Paardentips nummer 103

Mijmeringen van Mac: Cadeautjes!

Als wij paarden zo'n dag in die stal staan, dan zien we van allerlei leuke en minder leuke dingen gebeuren. Wat ik persoonlijk erg leuk vind om naar te kijken zijn die mensen-vriendschappen. Ze nemen soms iets voor elkaar mee: snoep of een klein cadeautje. Lief hoor!

Nou hou ik ook heel veel van mijn mens maar het is lastig om naar de winkel te gaan en ik heb ook geen zakgeld. Daar hebben wij paarden dus het volgende op gevonden: je gaat een dag vreselijk klieren. Als het kan gooi je je mens eraf. Lukt dat niet dan haal je alle truuken uit de kast die je kent. Achterhand erbij? Wat is dat? Koppie naar beneden? Nee! Ik wil het plafond zien. Recht lopen? Nee, schuin. Enzovoort enzovoort. Dat hou je een paar dagen vol.

En dan komt de cadeautjesdag. Jouw mens is dan inmiddels wel heel verdrietig en zuchtend word je opgezadeld. Je stapt in de bak eerst een paar rondjes. Wat hoor je? Die neus wordt wel opvallend vaak opgehaald. En dan trek jij je cadeautje uit je zak. Je buigt je hoofd, zet je achterbenen wat verder naar voren en begint een beetje te swingen. Je voelt ontspanning op je rug en je maakt het nog een beetje mooier, je houdt dit zeker 3 kwartier vol.
Na het uitstappen stapt je mens af, je kijkt naar dat gezichtje en je weet zeker: HET IS GESLAAGD!
Jullie kunnen weer een poosje vooruit.

Commentaar van mens: Geen commentaar

Rudi-proof maken goed voor je paard

Elk paard heeft zijn eigen karakter en van nature zal een paard nogal vlug schrikken en willen wegvluchten als hij in een situatie komt die hij niet kent. 

Vooral jonge paarden zijn vaak nogal onwenning en missen zelfvertrouwen. Goed om te weten maar niet leuk als je net in zijn vluchtmoment op het zadel zit of met je familie achter op de koets en hij schrikt om vervolgens na een wilde rit van een paar kilometer te stoppen.
Wat je daaraan kunt doen is eigenlijk simpel, je paard zoveel mogelijk laten kennismaken met allerlei situaties. Vooral bij jonge paarden is deze inprentfase tot groot nut voor de toekomst. Let op! Zowel goede als slechte ervaringen kunnen de omgang tussen mens en paard later flink beïnvloeden.

Zo hebben we al bij jonge paarden gestaan met de gekste dingen. Een paraplu openklappen, met de auto benaderen, emmers, plastic zakken, papier, ballen, noem maar op. Natuurlijk werden deze dieren daar niet meteen mee gebombardeerd. Alles moet rustig opgebouwd worden. Elk paard reageert weer anders. De een kijkt niet eens op van een wapperende vlag terwijl hij meters wegspringt voor een persoon met een hoed. Soms niet altijd even logisch, voor ons mensen dan toch, maar ook wij hebben dan ook al een lang leerproces achter de rug en vinden zaken gewoon die voor de paarden helemaal nieuw zijn.

Stel je voor, je zou iemand uit de middeleeuwen een dagje naar deze tijd kunnen meenemen. Je gaat dan met deze persoon een dagje op stap. Ik denk dat je er best begrip voor kunt opbrengen als deze persoon constant in je nek springt bij het zien van de modernste dingen. En dan is dit een mens, hoe is het dan voor een paard...

Mijn man heeft een leuke benaming voor het leren omgaan met bepaalde situaties bij paarden. Hij noemt dit Rudi-proof maken. Zo lijkt het soms dat hij de paarden zit te klieren (te plagen). Voorbeeld: tijdens een tochtje met de koets, een slag in de lucht met de zweep. Eerste reactie van het paard is schrikken en spanning opbouwen en na gerustgesteld te zijn, doet Rudi dit nog een paar keer. Met als gevolg dat het paard na een tijdje niet meer schrikt.

Wat heb je daar nu aan? zul je zeggen. Nou, je paard schrikt minder vlug en leert te vertrouwen op de geruststellingen van de stem. Als iets later een waakhond naar de poort springt en begint te blaffen terwijl jij met je paard voorbijkomt, zal het paard minder fel reageren en vlugger vertrouwen op de geruststellingen van de menner of ruiter. Hij heeft eerder gemerkt dat er niks gebeurde na het klappen van de zweep, de stem van de menner bevestigde dit gevoel en gaf hem vertrouwen. In een andere situatie gaat het paard in plaats van in paniek raken en vluchten, merken aan de stem en houding dat er niks aan de hand is en rustig blijven. 

Zo kwam Rudi een keer met een paard van een kennis bij iemand in de voortuin terecht toen er een auto aan kwam. Nou dat liet hij geen tweede keer gebeuren. Samen zijn we een tijdje met dit dier bezig geweest. In het begin was het al angstig bij het zien van een wagen die op een afstand stil stond. Door telkens de stap te vergroten naar de wagen toe (op voorwaarde dat het paard weer rustig was) hebben we vorderingen gemaakt. Op het einde van het verhaal reed er een gekke Belg (Rudi dus) achter me aan met de auto. Toeterend de straat door met bulderende motor. Je zag het paard denken, oh da's Rudi maar :-)
Ik ben trouwens blij dat we niet meer in die straat komen want de mensen hebben waarschijnlijk flink op hun hoofd gewezen toen ze ons voorbij zagen komen. Maar dit bedoel ik nu eigenlijk met Rudi-proof maken van je paard, hihi.

Je hoeft geen Monty Roberts te zijn om vorderingen te maken met je eigen paard. Met wat geduld en logisch nadenken bereik je veel. Vooral de schrikreacties bij jonge paarden is heel logisch. Alles is nog nieuw en hun instinct zegt VLUCHTEN. Vertrouwen opbouwen is dus voor deze trouwe viervoeters van groot belang.

Nu kan ik wel allerlei voorbeelden aanhalen om dit vertrouwen op te bouwen. Maar met een beetje inzicht en creativiteit kun je zelf wel leuke dingen bedenken. Tenslotte is elk paard anders en ben jij degene die hem het beste hoort te kennen. Of je nu met een plastic zak over hem heen gaat of je wilt laten zien dat die fietser helemaal niet eng is, doe alles rustig aan en bouw het op. Je kunt beter wat extra tijd ervoor nemen dan het te 'verprutsen' want dan kost het je meer tijd. Neem geen risico's en zorg dat je paard zich niet kan verwonden. Als het een keer mis gaat mag je zeker niet opgeven. Begin opnieuw daar waar het goed ging. Stop steeds met een positieve ervaring zodat je paard in alle rust terug op stal of in de weide komt.

Succes!

Rasomschrijving: Welsh pony

De Welsh pony

Land van herkomst: De Welsh pony komt van origine uit de heuvels en valleien van Wales.

Het ras was daar al voordat de Romeinen hun intrede deden. De pony's hadden het niet makkelijk, de winters waren streng en het voedsel was schaars. Schuilgelegenheden waren er alleen in de vorm van een vallei of een groepje kale bomen. Ondanks dat alles lukte het de Welsh pony te overleven en zelfs goed te gedijen.

In een half wilde staat renden groepjes merries met hun veulens en een hengst door het ruige terrein van Wales. Alleen de hardste dieren hielden dit vol en door de eeuwen heen leidde dit uiteindelijk tot een bijzonder solide gebouwde pony met veel uithoudingsvermogen en een grote intelligentie.

De Welsh pony heeft onmiskenbaar Arabisch bloed door zijn aderen stromen. Een overblijfsel van de Romeinse bezetting. Toen de Romeinen zich uiteindelijk terugtrokken bleven er veel paarden van het Arabische type achter. De Welsh pony echter heeft ondanks die Arabische invloeden zijn duidelijke kenmerkende pony-eigenschappen behouden. Ook nu nog worden Welsh pony's gebruikt om andere rassen te verbeteren en zijn ze een ster in het vererven van hun goede eigenschappen.

De Welsh pony wordt verdeeld in verschillende secties. Daar er in Nederland twee Stamboeken zijn die beide naast de A, B, C en D sectie een andere groepering aanhouden worden alle secties genoemd. Welsh Mountain Pony sectie A (schofthoogte tot 121,9 cm.) Dit is de oude harde Welsh pony uit de bergen van Wales. Doelgericht fokken heeft er voor gezorgd dat dit één van de mooiste pony's ter wereld is. Deze pony is door zijn goede karakter en lichtvoetigheid bij uitstek geschikt als eerste kinder-rijpony. Door zijn spectaculaire gangen ook bijzonder geliefd in de mensport.

Stokmaat:

Welsh Pony sectie B (schofthoogte tot 137,2 cm.)

De sectie B is een vergrote versie van de sectie A met behoud van hardheid, soberheid en karakter. Door de vraag naar een wat grotere rijpony is in de jaren vijftig beperkt gebruik gemaakt van rijpony-bloed.

Welsh Pony Cob Type sectie C (schofthoogte tot 137,2 cm.)

Van oudsher werd er gebruik gemaakt van Welsh Cob-bloed om de pony's meer massa te geven. Zodoende werden de pony's geschikter als rijdier voor kinderen en niet al te grote volwassenen. De adel en de behendigheid van de Welsh Mountain Pony gecombineerd met de kracht en het uithoudingsvermogen van de Welsh Cob leverde een zeer veelzijdige pony op. Geschikt zowel voor het rijden als voor het aangespannen werk.

Welsh Cob sectie D (schofthoogte vanaf 137,2 cm. / geen max.)

Welsh Cobs stralen moed, kracht en uithoudingsvermogen uit. Vroeger werden zij voor de meest uiteenlopende doeleinden gebruikt; als strijdros, op het boerenbedrijf, in het leger en als koetspaard. Tegenwoordig is de Welsh Cob bijzonder geliefd als recreatiepaard voor volwassenen onder het zadel maar ook in de mensport.

Welsh Pony's worden van oudsher al gebruikt voor het verbeteren van andere rassen. In Groot-Brittannië wordt de Welsh zelfs gekruist met volbloed om Jachtpaarden en Dressuurpaarden van klasse te fokken. De Welsh Pony geeft eigenlijk altijd alleen maar zijn positieve kenmerken door. Dergelijke kruisingen (Part-breds) worden ingeschreven als Sportregister pony of paard, mits het percentage Welsh bloed 25 of meer bedraagt. Het SPR bevindt zich binnen de Welsh Pony en Cob vereniging. (WPCV)

Welsh Rijpony sectie K (schofthoogte van 138 cm. tot 156,9 cm.)

Deze sectie moet een duidelijke Welsh uitstraling hebben. De Welsh voorouders moeten meer dan 25% puur Welsh zijn maar geen Cob-invloeden. Andere voorouders mogen alleen Engels Volbloed, Arabisch Volbloed of Anglo-Arabier zijn. De sectie K pony's zijn erg goede rijpony's met zichtbare Welsh A en B invloeden. Deze sectie bevindt zich alleen bij het Nederlands Welsh Pony en Cob Stamboek. (NWPCS)

Sectie HBW (schofthoogte als sectie K, alleen voor merries geen minimum)

In het HBW worden pony's ingeschreven die geboren zijn uit kruisingen van geregistreerde Welsh pony's (stamboek of basisboek) en andere pony's van een erkend stamboek maar die niet in aanmerking komen voor de inschrijving als sectie K. In de afstamming moet minimaal 25% Welsh bloed voorkomen. De nadruk ligt bij de HBW pony's op het gebruik met behoud van de goede Welsh eigenschappen. Binnen het HBW zijn nog meer variaties mogelijk, meer informatie hierover vindt u bij het NWPCS.

Gebruik: Door de jaren heen heeft de Welsh pony in Groot-Brittannië vele uiteenlopende taken verricht. Er zijn zelfs bewijzen dat ze ten tijde van de Romeinse bezetting de strijdwagens in de arena's hebben getrokken. De Welsh pony heeft daarnaast ook in de kolenmijnen gewerkt, uiteraard op boerderijen zijn diensten verleend en werd hij als hulp ingezet bij het rondbrengen van de post.

Tegenwoordig is deze pony bijzonder geschikt voor vele vormen van sport en recreatie. Dressuur, springen, samengesteld, mensport, endurance en wat al niet meer. Voor een ieder, groot of klein, is er wel iets te vinden waar de Welsh pony met zijn vele verschillende uitvoeringen geschikt voor is.

Op weg voor het goede doel: De Tocht is begonnen. - deel 3

Vertrek: vrijdag 31 maart 2006.

Na anderhalf jaar van voorbereiding is het zover: we gaan vertrekken. Toch wel zenuwachtig hebben we 's morgens de paarden en onze bagage naar de Maartenshoeve gebracht, waar het wachten was op de gasten. Vanaf 12.00 uur was iedereen welkom, maar er kwam maar niemand. Tot om 12.30 uur ineens iedereen tegelijk de koffieruimte binnenstroomde. Uiteindelijk zat die goed vol met vrienden en familie, wat toch een goed gevoel geeft. Wat ook een goed gevoel gaf, was de zegening van onze paarden door de pastoor. Iedereen was er stil van. Natuurlijk ging het bepakken van het pakzadel niet gesmeerd met al die kijkende ogen, maar na wat gefrummel en veel helpende handen, konden we op weg. Het afscheid viel niet mee, maar eenmaal de hoek om, besef je ineens dat je begonnen bent aan een tocht van vier maanden.

Die dag maakten we een korte tocht, te voet, naar manege De Horst in Groesbeek, de stal waar de paarden de laatste maanden hebben gestaan. Alles ging goed tot nog geen tien minuten voor aankomst. Roos schrok van gerammel op haar rug en alle bepakking lag op de grond! De les was geleerd. We zijn meteen naar de BoerenBond gerend om spanbanden te kopen, zodat dit nooit meer kan gebeuren!

De volgende ochtend zouden de mensen komen die de dag van het officiële vertrek niet konden, maar wat waren er veel mensen! Dit hadden we niet verwacht, wat toch wel voor wat traantjes zorgde. Het geeft een goed gevoel te weten dat zoveel mensen met je begaan zijn.

Met al die mensen om ons heen zijn we te voet van start gegaan. We zijn nog lang nagezwaaid en toen waren we alleen met onze paarden. Het Reichswald in Duitsland in. En natuurlijk ging het ook hier weer mis. Ons pakpaard, Roos, schrok weer. Ja, ze is wat schrikachtig en nee, dat is niet handig. Maar de andere twee willen niet als pakpaard lopen.... Ze schrok dus en de andere twee schrokken ook en aangezien we nog steeds te voet waren, trekken ze de touwen zo uit je handen en ben je de paarden dus kwijt! Niet fijn! Gelukkig kwamen de paarden terug naar ons, maar we wisten dat we nog heel wat te stellen hadden met drie sterke koudbloeden.

Het is nog twee keer gebeurd, daarna zou je je geen ander pakpaard meer wensen. Roos loopt tegenwoordig los mee, als de omgeving het toelaat. Als het nodig is, als het pad bijvoorbeeld te smal is, zoekt ze zelf haar weg. Vaak bepaalt zij het tempo. En vindt ze iets eng, dan sluit ze gewoon weer achteraan. Slim paardje. Ik geloof dat Roos de verrassing van de tocht is.

De eerste dagen van onze tocht zijn goed verlopen. De paarden vinden het gelukkig leuk en zijn goed voorwaarts. Vanaf Groesbeek zijn we naar Heijen gereden, naar manege Bergemo. De paarden mochten lekker op de wei en kregen goed te eten en voor ons werd ook goed gezorgd. Wij sliepen in een tram! De volgende dag zijn we met een beetje regen over Afferden naar 5 kilometer voor Kevelaer in Duitsland gereden. We waren lichtelijk verdwaald, maar na een kopje soep van een lieve mevrouw in Afferden en de 'kaarthulp' van haar man, zijn we weer goed op weg gegaan.

's Avonds sliepen we bij een 'Traberhof' en de volgende dag hebben we onze eerste stempel gehaald in Kevelaer, een bedevaartsoord in Duitsland. Na nog wat kaarsjes opgestoken te hebben, zijn we met onze paarden richting Steprather Heide gereden, waar we in de stallen, ja wij ook, van het kasteel hebben overnacht. Zo kom je erachter hoeveel kabaal paarden 's nachts maken! De volgende dag waren we natuurlijk vroeg wakker, waardoor we lekker op tijd weg waren.

We zijn die dag naar het Duitse Leuth gereden, wat op zich vlot verliep. Echter lukte het ons niet zo snel als de voorgaande twee dagen om een overnachtingsplaats te vinden. Hulp hadden we echter wel! Ene meneer Stam nam de leiding en met zijn stalen ros reed hij vooruit op zoek naar een plek. Hij schakelde weer anderen in, waardoor we uiteindelijk bij Gestut Seehof zijn beland. De paarden kregen wederom goed te eten en wij hadden eindelijk weer een douche en een warm bed.

De volgende dag hadden we geweldig weer en een hele mooie rit naar Swalmen bij Roermond. De paarden voelden zich fantastisch en wij dus ook. We kunnen niet anders zeggen dat onze eerste week op weg naar Santiago de Compostela ons goed is bevallen! De paarden doen het goed, wij worden steeds handiger en de mensen zijn heel erg vriendelijk. Zoals het nu gaat, komen we er wel !

Lezersverhaal: Alsof we een eigen paard hebben

Hallo,

Wij zijn twee zussen (Melissa-13 en Nele-15) en we zijn gek op paarden.

Op 11 januari 2003 hebben wij voor de eerste keer op een pony gezeten. Het was heel spannend, het kriebelde in onze buik, we hadden de microbe te pakken. We reden elke week één uurtje op zo'n afgestompte pony, en dat vonden we wel jammer. Zo reden we wel 2 jaartjes door. Elke dag verlangen om een klein uurtje op een pony'tje rond te rijden.

Tot Melissa eens ernstig van Grey (een schimmeltje) gevallen was, had zij daarna een ontsteking aan haar heup. Ze had wat schrik opgedaan en durfde niet meer op die pony's te rijden. Toen is ze naar een andere manege gegaan met bravere paarden, waar ze het vertrouwen in paarden terugvond. Na nog eens 3 maanden ben ik (Nele) ook naar daar gegaan. Ook daar reden we weer op gewone manegepaarden, maar we droomden ervan om een eigen paard te hebben.

In die manege werden er opendeurdagen gegeven, wij natuurlijk enthousiast om ook mee te kunnen doen. Iemand zei dat we wel mee konden doen in 'Los Amigos', een showteam. Wij wilden daar wel eens aan meedoen en gingen informatie vragen bij de oprichter. Later bleek dat het oefenen het hele jaar door zou zijn met aparte lessen en trainingen van shows. We leerden daar een hele groep mensen kennen en kregen er nieuwe vriendenkring bij.

Maar met een manegepaard kun je moeilijk in een show meedoen, dus zei de oprichter dat hij nog wel een paardje had staan. Het was een Highland pony met een vaal kleur, hij was vier jaar en een half. Maar hij was nog niet zadelmak. Dat moesten wij dan doen met behulp van de oprichter. Mijn zus en ik waren meteen verkocht.

Wij aan het werk en ons papa was onze 'groom'. Hij mocht ons hoofdstelletje poetsen en nog meer van dat. Per toeval was ons papa dus het hoofdstel aan het poetsen toen een man passeerde (die veel paarden heeft). Hij vroeg of we nu ons eigen paardje hadden. Ons papa zei dat wij een paardje mochten gebruiken maar dat we met twee ruiters op één paardje reden. De man had ook nog wel een paardje staan en zei dat we dat wel mochten gebruiken. Zo gezegd, zo gedaan, Het was een Tinker van ook ongeveer vier en een half. Wij keken in die stal en zagen daar een soort van gevlekte ezel staan (haha)! Maar nu is ze al veel mooier geworden door te werken. Nu rijd ik (Nele) al van september met Nevin en we zijn al goed gevorderd. Hij is superlief en heel koddig. Ik wil hem nooit meer kwijt. Alles is zo snel gegaan en nu ben ik dolgelukkig.

Het is net alsof Nevin mijn paardje is. Melissa mijn zus heeft ook al veel vorderingen gemaakt met Graece, de Tinker. Zij is (de Tinker) wel heel bang als ze iets hoort of ziet, maar zij zijn de beste maatjes. Na mij en Nevin natuurlijk (hihi).

We rijden nu shows mee en mogen de duo-zit uitproberen, op een Spaans paard. We zijn ook al met Nevin en Graece op wandeling geweest en na een kabbelend beekje en een rooster voorbij gegaan te zijn, liep alles van een leien dakje.

Nevin is echt mijn maatje en ik vertel hem alles, het klinkt misschien wat raar, maar hij luistert (en vertelt het niet door). Soms zitten Melissa en ik bij zijn eetbak en babbelen we tegen de sterren op.

Graece mag na de les altijd eens rollen in de kleine binnenpiste en daarna komt ze telkens in volle galop naar Melissa toegelopen, ze snuffelt en zoekt in de hoop een worteltje te krijgen.

Nevin en Graece hebben goeie en slechte dagen net als wij, maar daarna maken we het altijd weer goed. Onze rijstijl is ook veel gevorderd sinds we nu drie keer les hebben in een week, en dan nog bijna elke dag rijden. Maar één ding zijn wij zeker; dat de paardenmicrobe nooit weg zal gaan!!!

Héél véél groetjes vanwege Nele en Melissa.

En van Nevin en Graece ook natuurlijk. x x x