Er zitten een paar voorstellen bij die ik zeker wel zie zitten. Maar het is jouw dag dus ik kijk uit naar je reactie en hoop stiekem dat we dezelfde dingen leuk vinden. Via de enquête kunnen we kijken welk idee het hoogste scoort en op deze manier een leuke dag samenstellen. Sorry trouwens dat het allemaal wat langer op zich laat wachten, ik zou me in tweeën moeten kunnen splitsen om het allemaal op tijd af te krijgen. Maar we doen nog steeds flink ons best voor je. We hopen dat je ook deze keer weer met veel plezier dit magazine zult lezen. Alle hulp is nog steeds welkom. Dus heb je een leuk verhaal, een tip of iets dergelijks die je wilt delen met alle andere lezers van dit magazine, mag je het naar ons mailen. Er zijn ondertussen heel wat lezers maar daar hoef je niet bang voor te zijn, ze zien je toch niet ... Veel leesplezier! Groetjes, Rudi en Nanny van den Dijck Paardentips Magazine

Uit het paardenleven gegrepen: Dat was even schrikken! Door Rudi en Nanny van den Dijck

Gisteren zat ik (Rudi) dus weer flink te typen op mijn lap-top (Paardentips Magazine moest af) toen me ineens te binnen schoot dat de paarden al wel hooi hadden gehad maar nog geen brokken. Bij het naar buiten komen werd ik aangenaam verrast door het weer. De kille ochtend had plaatsgemaakt voor het zonnetje dat meteen op mijn gezicht scheen, het was lekker warm. De vogeltjes hadden er duidelijk ook plezier in, hun gefluit gaf een aangenaam ontspannen gevoel. De eekhoorntjes zaten blijkbaar ook goed in hun vel, want zonder zich maar iets van mij aan te trekken vlogen ze als een wervelwind rond de bomen achter elkaar aan. Mooi om te zien. Dat zijn voor mij van die 'wat hebben we het toch goed'-momenten waar ik dan altijd even van blijf genieten.

Ineens drong het tot me door dat ik niet verwelkomd werd door het gehinnik van mijn maatjes. Soms hoop ik nog steeds dat ze dit doen omdat ze me graag zien maar meestal zien ze me niet meer staan als ze eenmaal hun eten hebben gehad. Maar nu was het stil. In de verte zag ik twee donkere plekken op de grond liggen. Op de plaats waar ze meestal lekker door het stof rollen, fijn vooral als ze net een poetsbeurt hebben gehad. Ha, dacht ik bij mezelf, die twee zijn duidelijk ook aan het genieten. Zodra ze me horen zullen ze wel opspringen.

Ik besloot te kijken hoe lang het zou duren voor ze me in de gaten kregen en sloop naar ze toe. Ze bleven verdacht stil liggen. Hoe dichterbij ik kwam hoe meer ik me zorgen begon te maken. Beweegt hun buik wel? Volgens mij bewegen ze zelfs hun oren niet? Er zal toch niks...? Ik besloot te stoppen met mijn spel en maakte bewust wat geluid, geen reactie! Ik zei zachtjes hun naam, Jorriiiit ...Jens...! Weer geen reactie. Meteen flitsten de beelden weer door mijn hoofd van het paard dat ik dood in zijn stal vond en de ellende die daarbij ontstond. Het dier was stijf geworden en met alle moeite van de wereld hebben we het met de 4x4 uit de stal getrokken, dit terwijl ik jankend zijn hoofd vast moest houden zodat hij niet achter de staldeur zou blijven hangen.

Oh nee, het zal toch niet waar zijn! Mijn hart sloeg ineens over naar turbo. Ik begon sneller te lopen en riep luid hun naam. In de tijd dat je met je ogen knippert sprongen ze ineens recht. Ze kwamen van ver, de slaapkoppen. Zijn jullie nu prooidieren, jullie waren er al lang aan geweest, zei ik lachend van opluchting. Jorrit rende als eerste naar me toe, hij wist ineens weer waar het allemaal om te doen was. Zonder zich verder ook maar iets van me aan te trekken liep hij me voorbij om lekker van zijn toetje te gaan genieten.

"Jongens, wat hebben jullie het toch goed!" dacht ik bij mezelf terwijl ik terug mijn kantoor in ging en opgelucht weer plaats nam achter de computer.

Boekentip: Pluk de vruchten van een goede longeertraining Longeren met Lammert Haanstra

Longeren met Lammert Haanstra

Jammer genoeg kennen nog maar weinig mensen de waarde van een goede longeertraining. Toch is het een heel belangrijk trainingsonderdeel dat in elke tak van de paardensport toegepast kan worden. Door goed te longeren, kun je je training en daardoor je paard echt enorm verbeteren. Veel paardensporters laten hun paard wel eens wat rondjes lopen aan een longeerlijn, maar dat heeft volgens expert Lammert Haanstra helemaal niets met longeren te maken.

Als je gaat longeren met je paard, sta dan eens stil bij het volgende: Longeren is geen doel op zich, maar het helpt je wel je doelen te bereiken. Die doelen kunnen zijn: een paard zadelmak maken afwisseling in de training brengen door een dood punt in de training onder het zadel of in het tuig heen komen dominant of ongehoorzaam gedrag corrigeren een paard losser en buigzamer maken de bewegingen van je paard goed observeren

In het boek legt Lammert Haanstra heel duidelijk uit wat longeren is, wat je ermee kunt bereiken en hoe je te werk moet gaan. De bijhorende DVD maakt alles nog veel duidelijker.

In de herziene en uitgebreide uitgave van het boek, met meer dan 100 kleurenfoto's, bespreekt Lammert Haanstra allereerst de basis van het gewone longeren, bijvoorbeeld om een paard zadelmak te maken. Het longeren als trainingscorrectie krijgt volop aandacht. Ook specialistisch longeren aan de dubbele longe voor paarden die verder zijn in hun vorming of die worden voorbereid op een loopbaan in het tuig, onbreekt niet.

Klik hier om meer te lezen

Mijmeringen van Mac: Cadeautjes! Door: Mac

Als wij paarden zo'n dag in die stal staan, dan zien we van allerlei leuke en minder leuke dingen gebeuren. Wat ik persoonlijk erg leuk vind om naar te kijken zijn die mensen-vriendschappen. Ze nemen soms iets voor elkaar mee: snoep of een klein cadeautje. Lief hoor!

Nou hou ik ook heel veel van mijn mens maar het is lastig om naar de winkel te gaan en ik heb ook geen zakgeld. Daar hebben wij paarden dus het volgende op gevonden: je gaat een dag vreselijk klieren. Als het kan gooi je je mens eraf. Lukt dat niet dan haal je alle truuken uit de kast die je kent. Achterhand erbij? Wat is dat? Koppie naar beneden? Nee! Ik wil het plafond zien. Recht lopen? Nee, schuin. Enzovoort enzovoort. Dat hou je een paar dagen vol.

En dan komt de cadeautjesdag. Jouw mens is dan inmiddels wel heel verdrietig en zuchtend word je opgezadeld. Je stapt in de bak eerst een paar rondjes. Wat hoor je? Die neus wordt wel opvallend vaak opgehaald. En dan trek jij je cadeautje uit je zak. Je buigt je hoofd, zet je achterbenen wat verder naar voren en begint een beetje te swingen. Je voelt ontspanning op je rug en je maakt het nog een beetje mooier, je houdt dit zeker 3 kwartier vol.
Na het uitstappen stapt je mens af, je kijkt naar dat gezichtje en je weet zeker: HET IS GESLAAGD!
Jullie kunnen weer een poosje vooruit.

Commentaar van mens: Geen commentaar.

Tip: Rudi-proof maken goed voor je paard Door: Nanny

Elk paard heeft zijn eigen karakter en van nature zal een paard nogal vlug schrikken en willen wegvluchten als hij in een situatie komt die hij niet kent. 

Vooral jonge paarden zijn vaak nogal onwenning en missen zelfvertrouwen. Goed om te weten maar niet leuk als je net in zijn vluchtmoment op het zadel zit of met je familie achter op de koets en hij schrikt om vervolgens na een wilde rit van een paar kilometer te stoppen.
Wat je daaraan kunt doen is eigenlijk simpel, je paard zoveel mogelijk laten kennismaken met allerlei situaties. Vooral bij jonge paarden is deze inprentfase tot groot nut voor de toekomst. Let op! Zowel goede als slechte ervaringen kunnen de omgang tussen mens en paard later flink beïnvloeden.

Zo hebben we al bij jonge paarden gestaan met de gekste dingen. Een paraplu openklappen, met de auto benaderen, emmers, plastic zakken, papier, ballen, noem maar op. Natuurlijk werden deze dieren daar niet meteen mee gebombardeerd. Alles moet rustig opgebouwd worden. Elk paard reageert weer anders. De een kijkt niet eens op van een wapperende vlag terwijl hij meters wegspringt voor een persoon met een hoed. Soms niet altijd even logisch, voor ons mensen dan toch, maar ook wij hebben dan ook al een lang leerproces achter de rug en vinden zaken gewoon die voor de paarden helemaal nieuw zijn.

Stel je voor, je zou iemand uit de middeleeuwen een dagje naar deze tijd kunnen meenemen. Je gaat dan met deze persoon een dagje op stap. Ik denk dat je er best begrip voor kunt opbrengen als deze persoon constant in je nek springt bij het zien van de modernste dingen. En dan is dit een mens, hoe is het dan voor een paard...

Mijn man heeft een leuke benaming voor het leren omgaan met bepaalde situaties bij paarden. Hij noemt dit Rudi-proof maken. Zo lijkt het soms dat hij de paarden zit te klieren (te plagen). Voorbeeld: tijdens een tochtje met de koets, een slag in de lucht met de zweep. Eerste reactie van het paard is schrikken en spanning opbouwen en na gerustgesteld te zijn, doet Rudi dit nog een paar keer. Met als gevolg dat het paard na een tijdje niet meer schrikt.

Wat heb je daar nu aan? zul je zeggen. Nou, je paard schrikt minder vlug en leert te vertrouwen op de geruststellingen van de stem. Als iets later een waakhond naar de poort springt en begint te blaffen terwijl jij met je paard voorbijkomt, zal het paard minder fel reageren en vlugger vertrouwen op de geruststellingen van de menner of ruiter. Hij heeft eerder gemerkt dat er niks gebeurde na het klappen van de zweep, de stem van de menner bevestigde dit gevoel en gaf hem vertrouwen. In een andere situatie gaat het paard in plaats van in paniek raken en vluchten, merken aan de stem en houding dat er niks aan de hand is en rustig blijven. 

Zo kwam Rudi een keer met een paard van een kennis bij iemand in de voortuin terecht toen er een auto aan kwam. Nou dat liet hij geen tweede keer gebeuren. Samen zijn we een tijdje met dit dier bezig geweest. In het begin was het al angstig bij het zien van een wagen die op een afstand stil stond. Door telkens de stap te vergroten naar de wagen toe (op voorwaarde dat het paard weer rustig was) hebben we vorderingen gemaakt. Op het einde van het verhaal reed er een gekke Belg (Rudi dus) achter me aan met de auto. Toeterend de straat door met bulderende motor. Je zag het paard denken, oh da's Rudi maar :-)
Ik ben trouwens blij dat we niet meer in die straat komen want de mensen hebben waarschijnlijk flink op hun hoofd gewezen toen ze ons voorbij zagen komen. Maar dit bedoel ik nu eigenlijk met Rudi-proof maken van je paard, hihi.

Je hoeft geen Monty Roberts te zijn om vorderingen te maken met je eigen paard. Met wat geduld en logisch nadenken bereik je veel. Vooral de schrikreacties bij jonge paarden is heel logisch. Alles is nog nieuw en hun instinct zegt VLUCHTEN. Vertrouwen opbouwen is dus voor deze trouwe viervoeters van groot belang.

Nu kan ik wel allerlei voorbeelden aanhalen om dit vertrouwen op te bouwen. Maar met een beetje inzicht en creativiteit kun je zelf wel leuke dingen bedenken. Tenslotte is elk paard anders en ben jij degene die hem het beste hoort te kennen. Of je nu met een plastic zak over hem heen gaat of je wilt laten zien dat die fietser helemaal niet eng is, doe alles rustig aan en bouw het op. Je kunt beter wat extra tijd ervoor nemen dan het te 'verprutsen' want dan kost het je meer tijd. Neem geen risico's en zorg dat je paard zich niet kan verwonden. Als het een keer mis gaat mag je zeker niet opgeven. Begin opnieuw daar waar het goed ging. Stop steeds met een positieve ervaring zodat je paard in alle rust terug op stal of in de weide komt.

Succes!

Rasomschrijving: Welsh pony Door: Rudi met de hulp van Paardentips-lezers

Op weg voor het goede doel: De Tocht is begonnen. - deel 3 Door: Margriet en Jeannette

De volgende ochtend zouden de mensen komen die de dag van het officiële vertrek niet konden, maar wat waren er veel mensen! Dit hadden we niet verwacht, wat toch wel voor wat traantjes zorgde. Het geeft een goed gevoel te weten dat zoveel mensen met je begaan zijn.
Met al die mensen om ons heen zijn we te voet van start gegaan. We zijn nog lang nagezwaaid en toen waren we alleen met onze paarden. Het Reichswald in Duitsland in. En natuurlijk ging het ook hier weer mis. Ons pakpaard, Roos, schrok weer. Ja, ze is wat schrikachtig en nee, dat is niet handig. Maar de andere twee willen niet als pakpaard lopen.... Ze schrok dus en de andere twee schrokken ook en aangezien we nog steeds te voet waren, trekken ze de touwen zo uit je handen en ben je de paarden dus kwijt! Niet fijn! Gelukkig kwamen de paarden terug naar ons, maar we wisten dat we nog heel wat te stellen hadden met drie sterke koudbloeden.
 
Het is nog twee keer gebeurd, daarna zou je je geen ander pakpaard meer wensen. Roos loopt tegenwoordig los mee, als de omgeving het toelaat. Als het nodig is, als het pad bijvoorbeeld te smal is, zoekt ze zelf haar weg. Vaak bepaalt zij het tempo. En vindt ze iets eng, dan sluit ze gewoon weer achteraan. Slim paardje. Ik geloof dat Roos de verrassing van de tocht is.
 
De eerste dagen van onze tocht zijn goed verlopen. De paarden vinden het gelukkig leuk en zijn goed voorwaarts. Vanaf Groesbeek zijn we naar Heijen gereden, naar manege Bergemo. De paarden mochten lekker op de wei en kregen goed te eten en voor ons werd ook goed gezorgd. Wij sliepen in een tram! De volgende dag zijn we met een beetje regen over Afferden naar 5 kilometer voor Kevelaer in Duitsland gereden. We waren lichtelijk verdwaald, maar na een kopje soep van een lieve mevrouw in Afferden en de 'kaarthulp' van haar man, zijn we weer goed op weg gegaan.

's Avonds sliepen we bij een 'Traberhof' en de volgende dag hebben we onze eerste stempel gehaald in Kevelaer, een bedevaartsoord in Duitsland. Na nog wat kaarsjes opgestoken te hebben, zijn we met onze paarden richting Steprather Heide gereden, waar we in de stallen, ja wij ook, van het kasteel hebben overnacht. Zo kom je erachter hoeveel kabaal paarden 's nachts maken! De volgende dag waren we natuurlijk vroeg wakker, waardoor we lekker op tijd weg waren.

We zijn die dag naar het Duitse Leuth gereden, wat op zich vlot verliep. Echter lukte het ons niet zo snel als de voorgaande twee dagen om een overnachtingsplaats te vinden. Hulp hadden we echter wel! Ene meneer Stam nam de leiding en met zijn stalen ros reed hij vooruit op zoek naar een plek. Hij schakelde weer anderen in, waardoor we uiteindelijk bij Gestut Seehof zijn beland. De paarden kregen wederom goed te eten en wij hadden eindelijk weer een douche en een warm bed.

De volgende dag hadden we geweldig weer en een hele mooie rit naar Swalmen bij Roermond. De paarden voelden zich fantastisch en wij dus ook. We kunnen niet anders zeggen dat onze eerste week op weg naar Santiago de Compostela ons goed is bevallen! De paarden doen het goed, wij worden steeds handiger en de mensen zijn heel erg vriendelijk. Zoals het nu gaat, komen we er wel !

http://www.paardreizen.nl

Lezersverhaal: Alsof we een eigen paard hebben Door: Nele

Hallo,

Wij zijn twee zussen (Melissa-13 en Nele-15) en we zijn gek op paarden.
Op 11 januari 2003 hebben wij voor de eerste keer op een pony gezeten. Het was heel spannend, het kriebelde in onze buik, we hadden de microbe te pakken. We reden elke week één uurtje op zo'n afgestompte pony, en dat vonden we wel jammer. Zo reden we wel 2 jaartjes door. Elke dag verlangen om een klein uurtje op een pony'tje rond te rijden.

Tot Melissa eens ernstig van Grey (een schimmeltje) gevallen was, had zij daarna een ontsteking aan haar heup. Ze had wat schrik opgedaan en durfde niet meer op die pony's te rijden. Toen is ze naar een andere manege gegaan met bravere paarden, waar ze het vertrouwen in paarden terugvond. Na nog eens 3 maanden ben ik (Nele) ook naar daar gegaan. Ook daar reden we weer op gewone manegepaarden, maar we droomden ervan om een eigen paard te hebben.

In die manege werden er opendeurdagen gegeven, wij natuurlijk enthousiast om ook mee te kunnen doen. Iemand zei dat we wel mee konden doen in 'Los Amigos', een showteam. Wij wilden daar wel eens aan meedoen en gingen informatie vragen bij de oprichter. Later bleek dat het oefenen het hele jaar door zou zijn met aparte lessen en trainingen van shows. We leerden daar een hele groep mensen kennen en kregen er nieuwe vriendenkring bij.

Maar met een manegepaard kun je moeilijk in een show meedoen, dus zei de oprichter dat hij nog wel een paardje had staan. Het was een Highland pony met een vaal kleur, hij was vier jaar en een half. Maar hij was nog niet zadelmak. Dat moesten wij dan doen met behulp van de oprichter. Mijn zus en ik waren meteen verkocht.

Wij aan het werk en ons papa was onze 'groom'. Hij mocht ons hoofdstelletje poetsen en nog meer van dat. Per toeval was ons papa dus het hoofdstel aan het poetsen toen een man passeerde (die veel paarden heeft). Hij vroeg of we nu ons eigen paardje hadden. Ons papa zei dat wij een paardje mochten gebruiken maar dat we met twee ruiters op één paardje reden. De man had ook nog wel een paardje staan en zei dat we dat wel mochten gebruiken. Zo gezegd, zo gedaan, Het was een Tinker van ook ongeveer vier en een half. Wij keken in die stal en zagen daar een soort van gevlekte ezel staan (haha)! Maar nu is ze al veel mooier geworden door te werken. Nu rijd ik (Nele) al van september met Nevin en we zijn al goed gevorderd. Hij is superlief en heel koddig. Ik wil hem nooit meer kwijt. Alles is zo snel gegaan en nu ben ik dolgelukkig.

Het is net alsof Nevin mijn paardje is. Melissa mijn zus heeft ook al veel vorderingen gemaakt met Graece, de Tinker. Zij is (de Tinker) wel heel bang als ze iets hoort of ziet, maar zij zijn de beste maatjes. Na mij en Nevin natuurlijk (hihi).

We rijden nu shows mee en mogen de duo-zit uitproberen, op een Spaans paard. We zijn ook al met Nevin en Graece op wandeling geweest en na een kabbelend beekje en een rooster voorbij gegaan te zijn, liep alles van een leien dakje.

Nevin is echt mijn maatje en ik vertel hem alles, het klinkt misschien wat raar, maar hij luistert (en vertelt het niet door). Soms zitten Melissa en ik bij zijn eetbak en babbelen we tegen de sterren op.

Graece mag na de les altijd eens rollen in de kleine binnenpiste en daarna komt ze telkens in volle galop naar Melissa toegelopen, ze snuffelt en zoekt in de hoop een worteltje te krijgen.

Nevin en Graece hebben goeie en slechte dagen net als wij, maar daarna maken we het altijd weer goed. Onze rijstijl is ook veel gevorderd sinds we nu drie keer les hebben in een week, en dan nog bijna elke dag rijden. Maar één ding zijn wij zeker; dat de paardenmicrobe nooit weg zal gaan!!!

Héél véél groetjes vanwege Nele en Melissa.

En van Nevin en Graece ook natuurlijk. x x x

	TIPS Tip 1: De top 3 boeken waar de lezers van Paardentips het meest aan gehad hebben!  Tip 2: Wist je dat je op paardentips.com een zeer uitgebreide boekenshop vindt met allemaal boeken die je helpen om de relatie tussen jou en je paard te verbeteren en die je helpen om beter te kunnen rijden en je paard te verzorgen? Klik hier om eens een kijkje te nemen in de boekenshop. Tip 3: Wist je dat veel Paardentipslezers elkaar regelmatig ontmoeten op het Paardentips forum? Je kunt daar vragen stellen en van gedachten wisselen met andere paardenliefhebbers. Erg leuk en gezellig! Klik hier om het forum te bezoeken. Tip 4: Er zijn al zo’n 100 Paardentips Magazines verschenen. Daar staat een schat aan informatie in. Klik hier om de voorgaande nummers online te bekijken. Tip 5: Tip een vriend of vriendin! Vind jij het fijn om Paardentips Magazine te lezen? En denk je dat je vriend of vriendin het ook leuk zou vinden? Stuur dit magazine-emailtje dan gerust door! Misschien wil hij of zij ook wel lid worden van Paardentips Magazine. Er zijn immers al meer dan 30.000 leden… Tip 6: Misschien heb jij wel een tip voor ons? Of een leuk verhaal over wat je hebt meegemaakt met je paard. Of een onderwerp waarover je graag een artikel zou zien in het magazine. Stuur ons dan even een mailtje op: mail@paardentips.com

	Copyright 2006 – voorwaarden overnemen artikelen Paardentips Magazine copyright 2006. Alle artikelen, magazines en tussendoor-mailtjes zijn beschermd door copyright. Wil je toch graag een artikel uit het magazine gebruiken, dan kan dat onder de volgende voorwaarden: 1. vermeld direct onder het artikel dat het artikel uit Paardentips Magazine komt, 2. vermeld dat het artikel copyright 2006 van Paardentips Magazine is, 3. plaats een duidelijke en werkende link naar www.paardentips.com Voorbeeld: Uit Paardentips Magazine - copyright 2006 - www.paardentips.com

	Aan- en afmelden voor Paardentips Magazine Beste {-NAME-}, Wij versturen nooit ongevraagd ons magazine naar iemand. Je hebt dit nummer dus ontvangen omdat je je daarvoor hebt aangemeld of omdat iemand anders je dit magazine heeft toegestuurd. Waarschijnlijk dacht die persoon dat je wel geïnteresseerd zou zijn in één van de artikelen. Als dit het geval is (zie afzender), dan ben je nog geen lid van Paardentips Magazine en hoef je jezelf ook niet af te melden. Wil je jezelf graag opgeven om elke twee weken het Paardentips Magazine te ontvangen? Klik dan hier om het formulier op de site in te vullen. Als je Paardentips Magazine niet meer wilt ontvangen, klik dan hier: {-UNSUBSCRIBE-}.